II SA/Łd 994/15

Dnia 21 kwietnia 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Renata Kubot – Szustowska po rozpoznaniu w dniu 21 kwietnia 2016 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku B. A. – C. o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia w sprawie ze skargi M. C. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie umorzenia postepowania administracyjnego w sprawie rozbudowy istniejącego budynku mieszkalnego p o s t a n a w i a: - odmówić przywrócenia B. A. – C. terminu do wniesienia zażalenia. a.bł. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi postanowieniem z dnia 10 lutego 2016 roku umorzył postępowanie sądowoadministracyjne w sprawie ze skargi M. C. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie umorzenia postepowania administracyjnego w sprawie rozbudowy istniejącego budynku mieszkalnego. Odpis postanowienia wraz z uzasadnieniem i pouczeniem o dopuszczalności, terminie i sposobie wniesienia zażalenia został uznany za doręczony B. A. – C. z dniem 4 marca 2016 roku. W dniu 4 kwietnia 2016 roku B. A. – C. wniosła zażalenie. Natomiast w dniu 15 kwietnia 2016 roku B. A. – C. złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia argumentując, iż po rozprawie, która odbyła się w sprawie w dniu 10 lutego 2016 roku zapoznała się z treścią protokołu z tej rozprawy, w którym wskazano, że termin do wniesienia zażalenia wynosi 30 dni. Uwzględniając okoliczność, iż odpis postanowienia wraz z uzasadnieniem o umorzeniu postępowania został uznany za doręczony z dniem 4 marca 2016 roku, skarżąca stwierdziła, że termin do wniesienia zażalenia ekspiruje z dniem 4 kwietnia 2016 roku. Następnie w dniu 8 kwietnia 2016 roku wnioskodawczyni otrzymała pismo w sprawie II SA/Łd 993/15 informujące, że termin wniesienia zażalenia wynosi 7 dni, a nie 30 dni. Powołując się na poglądy orzecznictwa wnioskodawczyni wskazała, iż błędne pouczenie stanowi przesłankę wyłączającą jej winę w uchybieniu terminu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 86 § 1 zd. I ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 roku, poz. 270 ze zm., dalej jako: "P.p.s.a."), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Z unormowania przepisu art. 86 i 87 P.p.s.a. wynika, iż aby Sąd przywrócił termin niezbędnym jest spełnienie kumulatywnie 4 przesłanek, a mianowicie: 1. przywrócenie terminu możliwe jest jedynie na wniosek strony (vide art. 86 § 1 zd. I i art. 87 § 1 P.p.s.a.); 2. pismo z wnioskiem należy złożyć w terminie siedmiu dni od daty ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1 P.p.s.a.); 3. w piśmie należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 P.p.s.a.); 4. wraz z wnioskiem należy dokonać czynności, której niedokonano w terminie (art. 87 § 4 P.p.s.a.). Konstatując, przywrócenie terminu m. in. do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku, może nastąpić tylko z ważnych powodów, co do których zainteresowany uprawdopodobni, że wystąpiły bez jego winy. Te ważne powody wskazać powinny na obiektywne, niezależne od strony przyczyny uchybienia terminu. W stanie faktycznym sprawy, po rozprawie, która odbyła się w sprawie w dniu 10 lutego 2016 roku zapoznała się z treścią protokołu z tej rozprawy, w którym wskazano, że termin do wniesienia zażalenia wynosi 30 dni. Uwzględniając okoliczność, iż odpis postanowienia wraz z uzasadnieniem o umorzeniu postępowania został uznany za doręczony z dniem 4 marca 2016 roku, skarżąca stwierdziła, że termin do wniesienia zażalenia ekspiruje z dniem 4 kwietnia 2016 roku. Następnie w dniu 8 kwietnia 2016 roku wnioskodawczyni otrzymała pismo w sprawie II SA/Łd 993/15 informujące, że termin wniesienia zażalenia wynosi 7 dni, a nie 30 dni. Powołując się na poglądy orzecznictwa wnioskodawczyni wskazała, iż błędne pouczenie stanowi przesłankę wyłączającą jej winę w uchybieniu terminu. Zdaniem sądu, przy ocenie czy uchybienie terminu było zawinione należy brać pod uwagę obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy. Przepis art. 86 § 2 P.p.s.a. stanowi, że we wniosku o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy po stronie zainteresowanego przywróceniem terminu. Przywrócenie terminu może mieć miejsce tylko wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Przywrócenie terminu jest więc dopuszczalne wyłącznie w przypadku zaistnienia obiektywnych, występujących bez woli strony, okoliczności, które mimo dołożenia przez stronę odpowiedniej staranności w prowadzeniu własnych spraw udaremniły dokonanie czynności w terminie. Oceniając zasadność argumentów wnioskodawczyni sąd dostrzegł, iż podniesione we wniosku o przywrócenie terminu okoliczności nie dowodzą, że wniesienie zażalenia z uchybieniem terminu nie było zawinione przez stronę. W pierwszej kolejności dostrzec wypada, iż niewątpliwie pouczenie w protokole z rozprawy w zakresie wskazania terminu do złożenia zażalenia było błędne. Wskazano bowiem, iż zażalenie należy wnieść w terminie 30 dni, podczas gdy należy je wnieść w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia o umorzeniu postępowania. Niemniej jednak w piśmie przewodnim wraz z doręczeniem postanowienia z uzasadnieniem, które zostało uznane za doręczone B. A. – C. z dniem 4 marca 2016 roku, wskazano prawidłowo, że zażalenie należy złożyć w terminie 7 dni. Nie jest prawdą, że wnioskodawczyni przeglądała kiedykolwiek akta sądowe. Jedynie w dniach 12 lutego i 11 marca 2016 roku akta sądowe w Wydziale Informacji Sądowej przeglądał pełnomocnik skarżącego w osobie adwokata. Potwierdzają to adnotacje Wydziału Informacji Sądowej poczynione w aktach sądowych. Fakt, że pełnomocnik skarżącego jest adwokatem pozwala oczekiwać, że jako profesjonalista w swoim zawodzie, tak oczywiste błędy jak wskazanie terminu do wniesienia zażalenia, będzie w stanie skorygować we własnym zakresie. Strona wnosząca o przywrócenie terminu do dokonania czynności w postępowaniu sądowym musi wykazać (uprawdopodobnić) przede wszystkim, że w czasie biegu terminu do dokonania tej czynności zaistniała obiektywna przeszkoda uniemożliwiająca jej dokonanie czynności. Okoliczności powołane przez skarżącego nie potwierdzają, że uchybienie terminu nie było przez niego zawinione. Z tego powodu wniosek o przywrócenie terminu nie zasługuje na uwzględnienie. W związku z tym sąd, na mocy art. 86 § 1 P.p.s.a. orzekł, jak w postanowieniu. a.bł.