II SA/Łd 995/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA E. Markiewicz, Sędziowie Sędzia NSA G. Szkudlarek (spr.), Sędzia NSA Z. Zgierski, Protokolant asystent sędziego K. Orzechowska, po rozpoznaniu w dniu 17 sierpnia 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi W.K. i Z. K. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie inwentaryzacji powykonawczej p o s t a n a w i a umorzyć postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. decyzją z dnia [...], Nr [...] (znak:[...]), po rozpatrzeniu odwołania W. K. i Z. K. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...], Nr [...] (znak: [...]), utrzymał w mocy kwestionowane rozstrzygnięcie w części merytorycznej, a uchylił w zakresie powołanej podstawy prawnej i orzekł na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 89, poz. 414 ze zm.). Jak wynika z dokumentów załączonych do akt administracyjnych, organ I instancji mocą decyzji z dnia [...] nakazał K. S. -S. oraz Z. S. przedłożenie w terminie do dnia 31 lipca 2002 r. w trzech egzemplarzach określonych dokumentów związanych z przebudową i nadbudową budynku handlowego dla potrzeb zakładu fotograficznego oraz celów mieszkaniowych na nieruchomości zlokalizowanej w Ł. przy al. B, poprzez złożenie: - dokumentu określającego prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, - inwentaryzację budowlaną z przedstawieniem opisu technicznego zawierającego charakterystykę techniczną zrealizowanego zakresu robót budowlanych z uwzględnieniem wymagań obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, rysunków przedstawiających obecny stan budowlany, orzeczenia technicznego o prawidłowości wykonania i możliwości użytkowania z uwzględnieniem uwarunkowań zapewniających zachowanie wymagań określonych w art. 5 prawa budowlanego, - dokumentów określających prawidłowość wykonania zewnętrznych przyłączy instalacyjnego uzbrojenia terenu, oraz - projektu budowlanego robót docelowych. W uzasadnieniu organ podał, iż podczas przeprowadzonych w dniu [...] czynności kontrolnych na nieruchomości stwierdzono, iż inwestorzy rozpoczęli prowadzenie robót budowlanych związanych ze zmianą sposobu użytkowania budynku handlowego przed uprawomocnieniem się decyzji o pozwoleniu na budowę. A ponieważ roboty nie zostały jeszcze zakończone, organ I instancji postanowieniem z dnia [...], Nr [...] (znak:[...]) wstrzymał prowadzenie robót budowlanych. Następnie nakazano inwestorom przedłożenie wymaganej dokumentacji w celu doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem, co daje podstawy do uzyskania pozwolenia na wznowienie robót budowlanych. Po rozpatrzeniu odwołania W.K. i Z. K., Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. decyzja z dnia [...] utrzymał w mocy kwestionowane rozstrzygnięcie w części merytorycznej i uchylił w zakresie powołanej podstawy prawnej orzekając na mocy art. 51 ust. 1 pkt 2 prawa budowlanego. W motywach swojego stanowiska organ wyjaśnił, iż z akt sprawy bezspornie wynika, że inwestor naruszył unormowanie art. 28 prawa budowlanego, ponieważ roboty budowlane rozpoczął na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, która nie była ostateczna. Dlatego organ I instancji słusznie wstrzymał prowadzenie robót budowlanych (na mocy regulacji art. 50 prawa budowlanego) i następnie nałożył obowiązek przedłożenia określonej dokumentacji (stosując przepis art. 51 ust. 1 pkt 2 prawa budowlanego). W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego W. K. i Z. K. zarzucili naruszenie prawa i przepisów postępowania administracyjnego. Organ II instancji naruszył unormowanie art. 7, 8, 77, 80 i 107 kpa, gdyż jego ustalenia są całkowicie dowolne, ponieważ nie zostały zebrane i zbadane dodatkowe materiały dowodowe oraz nie zostały uwzględnione wnioski odwołania. Działania podejmowane przez organy nadzoru budowlanego w swojej istocie prowadzą do zalegalizowania samowoli budowlanej. W konkluzji skargi wnieśli oni o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz doprowadzenie do likwidacji skutków samowoli budowlanej poprzez naprawę uszkodzonych elementów obiektu. W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu kontestowanego aktu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z regulacją art. 97 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegaj ą rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przy zastosowaniu dotychczasowych przepisów o kosztach sądowych. Po myśli unormowania art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. Określenie "stało się" użyte w tym przepisie oznacza, że chodzi o przyczyny, które w chwili wniesienia skargi nie istniały, ale wystąpiły dopiero w toku rozpoznawania sprawy. Taka sytuacja miała miejsce w sprawie niniejszej, gdyż po wniesieniu skargi zaistniały okoliczności, uzasadniające uznanie, że rozpoznanie skargi stało się bezprzedmiotowe. W dniu 21 lipca 2004 r. wpłynęło pismo procesowe strony skarżącej z treści którego wynika, iż obowiązki nałożone zaskarżoną decyzją zostały przez inwestorów wykonane. Organ I instancji następnie udzielił im pozwolenia na wznowienie robót (mocą decyzji z dnia [...] Nr [...] (znak: [...]). Decyzja ta została uchylona mocą rozstrzygnięcia [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...], Nr [...] (znak:[...]). Bezspornym jest, iż inwestorzy zaskarżyli decyzję nakazującą przedłożenie przez inwestorów – K. S. -S. i Z. S. określonej dokumentacji. Jednakże postępowanie, co do legalności wybudowania obiektu i rozstrzygnięcia istoty sprawy dalej było prowadzone przez właściwy organ. Po jego zakończeniu organ wydał merytoryczną decyzję o konieczności doprowadzenia do stanu poprzedniego obiektu zlokalizowanego w Ł. przy al. [...]. W tej sytuacji orzekanie o legalności zaskarżonego aktu stało się zbędne. Z tych względów Sąd na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł o umorzeniu postępowania sądowego.