II SA/Łd 996/16

Dnia 13 stycznia 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Barbara Rymaszewska po rozpoznaniu w dniu 13 stycznia 2017 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku A Spółki z o.o. z siedzibą w Ł. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi A Spółki z o.o. z siedzibą w Ł. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku przedłożenia ekspertyzy technicznej postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. a.tp. A Sp. z o.o. w Ł. zaskarżyła do sądu administracyjnego postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...], nr [...], w przedmiocie nałożenia obowiązku przedłożenia ekspertyzy technicznej. W treści skargi zawarto wniosek o wstrzymanie zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu ww. wniosku pełnomocnik skarżącej podniósł, że brak wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia może doprowadzić do zlecenia przez organ wykonania przedmiotowej ekspertyzy na koszt spółki. Koszt takiej ekspertyzy wynosi nawet kilkadziesiąt tysięcy złotych, a zatem szkoda w tym zakresie byłaby znaczna. Zdaniem pełnomocnika skarżącej jest bardzo duże ryzyko powstania szkody w majątku spółki znacznych rozmiarów. Jednocześnie wykonanie przedmiotowej ekspertyzy wywoła skutki ekonomiczne, które nie będą możliwe do odwrócenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., nr 270, w skrócie: "P.p.s.a.") po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Postanowienie, o którym wyżej mowa sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym (art. 61 § 5 P.p.s.a.). Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że warunkiem wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest wykazanie we wniosku okoliczności wskazanych w art. 61 § 3 P.p.s.a. - wystąpienia niebezpieczeństwa nastąpienia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków w wyniku wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Sąd podejmuje decyzję o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności na podstawie okoliczności wskazanych przez stronę skarżącą, ale także uwzględnia inne okoliczności, które mają znaczenie dla rozpoznania wniosku. Przesłanki w postaci wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. należy wiązać z sytuacją, która może powstać, gdy zaskarżony do sądu akt administracyjny zostanie wykonany, a następnie na skutek uwzględnienia skargi akt ten zostanie wzruszony. O takim potencjalnym niebezpieczeństwie jest mowa w powołanym przepisie i z taką sytuacją należy wiązać możliwość wyrządzenia szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu ma charakter wyjątkowy, a jego warunkiem jest uprawdopodobnienie istnienia przesłanek wymienionych w cytowanym przepisie. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, iż uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu spoczywa na wnioskodawcy. Jest to bowiem związane z tym, że użyte przez ustawodawcę w art. 61 § 3 P.p.s.a. nieostre pojęcia - "znaczna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki", a zatem każdorazowo wymagają konkretyzacji w świetle stanu faktycznego i prawnego danej sprawy. Samo żądanie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub powołanie się przez wnioskodawcę na ustawowe przesłanki bez wskazania, na czym one polegają w realiach konkretnej sprawy, w żaden sposób nie uzasadnia uczynienia zadość temu żądaniu. Innymi słowy dokonywana przez sąd ocena wystąpienia w określonym przypadku przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku, która powinna być spójna i odnosząca się do konkretnej sytuacji wnioskodawcy. Zatem w celu wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenie skutków wnioskodawca ma obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających stwierdzić, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne. Ogólnikowe twierdzenia wyrażane przez wnioskodawcę, pozbawione szerszego uzasadnienia, nie mogą stanowić podstawy do orzeczenia przez sąd o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. W niniejszej sprawie skarżąca nie wykazała, że realne niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, o czym mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., może zaistnieć w wypadku odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Skarżąca wskazała bowiem w sposób bardzo lakoniczny, że w przypadku wykonania postanowienia nakładającego obowiązek przedłożenia ekspertyzy technicznej poniesie znaczną szkodę, której skutki ekonomiczne nie będą możliwe do odwrócenia. Nie jest to jednak sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym, polegająca na wstrzymaniu wykonania takiego aktu. Oczywistym jest bowiem fakt, że obowiązek przedłożenia ekspertyzy technicznej będzie wiązał się z kosztami jej sporządzenia. Dlatego wstrzymanie wykonania aktu zobowiązującego do wykonania obowiązku, z którym wiąże się konieczność poniesienia pewnych nakładów finansowych może być uzasadnione tylko takim uszczupleniem majątku zobowiązanego, które spowoduje zaistnienie niebezpieczeństwa, o którym mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Skutki wykonania przez skarżącą nałożonego na nią obowiązku należy więc rozpatrywać oceniając z jednej strony koszt koniecznych wydatków, a z drugiej strony możliwości finansowe strony zobowiązanej do ich poniesienia. Uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia winno się zatem odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia jest uzasadnione, natomiast skarżąca nie podniosła żadnych okoliczności, które pozwoliłyby sądowi na obiektywną ocenę, czy w rozpoznawanej sprawie faktycznie zachodzą przesłanki do zastosowania art. 61 § 3 P.p.s.a. Przede wszystkim strona w żaden sposób nie wykazała, aby koszt wykonania oceny technicznej był na tyle wysoki, że mógłby spowodować istotne pogorszenie kondycji finansowej spółki. Skarżąca nie uprawdopodobniła tym samym, że potencjalna szkoda majątkowa będzie znaczna w kontekście jej ogólnej sytuacji finansowej. Skarżąca zaniechała bowiem wyczerpującego uzasadnienia wniosku w tym zakresie. Podkreślenia jednak wymaga, że rozstrzygnięcie w przedmiocie wstrzymania wykonania aktu nie jest uzależnione od zasadności samej skargi. Rozpoznanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu abstrahuje bowiem od ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy sądowoadministracyjnej. Innymi słowy celem instytucji wstrzymania wykonania aktu jest ukształtowanie stosunków do czasu rozpoznania skargi w zakresie zapobieżenia znacznej szkodzie lub trudnym do odwrócenia skutkom, a nie ocena legalności zaskarżonego aktu. W tej sytuacji, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i 5 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji. a.tp.