II SA/Łd 999/09

Dnia 22 stycznia 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Rymaszewska po rozpoznaniu w dniu 22 stycznia 2010 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi I. K. – D. i L. D. na pismo Starosty [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie przekazania do [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. wniosku dotyczącego wszczęcia postępowania dyscyplinarnego w sprawie wyłączenia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. od prowadzenia postępowania administracyjnego w sprawie budynku handlowego postanawia - odrzucić skargę. I. K. D. i L. D. w dniu 23 października 2009 roku wnieśli skargę "na Starostę [...] za nieprzepisowe zachowanie się naruszające praworządność zasad ogólnych i załatwiania spraw według k.p.a., za naruszenie właściwości rzeczowej i naruszenie terminu załatwiania czynności wynikających z przepisów k.p.a., co wyczerpuje znamiona art. 227 k.p.a. Skarżący zakwestionowali przekazanie ich wniosków o wyłączenie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego do rozstrzygnięcia Wojewódzkiemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w Ł., podnieśli, że Starosta [...] uchybił terminom do rozpoznania wniosku. Starosta [...] w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie podnosząc, iż skargi składane w trybie art. 227 k.p.a. nie są objęte kognicją sądów administracyjnych, ponadto skarżący nie wyczerpali środków zaskarżenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) kontrola działalności organów administracji publicznej przez sąd administracyjny sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Postępowanie przed sądami administracyjnymi w sprawach z zakresu kontroli działalności administracji publicznej oraz w innych sprawach z mocy ustaw szczególnych (sprawy sądowoadministracyjne) normuje natomiast ustawa z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), powoływana dalej jako p.p.s.a., o czym stanowi jej art. 1. Sprawami sądowoadministracyjnymi są sprawy z zakresu kontroli działalności administracji publicznej oraz inne sprawy, do których z mocy odrębnych ustaw stosuje się przepisy p.p.s.a. Zgodnie z art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1 – 3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1 – 4. Stosownie do § 3 tego przepisu sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Cytowany przepis wyznacza zakres właściwości rzeczowej sądów administracyjnych. Katalog ten rozszerzają przepisy ustaw szczególnych, które przewidują kontrolę tego sądu w sprawach nieprzewidzianych w art. 3 § 2 p.p.s.a. Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi sąd administracyjny bada w pierwszej kolejności jej dopuszczalność. Jednym zaś z warunków dopuszczalności skargi jest pozostawanie sprawy, której ona dotyczy w kognicji sądu administracyjnego. Skarżący złożyli skargę na działanie organu w trybie art. 227 k.p.a.. Stosownie do tego przepisu, przedmiotem skargi może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy, albo ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe załatwianie spraw. Nie należy ona do właściwości sądu administracyjnego, ta forma działalności administracji (skargi powszechne w rozumieniu Działu VIII K.p.a.) nie została bowiem wymieniona w art. 3 § 2 p.p.s.a. precyzującym zakres właściwości rzeczowej sądów administracyjnych. Stosownie zaś do treści art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego skarga podlega odrzuceniu. Skargę taką (w trybie art. 227 k.p.a.), jeżeli dotyczy działalności starosty, wnosi się do rady powiatu, zgodnie dyspozycją art. 229 pkt 3 p.p.s.a. Trafny jest zatem zarzut niewyczerpania trybu zażaleniowego. Z tego względu również skarga do sądu jest niedopuszczalna. Należy również pamiętać, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym panuje ugruntowany pogląd, że skarga ta jest odformalizowanym środkiem obrony i ochrony różnych interesów jednostki, których naruszenie nie daje podstaw do żądania wszczęcia postępowania administracyjnego. Skargi takie są załatwiane w samodzielnym, jednoinstancyjnym postępowaniu uproszczonym, kończącym się czynnością materialno – techniczną (zawiadomieniem o sposobie załatwienia sprawy będącej przedmiotem skargi). W postępowaniu tym nie rozstrzyga się konkretnej sprawy administracyjnej, nie jest wydawany akt administracyjny, ani dokonywana czynność z zakresu administracji publicznej dotycząca uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Zainteresowanemu podmiotowi nie przysługuje prawo do zaskarżenia niesatysfakcjonującej odpowiedzi. Reasumując - ocena prawidłowości prowadzenia postępowania skargowego w trybie przepisów działu VIII k.p.a. nie podlega kontroli sądów administracyjnych. W konsekwencji tego w zakresie właściwości sądów administracyjnych nie pozostaje również sposób załatwienia skargi powszechnej przez uprawniony organ (art. 237 § 1 i 3 k.p.a.) Wobec powyższego należało uznać, że wniesiona w niniejszej sprawie skarga nie należy do właściwości sądu administracyjnego i z tej przyczyny podlega odrzuceniu na mocy art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.