II SA/Łd 999/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Stępień, Sędziowie Sędzia WSA Renata Kubot – Szustowska, Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski (spr.), , Protokolant Starszy sekretarz sądowy Dominika Człapińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 marca 2017 r. sprawy ze skargi Uniwersytetu [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargę. LS Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją z dnia [...] roku, nr [...], po rozpoznaniu odwołania U. Ł., utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] roku, nr [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Stan faktyczny sprawy przedstawia się w sposób następujący: Prezydent Miasta Ł. decyzją z dnia [...] roku, po rozpoznaniu wniosku "A." Spółki Akcyjnej z siedzibą w C. (dalej jako: "inwestor"), ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego polegającej na budowie wodociągu dla potrzeb zasilania kompleksu budynków mieszkalnych wielorodzinnych zlokalizowanych na terenie przy ul. P. 168/170 w Ł. w granicach nieruchomości przy ul. R. F. w obrębie [...], działki nr ewid. [...] i [...]. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ wskazał przepis art. 50 ust. 1, art. 51 ust. 1 pkt 2 i art. 54 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. z 2016 roku, poz. 778 ze zm., dalej jako: "u.p.z.p."). Kwestionując powyższą decyzję odwołanie wniósł U. Ł. wskazując iż nie wyraża zgody na planowaną w takim kształcie inwestycję. Zarząd Wodociągów i Kanalizacji nie zapewnił odpowiedniego ciśnienia wody w istniejących budynkach kampusu akademickiego w związku z czym U. musiał na własny koszt wybudować hydrofornie w celu zapewnienia należytego ciśnienia wody dla wskazanych obiektów, dlatego nie wyraża zgody na wcinkę nowego wodociągu dla powstających budynków. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., przywołaną na wstępie decyzją, po rozpoznaniu odwołania, utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W motywach rozstrzygnięcia organ opisał dotychczasowy przebieg postępowania i przedstawił treść regulacji ustawowych regulujących postępowanie w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Dla Kolegium nie jest sporne, że planowane w sprawie przedsięwzięcie stanowi inwestycję celu publicznego w rozumieniu art. 2 pkt 5 u.p.z.p. w zw. z art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. Dz. U. z 2000 roku nr 46, poz. 543 ze zm., dalej jako: "u.g.n."). Gdy planowana inwestycja ma charakter inwestycji celu publicznego wydawana jest decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Powołując regulację art. 53 ust. 3 u.p.z.p. Kolegium wyjaśniło, że organ pierwszej instancji w postępowaniu o wydanie decyzji lokalizacyjnej przeprowadza analizę dwóch elementów: warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych oraz analizę prawną i faktyczną, dotyczącą terenu inwestycji. Wynik pierwszej z wymienionych analiz odpowiedzieć ma na pytanie, czy planowana inwestycja zgodna jest z przepisami prawa, a w szczególności z regulacjami zawartymi w ustawach szczególnych, a także aktach wydanych na ich podstawie. Drugim elementem analizy jest stan faktyczny i stan prawny nieruchomości, na której realizowana ma być inwestycja, co oznacza obowiązek zbadania zgodności inwestycji z prawami podmiotowymi innych osób. Zdaniem Kolegium zebrany materiał dowodowy pozwala uznać, iż analiza taka była przedmiotem badania ze strony organu pierwszej instancji. Aczkolwiek uzasadnienie decyzji Prezydenta Miasta jest w tym zakresie lakoniczne, niemniej jednak – zdaniem SKO – nie można uznać, iż postępowanie wymagane przepisami prawa nie zostało dopełnione. Organ dokonał ustaleń w jakim zakresie będą miały w sprawie zastosowanie przepisy szczególne. Określono także stan prawny terenu – akta sprawy zawierają wypisy z ewidencji gruntów na podstawie których ustalono krąg stron postępowania, które powiadomiono o wszczęciu postępowania, a także doręczono im decyzję o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Planowana inwestycja polega na budowie wodociągu, zatem warunki w zakresie infrastruktury tj.: komunikacji, wody, kanalizacji, wód deszczowych, nie dotyczą tejże budowy, dlatego Kolegium oceniło, że inwestor występując z wnioskiem oraz załączając odpowiednie mapy spełnił wymogi przewidziane w art. 52 u.p.z.p. Również spełnione zostały wymogi z przepisu art. 53 ust. 3 u.p.z.p. zgodnie z którym właściwy organ w postępowaniu związanym z wydaniem decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego dokonuje analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych oraz stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. Jak podkreśliło Kolegium, żaden przepis nie uzależnia ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego od zgody właściciela nieruchomości, po której taka inwestycja będzie przebiegać. Nie ma również możliwości analizowania różnych wariantów przebiegu danej inwestycji (czyli np. z pominięciem działki właściciela, który nie wyraża zgody), w sytuacji gdy takiej możliwości nie zawiera wniosek inwestora. Ustalanie inwestycji celu publicznego nie polega na analizowaniu różnych wariantów przedkładanych przez uczestników postępowania nie będących inwestorami. Decyzja o lokalizacji celu publicznego określa jedynie dopuszczalność wykonania inwestycji na określonej działce. Wskazanie planowanej lokalizacji należy uznać jedynie za wstępną koncepcję usytuowania, w żadnym natomiast razie koncepcja ta nie może przesądzać o ostatecznej lokalizacji obiektu, w tym zakresie bowiem ocena należy do organu wydającego pozwolenie na budowę, co wynika z faktu, iż decyzja ta określa jedynie rodzaj inwestycji, warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikające z przepisów szczególnych, w tym warunki w zakresie infrastruktury technicznej i wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich, linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w stosownej skali (art. 54 u.p.z.p.). Decyzja ta nie przesądza o szczegółach planowanych obiektów ich formie architektonicznej, obrysie na gruncie, a także usytuowaniu w stosunku do granic działek oraz innych obiektów znajdujących się w bezpośrednim sąsiedztwie. Te bowiem okoliczności konkretyzują się w kolejnym etapie procesu inwestycyjnego, czyli w pozwoleniu na budowę. W sprawie, zdaniem Kolegium, nie występuje niezgodność inwestycji z przepisami odrębnymi, a tym samym stosownie do brzmienia art. 56 u.p.z.p., nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego dla planowanego przedsięwzięcia. Ponadto, zaskarżona decyzja w swej treści zawiera informację, że nie rodzi ona praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Zasada nienaruszania cudzych praw, związanych z nieruchomością, wynika także z istoty decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, co potwierdza art. 52 u.p.z.p. określający konieczną treść wniosku. Nie zamieszcza się we wniosku żadnych dokumentów związanych z udowadnianiem praw do nieruchomości. W tym stanie rzeczy, w ocenie Kolegium, poprzez wykładnię systemową treść art. 63 ust. 2 u.p.z.p. należy odnieść także do decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Dla sprawy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego nie mają znaczenia kwestie własnościowe. Decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie powoduje zatem ograniczenia prawa własności, aczkolwiek na jej podstawie inwestor może podjąć dalsze działania, które ograniczą prawo własności innej osoby i to nawet wbrew jej woli w drodze np. późniejszego postępowania wywłaszczeniowego. Jednakże zgodnie z art. 58 ust. 2 u.p.z.p. w sytuacji, w której decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego spowodowała niemożliwość lub istotne ograniczenie dalszego korzystania z nieruchomości przed dotychczasowego właściciela, może on żądać od gminy odszkodowania za poniesioną rzeczywistą szkodę lub wykupienia nieruchomości lub jej części (art. 36 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p.). Tym samym – jak dostrzegło Kolegium – porządek prawny przewiduje w takiej sytuacji możliwość uzyskania odszkodowania lub żądania od gminy wykupienia części nieruchomości, która na skutek wydania decyzji ustalającej warunki inwestycji celu publicznego straciła dla właściciela dotychczasowe znaczenie. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, U. Ł. domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta Ł. oraz zasądzenia zwrotu kosztów postępowania wskazał na naruszenie: 1. przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy: a. art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2016 roku, poz. 23 ze zm., dalej jako: "K.p.a.") poprzez brak szczegółowej i wszechstronnej analizy przedstawionego przez stronę materiału dowodowego, w konsekwencji zaś naruszenie słusznego interesu strony, jak również naruszenie zasady praworządności; b. art. 8 K.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, co spowodowało niedostateczne, a w konsekwencji błędne rozpoznanie sprawy; c. art. 11 K.p.a. poprzez oparcie rozstrzygnięcia na błędnie rozumianych przesłankach, w konsekwencji zaś utrzymanie w obrocie prawnym wadliwej decyzji w sytuacji gdy zaistniały podstawy do jej uchylenia; d. art. 77 § 1 w zw. z art. 78 K.p.a. poprzez niedokonanie wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego poprzez niewyczerpujące zbadanie wszystkich okoliczności faktycznych i prawnych, mających znaczenie dla treści rozstrzygnięcia, a w konsekwencji oparciu decyzji na wybiórczo zebranym materiale dowodowym; e. art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. poprzez bezzasadne utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu pierwszej instancji, w sytuacji gdy jest ona obarczona wadami stanowiącymi podstawę do jej uchylenia; oraz 2. naruszenie prawa materialnego, czyli art. 53 ust. 3 u.p.z.p. poprzez nieprzeprowadzenie wystarczającej analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy oraz stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji, a z przeprowadzonej analizy wyciągnięciu błędnych wniosków i wydanie decyzji w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie wodociągu w sytuacji istnienia istotnych przeszkód faktycznych w tym przedmiocie. W motywach skargi jej autor podkreślił w szczególności, że organ wydał decyzję o lokalizacji inwestycji celu publicznego w sytuacji istnienia istotnych przeszkód faktycznych. U. nie zgadza się na budowę wodociągu w sposób określony w decyzji, bowiem została ona podjęta bez konsultacji z jego działem technicznym, co potwierdza jak pobieżna jest analiza faktyczna przeprowadzona przez organ. Od początku istnienia kampusu akademickiego Zakład Wodociągów i Kanalizacji nie zapewniał odpowiednego ciśnienia wody na budynkach niskich, co spowodowało konieczność budowy przez U. na własny koszt hydroforni własnych wewnętrznych sieci wodnych w celu zapewnienia należytego ciśnienia użytkowej na obiektach niskich. Dlatego w obecnej sytuacji brak jest odpowiednich warunków do budowy wodociągu, którego dotyczy decyzja, tj. wcinki nowego wodociągu dla budynków wielorodzinnych w wodociąg, który w aktualnie nie zapewnia odpowiednich parametrów dla budynków akademickich. W budynkach tych mieszka średnio 5.000 studentów, którym zapewnić trzeba odpowiednie, zgodne z obowiązującymi przepisami warunki. Tymczasem organ nie dokonał wystarczającej analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz stanu faktycznego i prawnego terenu bowiem nie ustalił, że istniejąca infrastruktura uniemożliwia rozbudowę sieci bez uprzednich zmian mających na celu zapewnienie odpowiednich ciśnień dla akademików zarówno dla celów bytowych, jak i przeciwpożarowych. Zdaniem autora skargi, koszty w związku z niezapewnieniem przez Zakład Wodociągów i Kanalizacji odpowiednich ciśnień dla budynków akademickich i związane z rozbudową wodociągu w sposób wskazany w decyzji naraża U. na kolejne straty. W roku 2015 zużycie wody i ścieków na osiedlu akademickim wynosiło 118 777 m3 i kosztowało 936 674 zł brutto, a koszt energii elektrycznej zużytej przez hydrofornie to ok. 25 000 zł brutto. Z powyższego wynika, iż organ wbrew obowiązkom wynikającym z art. 53 ust. 3 u.p.z.p. właściwy organ nie dokonał wystarczającej analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz stanu faktycznego i prawnego terenu i nie ustalił istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności, które sprawiają, iż inwestycja w kształcie określonym zaskarżoną decyzją nie powinna zostać zrealizowana dlatego też konieczne jest uchylenie decyzji obu instancji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty zaprezentowane w motywach kwestionowanego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do postanowień art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 roku, poz. 718 ze zm., dalej jako: "P.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, iż sąd bada zgodność z prawem (legalność) zaskarżonego aktu pod kątem jego zgodności z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" – "c" P.p.s.a.). W razie nieuwzględnienia skargi w całości lub w części, sąd skargę oddala w całości lub w części (art. 151 P.p.s.a.). Oceniając legalność zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że organy prawidłowo przeprowadziły postępowanie administracyjne, ustaliły stan faktyczny i wydały rozstrzygnięcia odpowiadające prawu. W stanie faktycznym sprawy przedmiotem skargi uczestnika postępowania administracyjnego jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie wodociągu dla potrzeb zasilania kompleksu budynków mieszkalnych wielorodzinnych zlokalizowanych na terenie przy ul. P. 168/170 w Ł. w granicach nieruchomości przy ul. R. F. w obrębie [...], działki nr ewid. [...] i [...]. Materialno – prawną podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowiły przepisy powoływanej już ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z treścią przepisu art. 50 ust. 1 u.p.z.p., inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku – w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Przy czym, zgodnie z treścią art. 2 pkt 5 u.p.z.p., inwestycjami celu publicznego są działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 u.g.n. Zgodnie z art. 6 pkt 4 u.g.n., celami publicznymi w rozumieniu ustawy jest m.in. budowa oraz utrzymywanie obiektów i urządzeń służących ochronie środowiska, zbiorników i innych urządzeń wodnych służących zaopatrzeniu w wodę, regulacji przepływów i ochronie przed powodzią, a także regulacja i utrzymywanie wód oraz urządzeń melioracji wodnych, będących własnością Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego. Okoliczność zakwalifikowania planowanego przedsięwzięcia, jako inwestycji celu publicznego nie jest kontestowana przez żadną ze stron, zatem skład orzekający za wystarczające uznał wskazanie, że rzeczona inwestycja ma niewątpliwie takowy charakter. Pojęcie inwestycji celu publicznego oraz ogólna charakterystyka inwestycji tego typu zostały wyjaśnione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, dlatego nie ma potrzeby ponownego wyjaśniania tych kwestii. Tytułem wstępu wskazać również należy, iż stosownie do treści art. 53 ust. 3 u.p.z.p. właściwy organ w postępowaniu związanym z wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dokonuje analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych oraz stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. W sprawie niniejszej analiza opracowana przez organ pierwszej instancji w toku postępowania wykazała możliwość realizacji planowanej inwestycji. W toku analizy organ ustalił w szczególności, że zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami Prawa budowlanego, ustawy o odpadach, jak i rozporządzeniami wykonawczymi. Inwestycja nie koliduje z istniejącym i planowanym zagospodarowaniem terenu. Teren ten nie jest objęty strefą ochrony przyrody i krajobrazu, ani ochrony archeologicznej. Przedsięwzięcie nie jest zaliczone do mogących znacząco oddziaływać na środowisko i zdrowie okolicznych mieszkańców. Ustalenia w tym zakresie – zdaniem Prezydenta Miasta – stanowiły podstawę do stwierdzenia, iż planowana inwestycja jest możliwa do realizacji na terenie wskazanym we wniosku inicjującym postępowanie w sprawie. Podsumowując powyższe uwagi skład orzekający w pełni podziela stanowisko organów obu instancji odnoszące się do możliwości realizacji planowanej inwestycji. Dodać wypada, iż budowa wodociągu jest niezbędna do prawidłowego funkcjonowania planowanej budowy kompleksu budynków mieszkalnych wielorodzinnych. Fakt, że we wcześniejszym okresie gestor sieci wodociągowej nie zapewniał odpowiednich dostaw wody dla potrzeb osiedla akademickiego, wskutek czego strona skarżąca zobowiązana była wybudować na własny koszt hydrofornię, nie ma w sprawie znaczenia. Szczegółowe techniczne rozwiązania będą przedmiotem analizy na kolejnym etapie postępowania, czyli w postępowaniu zmierzającym do zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Rekapitulując, ustalony w sprawie przez organ stan faktyczny i prawny terenu, na którym planuje się realizację inwestycji nie nasuwa wątpliwości składu orzekającego, co czyni odpowiedni zarzut skargi nieuzasadnionym. Uzupełniając powyższe uwagi dostrzec wypada, że w sprawie spełnione zostały wszystkie wymagania formalne niezbędne do wydania decyzji pozytywnej dla inwestora. Po pierwsze, zgodnie z art. 53 ust. 1 u.p.z.p. o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz postanowieniach i decyzji kończącej postępowanie strony zawiadamia się w drodze obwieszczenia, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości. Inwestora zaś i właścicieli oraz użytkowników wieczystych nieruchomości, na których będą lokalizowane inwestycje celu publicznego, zawiadamia się na piśmie. Te wymogi zostały przez organy zachowane (obwieszczenie o wszczęciu postępowania z dnia 4 lipca 2016 roku i obwieszczenie o wydaniu decyzji z dnia [...] roku) oraz odpowiednie pisma skierowane do inwestora i uczestników postępowania. Po drugie, wydanie decyzji nie wymagało uprzedniego uzgodnienia odpowiednich organów. Po trzecie, stosownie do treści art. 54 u.p.z.p. decyzja organu pierwszej instancji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego określa rodzaj inwestycji; warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie: warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich oraz ochrony na podstawie przepisów odrębnych. Załącznikiem do decyzji jest także mapa zawierająca linie rozgraniczające teren inwestycji. W końcu, zasygnalizować jedynie należy, że zgodnie z art. 50 ust. 1 zdanie II u.p.z.p., w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego należy uwzględnić warunek wynikający z art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p., czyli okoliczność ewentualnego uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne. Ten warunek nie zachodzi w tej sprawie, ponieważ teren inwestycji znajduje się w granicach miasta, a zgodnie z art. 5b ustawy z dnia 3 lutego 1995 roku o ochronie gruntów rolnych i leśnych (tekst jedn. Dz. U. z 2015 roku, poz. 909), przepisów ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych nie stosuje się do gruntów rolnych stanowiących użytki rolne położonych w granicach administracyjnych miast. Ustosunkowując się do zarzutów zawartych w skardze skład orzekający uznał, ze nie zasługują one na uwzględnienie. Przede wszystkim, wbrew argumentom skargi, Sąd nie dostrzegł naruszenia zasady praworządności, swobodnej oceny dowodów, czy zasady prawdy materialnej. Ustalenia organów obu instancji znajdują swoje potwierdzenie w dokumentach załączonych do akt administracyjnych, a wnioski organów oparte na tych ustaleniach nie naruszają zasad swobodnej oceny dowodów. Skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela pogląd wyrażony w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 15 stycznia 2013 roku (sygn. akt: II SA/Kr 1576/12; dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl ), iż żaden przepis nie uzależnia ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego od zgody właściciela nieruchomości, po której taka inwestycja będzie przebiegać. Nie ma również możliwości analizowania różnych wariantów przebiegu danej inwestycji, skoro takiej możliwości nie zawiera wniosek inwestora. Ustalanie inwestycji celu publicznego nie polega na analizowaniu różnych wariantów przedkładanych przez uczestników tego postępowania nie będących inwestorami. Jak słusznie zatem wskazało Samorządowe Kolegium Odwoławcze organ orzekając w sprawie lokalizacji inwestycji celu publicznego nie ma uprawnień do oceny celowości realizacji inwestycji, ani do modyfikowania treści wniosku inwestora (w zakresie zmiany przebiegu inwestycji, czy narzucania szczegółowych rozwiązań technicznych). Nawet przyjmując konieczność badania celu, któremu ma służyć inwestycja dostrzec należy fakt, że budowa kompleksu budynków wielorodzinnych niewątpliwie wymaga zapewnienia dostaw wody. Organy, ani inwestor, na etapie postępowania w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, nie byli zobowiązani do konsultacji z działem technicznym strony skarżącej szczegółowych rozwiązań technicznych. Na etapie postępowania prowadzonego na podstawie przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym organy orzekające nie badają legitymacji inwestora do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Konkludując powyższe rozważania, Sąd uznał działanie organów administracji w sprawie za zgodne z regulacją prawa materialnego. Skład orzekający nie dopatrzył się naruszenia przepisów procedury w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Wobec czego, na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł o oddaleniu skargi. b.c.