II SAB/Łd 103/17

Dnia 12 maja 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Sławomir Wojciechowski po rozpoznaniu w dniu 12 maja 2017 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. M. i W. M. oraz J W. na bezczynność Rady Gminy S. w przedmiocie rozpoznania wezwań do usunięcia naruszenia prawa uchwałą w sprawie aktualizacji studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy p o s t a n a w i a: -odrzucić skargę. a.bł. A. M. i W. M. oraz J. W. skierowali do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność Rady Gminy S. w przedmiocie rozpoznania wezwań do usunięcia naruszenia prawa uchwałą w sprawie aktualizacji studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga, jako niedopuszczalna, podlega odrzuceniu. Skarga jest środkiem prawnym od wskazanych w ustawie aktów i czynności organów administracji publicznej. Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 roku, poz. 718 ze zm., dalej jako: "P.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Zgodnie z regulacją art. 3 § 2 P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 roku – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, 868, 996 i 1579), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 roku o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. poz. 1947), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 roku – Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku – Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Ponadto, sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 P.p.s.a.). Z powyższego przepisu wynika, iż sąd administracyjny rozpoznaje skargi tylko na określone w art. 3 § 2 P.p.s.a. akty lub czynności z zakresu administracji. W rozpoznawanej sprawie skarżący zarzucają Radzie Gminy S. bezczynność polegającą na nierozpoznaniu wezwań W. M. i J. W. z dnia 21 grudnia 2016 roku (uzupełnionych pismami z dnia 12 stycznia 2017 roku) do usunięcia naruszenia prawa w uchwale nr [...] Rady Gminy S. z dnia [...] zmienionej uchwałą nr [...] z dnia [...] w sprawie aktualności studium i planów oraz wezwania A. M. z dnia 12 stycznia 2017 roku do usunięcia naruszenia prawa w ww. akcie. Zdaniem skarżących, bezczynność organu polega na nie odniesieniu się w stosownym czasie do ww. wezwań, co jest działaniem na ich szkodę, bowiem uchwała może być unieważniona tylko w okresie roku od jej podjęcia. Analizując treść skargi Sąd doszedł do przekonania, ze tego rodzaju sprawa nie podlega załatwieniu przez radę gminy w żadnej z form aktów administracyjnych wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1 – 3 P.p.s.a., czy też w drodze innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a.). Dlatego też skarga na bezczynność rady gminy w tym przedmiocie, jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 27 czerwca 2008 roku, sygn. II OSK 893/08 oraz z dnia 8 sierpnia 2006 roku, sygn. II OSK 1009/2006, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl). Uzupełniająco wyjaśnić należy, że możliwość wniesienia skargi do sądu administracyjnego na uchwałę organu gminy nie jest uzależniona od udzielenia odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Zgodnie bowiem z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz. U. z 2016 roku, poz. 446 ze zm.), każdy czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może – po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia prawa – zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Organ, do którego skierowano wezwanie, nie ma prawnego obowiązku udzielenia odpowiedzi na wezwanie. W sytuacji, gdy nie udzielił on odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, skargę do sądu administracyjnego na akt prawa miejscowego lub inne akty organów jednostek samorządu terytorialnego podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej, wnosi się w terminie 60 dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowany jest pogląd, że nie jest dopuszczalna skarga na odpowiedź organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Odpowiedź organu na wezwanie stanowi jedynie element procedury otwierającej drogę do sądowej kontroli legalności przedmiotu zaskarżenia. Skargę wnosi się na uchwałę rady gminy, a nie na odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia lub bezczynność rady gminy w zakresie udzielenia odpowiedzi na wezwanie. Wezwanie ma na celu jedynie umożliwienie radzie gminy załatwienia sprawy bez konieczności wnoszenia skargi do sądu (por. postanowienie NSA z dnia 8 grudnia 2008 roku, sygn. II OSK 1770/08). Celem wezwania do usunięcia naruszenia prawa jest m.in. uniknięcie postępowania przed sądem administracyjnym, czyli chodzi o usunięcie naruszenia prawa bez niepotrzebnego wdawania się w spór przed sądem administracyjnym. Skoro wezwanie do usunięcia naruszenia prawa służy ewentualnemu wyeliminowaniu naruszenia prawa, którego dopuszczono się wcześniejszą uchwałą z zakresu administracji publicznej, to zaskarżeniu do sądu administracyjnego podlega nie odpowiedź wydana na skutek rozpoznania wezwania do usunięcia naruszenia prawa, ani też bezczynność rady gminy w zakresie nieudzielenia odpowiedzi na wezwanie, ale czynność, którą to prawo w ocenie jednostki naruszono (por. postanowienie NSA z dnia 16 października 2012 roku, sygn. I OSK 2377/12). Wobec tego wniesiona skarga jest niedopuszczalna i jako taka, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z § 3 P.p.s.a., podlegała odrzuceniu. a.bł.