II SAB/Łd 105/25

Dnia 5 sierpnia 2025 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Magdalena Sieniuć po rozpoznaniu w dniu 5 sierpnia 2025 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. G. na bezczynność Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w Warszawie w sprawie wydania decyzji dotyczącej odwołania od decyzji odmawiającej przyznania świadczenia wychowawczego p o s t a n a w i a: odrzucić skargę. ał M. G. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę z dnia 9 października 2024 r. na bezczynność Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w Warszawie w sprawie wydania decyzji dotyczącej odwołania od decyzji odmawiającej przyznania świadczenia wychowawczego. W uzasadnieniu skargi wyjaśniła, że jest uprawniona do pobierania świadczenia wychowawczego w związku z powierzeniem jej w dniu 20 lipca 2023 r. przez Sąd Rejonowy w Ł. pieczy bieżącej nad małoletnim C. G., tj. zobowiązaniem do wychowywania, utrzymywania, zapewnienia wyżywienia, edukacji itp., czyli faktycznego codziennego sprawowania opieki nad tym dzieckiem. W odpowiedzi na skargę pełnomocnik Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w Warszawie wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.) - powołanej dalej jako: "p.p.s.a.", sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Użyty w tym przepisie zwrot "inne przyczyny" oznacza różne okoliczności skutkujące tym, że postępowanie sądowoadministracyjne nie może być prowadzone. Z akt sprawy administracyjnej wynika, że Zakład Ubezpieczeń Społecznych decyzją z dnia 15 kwietnia 2024 r. odmówił przyznania skarżącej prawa do wnioskowanego świadczenia wychowawczego na wnuka – C. G.. Skarżąca, nie zgadzając się z powyższą decyzją, złożyła odwołanie w dniu 29 kwietnia 2024 r. Następnie kilkukrotnie interweniowała w sprawie braku rozpatrzenia jej odwołania. Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w Warszawie, po rozpatrzeniu powyższego odwołania skarżącej, decyzją z dnia 17 września 2024 r. utrzymał w mocy decyzję z dnia 15 kwietnia 2024 r. o odmowie przyznania świadczenia wychowawczego. Przed wydaniem powyższej decyzji przez Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w Warszawie skarżąca wniosła w dniu 6 września 2024 r. skargę (datowaną na 4 września 2024 r.) na bezczynność Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w Warszawie. W wyniku rozpoznania tej skargi Sąd wyrokiem z dnia 17 stycznia 2025 r., sygn. akt II SAB/Łd 122/24, stwierdził w punkcie 1, że bezczynność Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w Warszawie miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa i w punkcie 2 umorzył postępowanie w zakresie zobowiązania organu do wydania decyzji, ponieważ decyzja rozpatrująca odwołanie skarżącej została wydana w dniu 17 września 2024 r. Podkreślić należy, że przed rozpoznaniem wskazanej skargi z dnia 4 września 2024r. skarżąca wniosła kolejną skargę z dnia 9 października 2024 r., będącą przedmiotem niniejszej sprawy. Przedmiotowa skarga została przekazana przez organ do Sądu, za pośrednictwem operatora pocztowego, w dniu 2 lipca 2025 r. Rozpoznawana skarga stanowi kolejną skargę skarżącej na bezczynność Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w Warszawie w sprawie wydania decyzji dotyczącej odwołania od decyzji odmawiającej przyznania świadczenia wychowawczego na wnuka, tj. C. G.. Skarga ta jest tożsama ze skargą skarżącej z dnia 4 września 2024 r., z której sprawa została zarejestrowana pod sygn. akt II SAB/Łd 122/24 i rozpoznana prawomocnym wyrokiem z dnia 17 stycznia 2025 r., stwierdzającym w punkcie 1, że bezczynność Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w Warszawie miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa i w punkcie 2 umarzającym postępowanie w zakresie zobowiązania organu do wydania decyzji. Wspomniane skargi dotyczą tego samego przedmiotu postępowania i organu prowadzącego postępowanie. Obie dotyczą bezczynności Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w Warszawie w sprawie wydania decyzji dotyczącej odwołania od decyzji odmawiającej przyznania świadczenia wychowawczego na ten sam okres świadczeniowy, tj. od 1 lipca 2023 r. do 31 maja 2024 r. i na to samo dziecko, tj. C. G.. Oznacza to tym samym, że skarga z dnia 9 października 2024 r. podlega odrzuceniu, na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a., ponieważ sprawa nią objęta (pomiędzy tymi samymi stronami) została już prawomocnie osądzona wyrokiem z dnia 17 stycznia 2025 r., sygn. akt II SAB/Łd 122/24. Wspomniany przepis art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a. stanowi, że sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona. W dalszej kolejności zauważyć należy, że w postępowaniu prowadzonym przed Prezesem Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w Warszawie, wszczętym odwołaniem skarżącej, doszło do wydania decyzji ostatecznej kończącej postępowanie w sprawie, tj. decyzji z dnia 17 września 2024 r. Wydanie tej decyzji nastąpiło przed wniesieniem skargi z dnia 9 października 2024 r., skarżąca zaś wystosowała skargę po otrzymaniu w dniu 23 września 2024 r. wspomnianej decyzji z dnia 17 września 2024 r. W tej sytuacji, mając na uwadze stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w uchwale z dnia 22 czerwca 2020 r., II OPS 5/19 (ONSAiWSA 2020, nr 6, poz. 79) oraz fakt doręczenia skarżącej ww. decyzji, należało przyjąć, że wniesienie skargi po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej i doręczenie stronie tej decyzji stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. W konsekwencji, przedmiotowa skarga z dnia 9 października 2024 r. podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna z powyżej przedstawionej przyczyny, stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Na marginesie należy wyjaśnić, że skarżąca w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II z dnia 3 lipca 2025 r., wzywającego do złożenia dowodu wyczerpania trybu określonego w art. 37 k.p.a. przed wniesieniem skargi do Sądu (pod rygorem odrzucenia skargi), przesłała w dniu 17 lipca 2025 r. pismo z dnia 26 lutego 2025 r. zatytułowane: "INTERWENCJA". Nie ulega wątpliwości, że pismo to zostało wystosowane do organu już po wniesieniu przedmiotowej skargi, a zatem nie może stanowić ponaglenie w tej sprawie. Jednak analiza akt sprawy wskazuje, że skarżąca kilkukrotnie interweniowała do organu w sprawie rozpatrzenia jej odwołania złożonego w dniu 29 kwietnia 2024 r. Za wymagane w tej sprawie ponaglenie (wnoszone przed wniesieniem skargi) należy uznać pismo skarżącej z dnia 17 czerwca 2024 r. Analogiczne stanowisko Sąd wyraził w sprawie zakończonej wyrokiem z dnia 17 stycznia 2025 r., sygn. akt II SAB/Łd 122/24. Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 i 6 i § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia. ds