II SAB/Łd 109/14

Dnia 21 października 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca: Sędzia WSA Jolanta Rosińska Sędziowie: Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska (spr.) Sędzia WSA Czesława Nowak-Kolczyńska Protokolant: Starszy sekretarz sądowy Anna Kośka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 października 2014 roku przy udziale - sprawy ze skargi D. W. na bezczynność A SA w L. Oddział Ł. - T. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę. LS Pismem z dnia [...] czerwca 2014 r. D. W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność A S.A. Oddział Ł.-T. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia [...] stycznia 2014 r. Wyjaśniła, że pismami z dnia [...] stycznia 2014 r. oraz z dnia [...] kwietnia 2014 r. wniosła o udostępnienie, w przypadku ich istnienia, kserokopii decyzji stanowiących podstawę lokalizacji i budowy linii energetycznych. Do dnia sporządzenia skargi nie otrzymała jednak jakichkolwiek dokumentów w żądanej formie, ani rozstrzygnięcia w sprawie odmowy udostępnienia informacji publicznej, czy też w sprawie umorzenia postępowania o udostępnienie informacji publicznej. Wskazała, że żądanie udostępnienia decyzji stanowiących podstawę lokalizacji i budowy linii energetycznych dotyczy sprawy publicznej i nakłada na przedsiębiorstwo obowiązek udzielania informacji dotyczącej tej sprawy. Skarżąca wniosła o stwierdzenie bezczynności Spółki, zobowiązanie jej do udzielenia informacji publicznej w żądanym zakresie i żądanej formie oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę A S.A. Oddział Ł. - T. wniosło o jej odrzucenie, ewentualnie o oddalenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Spółka stwierdziła, że zarzut bezczynności dotyczy nieudostępnienia informacji publicznej na wnioski z dnia [...] stycznia 2014 r. oraz na wniosek z dnia [...] kwietnia 2014 r. Wskazała, że wniosek z dnia [...] stycznia 2014 r. nie dotyczył żądania udostępnienia informacji publicznej, a jedynie żądania ustanowienia służebności przesyłu (pierwszy wniosek), drugi wniosek z tej samej daty dotyczył z kolei żądania zapłaty wynagrodzenia za bezumowne korzystanie z nieruchomości. Zdaniem Spółki, wnioski te jako niestanowiące żądania udostępnienia informacji publicznej nie mogą stanowić podstawy zarzutu bezczynności. Ponadto w odniesieniu do powołanego w treści uzasadnienia skargi wskazała, że wniosek z dnia [...] kwietnia 2014 r. zatytułowany "Wniosek o udostępnienie informacji publicznej" nie został doręczony Spółce i w związku z tym nie istnieje stan bezczynności po jej stronie. Na marginesie zauważyła, że skarga jest niekompletna, gdyż strony skargi nie są numerowane, a zakończenie str. 3 nie koreluje z początkiem str. 4 skargi, co powoduje niemożność całościowego i merytorycznego odniesienia się do zarzutów skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. W myśl zaś § 2 art. 1 tej ustawy kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z kolei z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; powoływanej dalej jako p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania organów w przypadkach określonych w pkt 1- 4a. Odnosząc się w pierwszej kolejności do kwestii formalnych wskazać należy, że stosownie do treści art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. W przypadku skargi na bezczynność organu w zakresie udostępnienia informacji publicznej nie jest jednak konieczne uprzednie wzywanie do usunięcia naruszenia prawa. (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 listopada 2011r., sygn.akt I OSK 1991/12 i z dnia 24 maja 2006r., sygn.akt I OSK 601/05 oraz postanowienie z dnia 23 kwietnia 2010r., sygn.akt I OSK 646/10 dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej http://oreczenia.nsa.gov.pkl) Wobec powyższego skarga jest dopuszczalna i podlega merytorycznemu rozpoznaniu. Tytułem wstępu wskazać należy, że z bezczynnością organu w zakresie dostępu do informacji mamy do czynienia w sytuacji, gdy organ milczy wobec wniosku o udzielenie takiej informacji. Nakazanie organowi określonego działania jest możliwe jedynie wówczas, gdy w ustalonym w przepisach prawa terminie organ administracji, będąc do tego właściwym, nie załatwił toczącej się przed nim sprawy, natomiast celem skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu jest doprowadzenie do podjęcia przez organ określonego w przepisach działania. Przedmiotem niniejszego postępowania jest bezczynność Spółki Akcyjnej A Oddziału Ł. – T. z siedzibą w Ł. w zakresie udzielenia informacji publicznej. Problemem jest wszakże określenie jej zakresu. O ile bowiem podzielić można stanowisko skarżącej, iż A S.A., Oddziału Ł. – T., mieści się w kręgu podmiotów, obowiązanych do udzielenia informacji publicznej po myśli art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jednolity Dz.U. z 2014r., poz. 782), o tyle owa "informacja", sprecyzowana przez skarżącą we wniosku z dnia [...] stycznia 2014r., do którego odwołuje się petitum skargi, nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu ustawy. Wspomniany wniosek dotyczy bowiem, jak słusznie podniesiono w odpowiedzi na skargę, żądania ustanowienia służebności przesyłu. W jego treści (sygnowanej podpisem radcy prawnego) brak jest natomiast jakiegokolwiek odwołania się do ustawy o dostępie do informacji publicznej oraz sformułowania choćby sugerującego wniosek o udzielenie takiej informacji. To samo dotyczy załączonego do skargi wniosku z dnia [...] stycznia 2014r., będącego wezwaniem do wypłaty wynagrodzenia za bezumowne korzystanie z nieruchomości. Gdyby zatem jako rozstrzygające traktować petitum skargi, odwołujące się do wniosków wzywających do podjęcia czynności cywilno – prawnych, skarga winna podlegać odrzuceniu, bowiem nie mieści się w zakresie aktów i czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 1 – 4a w zw. z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. Uzasadnienie skargi wskazuje wszakże, iż żądana informacja publiczna, obejmować ma "kserokopie decyzji stanowiących podstawę lokalizacji i budowy linii elektrycznych" (str. 2 uzasadnienia in fine). Żądanie w tym zakresie nie było wszakże wyartykułowane we wnioskach z dnia [...] i [...] stycznia 2014r. Znalazło się natomiast w piśmie z dnia [...] kwietnia 2014r., skierowanym na adres A S.A., Rejonu Energetycznego S.. Z załączonej kserokopii książki nadawczej wynika, iż w dniu 25 kwietnia 2014r. przesyłka, której nadawcą była Kancelaria A w T. została nadana na wskazany wyżej adres. Strona przeciwna - A S.A. Oddział Ł.-T. z siedzibą w Ł. kwestionuje natomiast fakt doręczenia wspomnianego wniosku Spółce, co pozwala na konstatację, iż wniosek o udzielenie informacji publicznej nie został w istocie złożony. Wskazać bowiem należy, iż to na wnioskodawcy ciąży obowiązek wykazania, iż żądanie udzielenia informacji publicznej zostało doręczone jej dysponentowi. Z załączonych do skargi kopii dokumentów nie wynika natomiast w sposób nie budzący wątpliwości, by wniosek z dnia [...] kwietnia 2014r. doręczono Spółce Akcyjnej A. Pomijając już bowiem rozbieżność w adresie i określeniu podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji, załączona kopia książki nadawczej potwierdza jedynie nadanie przesyłki o nieustalonej zawartości, nie zaś jej doręczenie. Tym samym więc Spółka nie pozostaje w bezczynności w zakresie udzielenia informacji publicznej we wspomnianym wniosku określonym, ponieważ żądanie udzielenia informacji nie zostało jej doręczone. Skarga zatem jako niezasadna podlega oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę nie podziela bowiem, wyrażanego niekiedy w judykaturze (np. w postanowieniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 marca 2013r., sygn.akt II SAB/Wa 513/12, dostępnym w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl), stanowiska iż brak skutecznego doręczenia żądania udostępnienia informacji publicznej przesądza o niedopuszczalności skargi. Kwestia skuteczności doręczenia stanowi bowiem element merytorycznej oceny zasadności skargi, związanej z oceną pozostawania przez organ w bezczynności. LS