II SAB/Łd 113/25

Dnia 17 września 2025 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Michał Zbrojewski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jarosław Czerw Asesor WSA Beata Czyżewska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 17 września 2025 roku sprawy ze skargi P. J. na bezczynność Wojewody [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. stwierdza, że bezczynność Wojewody [...] miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa; 2. umarza postępowanie sądowoadministracyjne w zakresie zobowiązania Wojewody [...] do załatwienia wniosku skarżącego P.J. z dnia 10 czerwca 2025 roku; 3. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącego P.J. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. dc P. J. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi bezczynność Wojewody [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, zarzucając naruszenie: 1) art. 19 ust. 2 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych (dalej jako: "MPPOIP") w zakresie w jakim przepis ten stanowi o prawie do swobodnego wyrażania opinii obejmującego swobodę poszukiwania, otrzymywania i rozpowszechniania wszelkich informacji i poglądów, bez względu na granice państwowe, ustnie, pismem lub drukiem, w postaci dzieła sztuki bądź w jakikolwiek inny sposób według własnego wyboru, poprzez jego niezastosowanie i nieudostępnienie na wniosek informacji podlegającej udostępnieniu, co w konsekwencji doprowadziło do nieuzasadnionego ograniczenia prawa człowieka do informacji; 2) art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. w zakresie w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji na wniosek; 3) art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (dalej jako: "UDIP") w zakresie, w jakim przepis ten stanowi o tym, że informacja, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub centralnym repozytorium, jest udostępniana na wniosek, poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieprawidłowym, gdyż tylko częściowym, zrealizowaniu wniosku o udostępnienie informacji. Wobec powyższego skarżący wniósł o stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności oraz o zobowiązanie organu do załatwienia wniosku niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 14 dni od uprawomocnienia się wyroku, w zakresie nieudostępnionych informacji tj. : - braku załączenia załączników do Pisma Prezydenta Miasta Z. z [...] maja 2025 r. tj.: - kopia oświadczenia majątkowego z [...] stycznia 2025 r., - kopia pisma Zastępcy Prezydenta z dnia [...] maja 2025 roku do Wydziału Bezpieczeństwa, - kopia odpowiedzi Wydziału Bezpieczeństwa z [...] maja 2025 r. wraz z wezwaniem Zastępcy Prezydenta do udzielenia dalszych wyjaśnień, - kopia wyjaśnień Wydziału Bezpieczeństwa z [...] maja 2025 r. Skarżący wniósł ponadto o zasądzenie od organu na jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych. Skarżący wyjaśnił, że 10 czerwca 2025 r. złożył za pośrednictwem poczty elektronicznej wniosek o udostępnienie informacji o następującej treści: "Mając na uwadze podjęte działania wyjaśniające przez Wojewodę [...] w sprawie braku złożenia oświadczenia majątkowego w ustawowym terminie przez zastępcę prezydenta Z. B.B. zwracam się o przesłanie kopii korespondencji wysłanej przez [...]UW do UM[...] w tej sprawie oraz wszelkich udzielonych w tej sprawie odpowiedzi jakie zostały wysłane w tej sprawie do [...]UW.". Jako sposób i formę udostępnienia wnioskowanych informacji wskazano przesłanie skanów dokumentów zwrotnie na adres poczty elektronicznej skarżącego. Dalej skarżący wyjaśnił, że 27 czerwca 2025 r. została mu częściowo udostępniona informacja w zakresie kopii korespondencji jaka trafiła do [...]UW we wnioskowanej sprawie. W odniesieniu do jego wniosku nie przekazano mu większości załączników do pisma Prezydenta Miasta Z. z [...] maja 2025 r. Zgodnie z przesłanym do skarżącego pismem przez [...] Urząd Wojewódzki z [...] 2025 r. skarżący miał otrzymać to pismo wraz załącznikami. Tymczasem do pisma załączono jedynie pismo z CBA z [...] maja 2025 r. a pominięto wszystkie pozostałe załączniki. Doszło więc tylko do częściowego udostępnienia informacji podlegającej udostępnieniu na wniosek. Skarżący wskazał, że termin do udostępnienia przedmiotowej informacji upłynął, zgodnie z art. 13 ust. 1 UDIP, po 14 dniach od złożenia wniosku. Pomimo upływu tego terminu podmiot zobowiązany, do którego skierowano wniosek, udzielił wyłącznie częściowej odpowiedzi. W związku z czym w odniesieniu do tej części wniosku, która nie została zrealizowana, organ pozostaje w bezczynności w przedmiocie udostępnienia informacji. To czyni niniejszą skargę zasadną i konieczną. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o umorzenie postępowania w zakresie zobowiązania organu do załatwienia wniosku skarżącego o udostępnienie informacji publicznej oraz o stwierdzenie, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Organ wyjaśnił, że 11 czerwca 2025 r. drogą mailową wpłynął wniosek P.J. o dostęp do informacji publicznej. Strona skarżąca zwróciła się do Wojewody [...] o przesłanie kopii korespondencji wysłanej przez [...]UW w Ł. do Urzędu Miasta Z. w sprawie braku złożenia oświadczenia majątkowego w ustawowym terminie przez zastępcę Prezydenta Z. B. B. oraz wszelkich udzielonych w tej sprawie odpowiedzi jakie zostały wysłane w tej sprawie do [...]UW w Ł. Wojewoda [...] pismem z [...] 2025 r. poinformował wnioskodawcę, że udziela rzeczonej informacji publicznej, wskazując jakie dokumenty udostępnia, a mianowicie pismo Wojewody [...] z [...] maja 2025 r. znak: [...] oraz pismo Prezydenta Miasta Z. z [...] maja 2025 r. wraz z załącznikami. Przedmiotowe pismo wraz z załącznikami zostało wysłane mailem 25 czerwca 2025 r. jednakże na błędny mail. 26 czerwca 2025 r. mail został powtórnie wysłany na prawidłowy adres mailowy, jednakże bez wszystkich załączników, co nastąpiło w wyniku błędu pracownika wysyłającego tegoż maila, a nie złej woli organu do którego wystąpiono o udzielenie informacji publicznej. W wyniku wpłynięcia do Wojewody [...] skargi P.J., wojewoda udostępnił 30 czerwca 2025 r. drogą mailową pozostałe dokumenty, które nie zostały udostępnione wnioskodawcy w korespondencji z 26 czerwca 2025 r. Zobowiązany Wojewoda [...] po wniesieniu skargi udzielił żądanej informacji publicznej, a zatem z tą chwilą ustała jego bezczynność. W konsekwencji uzasadnionym jest umorzenie postępowania w zakresie zobowiązania organu do załatwienia wniosku skarżącego o udostępnienie informacji publicznej. Ponadto organ, powołując się na orzecznictwo wskazał, że w okolicznościach niniejszej sprawy, mając na uwadze długość opóźnienia w udzieleniu odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji publicznej, przyczynę tego opóźnienia a także fakt, niezwłocznego udzielenia informacji po powzięciu wiedzy o niewysłaniu wszystkich dokumentów, o które wnosił wnioskodawca, uzasadnionym jest stwierdzenie, iż bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Na marginesie organ zauważył, że w piśmie z [...] czerwca 2025 r. zostały wymienione dokumenty jakie mają zostać udostępnione wnioskodawcy, czyli można było przyjąć, że Wojewoda [...] nie uchylał się od udzielenia informacji publicznej, o którą wnioskował P.J., a ich nieudzielenie może być jedynie błędem przy wysyłce dokumentów. Tym samym uruchamianie całej machiny sądowej w przedmiotowej sprawie było zbędne ponieważ wystarczył telefon wnioskodawcy do [...]UW w Ł. i poinformowanie, że wnioskodawca nie otrzymał wszystkich dokumentów wymienionych w piśmie z [...] czerwca 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosownie do art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2024 r., poz. 1267). Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.) – w skrócie: "p.p.s.a." – sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach niepodejmowania przez organy administracji nakazanych prawem aktów lub czynności w sprawach indywidualnych (art. 3 § 2 pkt 8 w zw. z pkt 4 p.p.s.a.). Właściwość sądów administracyjnych w sprawach z zakresu dostępu do informacji publicznej wynika z kolei z przepisu art. 21 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 902) – w skrócie: "u.d.i.p." – stanowiącego, że do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Stosownie do treści art. 119 pkt 4 ustawy p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Z tego względu Sąd rozpoznał sprawę w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym – bez wyznaczania rozprawy. Zgodnie z treścią art. 149 § 1 ustawy p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a ustawy p.p.s.a. zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności lub zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa oraz stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149a § 1a ustawy p.p.s.a.). Przechodząc natomiast do kwestii merytorycznych wyjaśnić należy, że problematyka dostępu do informacji publicznej została unormowana przez ustawodawcę w przepisach ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zgodnie z treścią art. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystywaniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Pojęcie informacji publicznej jest ujmowane szeroko i odnosi się do wszelkich spraw publicznych również wówczas, gdy wiadomość ta nie została wytworzona przez podmioty publiczne, a jedynie odnosi się do nich. Prawo do informacji publicznej obejmuje m.in. dostęp do dokumentów, zarówno tych bezpośrednio wytworzonych przez organ, tych, których organ używa przy realizacji zadań przewidzianych prawem, jak i tych, które tylko w części dotyczą organu, nawet, gdy nie pochodzą wprost od niego. O zakwalifikowaniu określonej informacji, jako podlegającej udostępnieniu decyduje treść i charakter informacji. Zawartą w art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej ogólną definicję doprecyzowuje art. 6 ust. 1 powołanej ustawy, który wymienia rodzaje spraw, jakich mogą dotyczyć informacje o charakterze informacji publicznych. Za informację taką uznaje się wszelkie informacje wytworzone przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które wykonują funkcje publiczne lub gospodarują mieniem publicznym (komunalnym bądź Skarbu Państwa), jak również informacje odnoszące się do wspomnianych władz, osób i innych podmiotów, niezależnie od tego, przez kogo zostały wytworzone. Tak więc pojęcie informacji publicznej odnosi się do wszelkich spraw publicznych, również wówczas, gdy informacja nie została wytworzona przez podmioty publiczne, a jedynie się do nich odnosi. Wspomniana wykładnia pojęcia informacji publicznej opiera się przede wszystkim na treści art. 61 Konstytucji RP, wskazującego jako kryterium udostępniania informacji, czy dotyczy ona działalności organów władzy publicznej lub osób pełniących funkcje publiczne. Udostępnianie informacji publicznych, jak stanowi art. 7 u.d.i.p., następuje w drodze: ogłaszania informacji publicznych, w tym dokumentów urzędowych, w Biuletynie Informacji Publicznej (pkt 1), udostępniania na wniosek zainteresowanego podmiotu, o którym mowa w art. 10 i 11 (pkt 2), wstępu na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów i udostępniania materiałów, w tym audiowizualnych i teleinformatycznych, dokumentujących te posiedzenia (pkt 3); umieszczania informacji publicznych w portalu danych, o którym mowa w ustawie z dnia 11 sierpnia 2021 r. o otwartych danych i ponownym wykorzystywaniu informacji sektora publicznego (Dz. U. poz. 1641), zwanym dalej "portalem danych" (pkt 4). Według art. 13 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (ust. 1). Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2). Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1). W przypadku skierowania do podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej pisemnego wniosku o udostępnienie informacji publicznej, można wyróżnić, w zależności od okoliczności faktycznych i prawnych, następujące działania podmiotu, do którego wniosek taki został skierowany. Podmiot ten może: 1) udostępnić informację publiczną, gdy jest jej dysponentem, a jednocześnie nie zachodzą okoliczności wyłączające możliwość jej udostępnienia; podmiot dokonuje tego w formie czynności materialno-technicznej (pisemnej odpowiedzi); 2) poinformować wnioskodawcę, że jego wniosek nie znajduje podstawy w przepisach ustawy o dostępie do informacji publicznej, gdyż żądanie nie dotyczy informacji mających charakter informacji publicznej lub też wskazać, że podmiot nie jest dysponentem informacji, o których udostępnienie wnioskodawca się zwrócił (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.), bądź też poinformować wnioskodawcę, że w sprawie obowiązuje inny tryb udostępnienia żądanej przez niego informacji (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.); 3) odmówić udostępnienia informacji publicznej lub umorzyć postępowanie w sytuacji wskazanej w art. 14 ust. 2 u.d.i.p., stosownie do treści art. 16 u.d.i.p., czego dokonuje się w formie decyzji administracyjnej; 4) odmówić udostępnienia informacji publicznej przetworzonej w związku z niespełnieniem przez wnioskodawcę warunku wskazanego w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Bezczynność organu w sytuacji określonej przepisami powołanej ustawy polega więc na tym, że organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie informacji publicznej, takiej czynności nie podejmuje i jednocześnie nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia bądź o umorzeniu postępowania w sytuacjach określonych w ustawie, albo też udostępnia informację niepełną, czy też niezgodną z wnioskiem. Nie ulega wątpliwości, że sprawa niniejsza mieści się w zakresie podmiotowym ustawy o dostępie do informacji publicznej. Przepis art. 4 ust. 1 pkt 1 tej ustawy stanowi bowiem, że do udostępniania informacji publicznej obowiązane są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności organy władzy publicznej. W świetle powyższego nie ma wątpliwości, że Wojewoda [...] jest podmiotem obowiązanym na gruncie powołanej ustawy. Zgodzić się również należy ze skarżącym, że żądana w jego wniosku z 10 czerwca 2025 r. informacja nosi cechy informacji publicznej, o której mowa w art. 6 ust. 1 pkt 2, pkt 3 i pkt 4 u.d.i.p. Informacja, której udostępnienia skarżący zażądał odwołuje się bowiem wprost do osoby sprawującej funkcje w organie władzy publicznej, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Powyższe okoliczności nie były również kwestionowane przez organ administracji. W realiach rozpoznawanej sprawy zaistniała sytuacja tego rodzaju, że w dacie wnoszenia skargi organ pozostawał w bezczynności, gdyż mimo upływu terminu 14 dni, liczonego od daty złożenia wniosku organ nie udostępnił żądanej informacji publicznej. Organ odpowiedział co prawda na wniosek o udostępnienie informacji publicznej, jednak jak sam przyznał z powodu błędnego zaadresowania wiadomość email nie dotarła do adresata. Natomiast przy ponownym doręczeniu tej korespondencji do wiadomości omyłkowo nie załączono wszystkich załączników. Organ zorientował się o tym dopiero wtedy, gdy otrzymał skargę na bezczynność w omawianym zakresie i niezwłocznie przesłał skarżącemu brakujące załączniki. Niemniej jednak tego typu sytuacje obciążają organ administracji i świadczą o jego bezczynności. W orzecznictwie ugruntowane jest bowiem stanowisko, że skutki trudności, błędów czy nieprawidłowości w zakresie kształtowania i obsługiwania przez organy administracji publicznej oficjalnych systemów służących do komunikacji z tymi organami (np. poczty elektronicznej, systemu ePUAP) nie mogą być przerzucane na korzystających z tych systemów. Tym samym ryzyko wysłania przez pracownika organu do wnioskodawcy wiadomości na niewłaściwy adres email, czy też niezałączenie do tej wiadomości wszystkich załączników obciąża ten organ, a nie wnioskodawcę i bezsprzecznie stanowi o bezczynności organu. Skoro jednak, po wniesieniu skargi na bezczynność organ udostępnił skarżącemu żądaną informację publiczną, to oznacza to, że w dacie orzekania przez Sąd, stan bezczynności organu już nie istniał. W takim przypadku rozpoznanie skargi na bezczynność organu, ogranicza się do stwierdzenia, że organ dopuścił się bezczynności, co jest równoznaczne z uwzględnieniem skargi. Natomiast stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności obliguje Sąd do oceny czy bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Sąd stwierdził, że w niniejszej sprawie bezczynności organu w zakresie udostępnienia żądanej informacji publicznej nie można przypisać charakteru rażącego naruszenia prawa. Organ nie zignorował wniosku skarżącego, lecz na skutek błędów pracownika organu doszło w konsekwencji do bezczynności. Do dnia wniesienia skargi na bezczynność organ tkwił w błędnym przekonaniu, że podjął wyczerpujące działanie w celu rozpatrzenia wniosku. Zgodzić się więc trzeba, że działanie organu nie zmierzało do celowego pozbawienia wnioskodawcy konstytucyjnego prawa dostępu do informacji. Dlatego nie sposób uznać, że mamy tutaj do czynienia z bezczynnością o charakterze rażąco naruszającym prawo. Wobec powyższego, na mocy art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a., Sąd stwierdzając bezczynność organu uznał jednocześnie, że nie miała ona miejsca z rażącym naruszeniem prawa, o czym orzekł w pkt 1 wyroku na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. Udostępnienie skarżącemu przez organ administracji informacji publicznej po wniesieniu skargi oznacza, że zobowiązanie do załatwienia jego wniosku z 10 czerwca 2025 r. stało się bezprzedmiotowe. Z tych względów, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., Sąd w pkt 2 wyroku, umorzył postępowanie we wskazanym zakresie. O zasądzeniu od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania sądowego orzeczono w pkt 3 wyroku. Na koszty te składa się kwota uiszczone wpisu sądowego od skargi w wysokości 100 zł.