II SAB/Łd 114/12

Dnia 23 października 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA: Sławomir Wojciechowski Sędziowie Sędzia WSA: Czesława Nowak – Kolczyńska Sędzia WSA: Barbara Rymaszewska (spr.) Protokolant Asystent sędziego Katarzyna Orzechowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 października 2012 roku przy udziale --- sprawy ze skargi o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 18 kwietnia 2012 roku, sygn. akt: II SAB/Łd 41/12 w sprawie ze skargi M. O. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. w przedmiocie samowoli budowlanej p o s t a n a w i a : 1. odrzucić skargę; 2. nakazać zwrot z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na rzecz strony skarżącej – M. O. kwoty 100 (sto) złotych, zaksięgowanej w dniu 5 września 2012 roku, pod poz. [...], uiszczonej tytułem wpisu od skargi o wznowienie postępowania. II SAB/Łd 114/12 Uzasadnienie Wyrokiem z dnia 18 kwietnia 2012 r. w sprawie o sygn. alt II SAB/Łd 41/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę M. O. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. w sprawie samowoli budowlanej. Wyrok wraz z uzasadnieniem doręczono skarżącej w dniu 8 maja 2012 r. Pismem z dnia 5 czerwca 2012 r. M. O. wniosła "skargę na wznowienie postępowania sądowego", wskazując, że z akt sprawy wynika, iż Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego pozostaje w bezczynności, a postępowanie toczy się od 2008 r.. Podkreśliła ponadto, że po wydaniu wyroku w sprawie II SAB/Łd 41/12 organ nadal pozostaje w uciążliwej dla niej bezczynności. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II z dnia 12 czerwca 2012 r. w/w pismo skarżącej potraktowane zostało jako skarga kasacyjna od wyroku z dnia 18 kwietnia 2012 r. Następnie postanowieniem z dnia 27 czerwca 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił skargę kasacyjną jako sporządzoną przez podmiot nie będący profesjonalnym pełnomocnikiem. Pismem z dnia 21 sierpnia 2012 r. M. O. wniosła skargę o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 18 kwietnia 2012 r. sygn. akt II SAB/Łd 41/12. Skarżąca wniosła o uchylenie wskazanego wyroku i merytoryczne rozpoznanie sprawy. Skarżąca podniosła, że wyjaśniała na etapie postępowania sądowego, że organ I instancji zawiesił postępowanie w sprawie tunelu foliowego postanowieniem, które następnie uchylił organ odwoławczy. Wskazała dalej, że organ administracyjny procedurę powtórzył nie orzekając w sprawie. Natomiast po wydaniu wyroku w sprawie II SAB/Łd 41/12 organ nadal pozostaje w bezczynności, bowiem sprawa nie została załatwiona. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przesłanki wznowienia postępowania sądowego zostały wymienione enumeratywnie w przepisach art. 271, 272 i 273 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. 2012r., poz. 270, dalej powoływanej jako p.p.s.a.). Można żądać wznowienia postępowania z powodu nieważności, jeżeli w składzie sądu uczestniczyła osoba nieuprawniona albo jeżeli orzekał sędzia wyłączony z mocy ustawy, a strona przed uprawomocnieniem się orzeczenia nie mogła domagać się wyłączenia, bądź jeżeli strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej albo nie była należycie reprezentowana lub jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania (art. 271 p.p.s.a.). Inne przesłanki wznowienia wskazuje art. 273 p.p.s.a. Można żądać wznowienia na tej podstawie, że: 1) orzeczenie zostało oparte na dokumencie podrobionym lub przerobionym albo na skazującym wyroku karnym, następnie uchylonym; 2) orzeczenie zostało uzyskane za pomocą przestępstwa (§1). § 2. Można żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. § 3. Można żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia prawomocnego orzeczenia dotyczącego tej samej sprawy. W tym przypadku przedmiotem rozpoznania przez sąd jest nie tylko zaskarżone orzeczenie, lecz są również z urzędu inne prawomocne orzeczenia dotyczące tej samej sprawy. Można żądać wznowienia postępowania również w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego zostało wydane orzeczenia (art. 272 § 1 p.p.s.a.). Konfrontacja zarzutów skargi z przytoczonymi wyżej przepisami prowadzi do wniosku, że skarżąca nie powołuje się na żadną z ustawowych przesłanek wznowienia postępowania sądowego. Skarżąca w istocie w dalszym ciągu kwestionuje rozstrzygnięcie wydane w sprawie II SAB/Łd 41/12. Zarzuty zawarte w skardze o wznowienie mogły być jedynie podstawą kontroli instancyjnej wyroku sądu administracyjnego. M. O. podjęła próbę zaskarżenia wyroku w sprawie II SAB/Łd 41/12, jednakże skarga kasacyjna została prawomocnie odrzucona. Na marginesie można jedynie podnieść, że skarżąca może skarżyć dalszą bezczynność organu, jeżeli zarzuca organowi brak efektywnych działań już po wyroku sądu. Sąd bowiem w sprawie II SAB/Łd 41/12 oceniał działania organu na dzień wyrokowania. Natomiast ewentualne późniejsze - po wydaniu przez sąd wyroku w sprawie ze skargi na bezczynność - uchybienia, np. brak rozstrzygnięć, przewlekłość, skoro nie stanowiły podstawy wyroku w postępowaniu zwykłym, nie są również przedmiotem kontroli w postępowaniu o wznowienie postępowania. Reasumując, zarzuty podniesione przez skarżącą, mało precyzyjnie sformułowane, nie dotyczą żadnej z przesłanek wznowienia postępowania sądowego, nie mogą zatem odnieść skutku w niniejszym postępowaniu. Skarga nie wskazuje bowiem podstawy wznowienia, jej uzasadnienia oraz okoliczności stwierdzających zachowanie terminu do jej wniesienia. Z uwagi na powyższe sąd odrzucił skargę stosownie do dyspozycji art. 281 p.p.s.a., zgodnie z którym na rozprawie sąd rozstrzyga przede wszystkim o dopuszczalności wznowienia i odrzuca wniosek, jeżeli brak ustawowej podstawy wznowienia albo termin do wniesienia skargi nie został zachowany. O kosztach postępowania sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. n.k-o.