II SAB/Łd 122/17

Dnia 10 sierpnia 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Barbara Rymaszewska, Sędziowie Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska, Sędzia WSA Magdalena Sieniuć (spr.), Protokolant Asystent sędziego Jarosław Moraczewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 sierpnia 2017 roku sprawy ze skargi A. N. na bezczynność Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w Ł. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. oddala skargę; 2. przyznaje i nakazuje wypłacić z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi adwokat A. Ś. prowadzącej Kancelarię Adwokacką w Ł., przy ul. [...], kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych powiększoną o należny podatek od towarów i usług tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu. LS Pismem z dnia 18 kwietnia 2017 r. A. N. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w Ł. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. W treści skargi wyjaśnił, że pismem z dnia 27 marca 2017 r. zwrócił się do organu o udzielenie informacji publicznej w zakresie podstawy prawnej stosowanego w Areszcie Śledczym w Ł. monitoringu, sposobu realizacji nadzoru nad obsługą kamer oraz sposobu przechowywania danych z kamer. Żądanej informacji jednak nie uzyskał. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w Ł. wniósł o jej oddalenie. Organ wyjaśnił, że pismem z dnia 11 kwietnia 2017 r. odmówiono skarżącemu udzielenia informacji we wskazanym zakresie, bowiem żądane informacje nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Ponadto wnioskodawcę poinformowano, że w Okręgowym Inspektoracie Służby Więziennej w Ł. nie prowadzi się żadnej dokumentacji statystycznej, wykazów czy innej dokumentacji dotyczącej monitoringu stosowanego w Areszcie Śledczym w Ł.. Na rozprawie w dniu 10 sierpnia 2017 r. pełnomocnik skarżącego poparła skargę i wniosła o przyznanie wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną skarżącemu z urzędu, oświadczając, że koszty pomocy prawnej nie zostały uiszczone w całości ani w części. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu. Właściwość sądów administracyjnych w sprawach wniosków o udzielenie informacji publicznej wynika z przepisu art. 21 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 1764 ze zm.) – dalej jako: "u.d.i.p.", stanowiącego, że do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej jako: "p.p.s.a.". Stosownie do treści art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach niepodejmowania przez organy administracji nakazanych prawem aktów lub czynności w sprawach indywidualnych (art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.). Odnosząc się w pierwszej kolejności do kwestii formalnych wskazać należy, że stosownie do treści art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. W przypadku skargi na bezczynność organu w zakresie udostępnienia informacji publicznej nie jest jednak konieczne uprzednie wzywanie do usunięcia naruszenia prawa (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 listopada 2011r., sygn. akt I OSK 1991/12 i z dnia 24 maja 2006r., sygn. akt I OSK 601/05 oraz postanowienie z dnia 23 kwietnia 2010r., sygn. akt I OSK 646/10 dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Wobec powyższego skarga jest dopuszczalna i podlega merytorycznemu rozpoznaniu. W niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest bezczynność organu związana z udostępnieniem informacji publicznej. Jak wynika z art. 1 ust. 1 u.d.i.p., każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych tym aktem prawnym. Stosownie zaś do treści art. 2 ust. 1 u.d.i.p., prawo dostępu do informacji publicznej przysługuje każdemu, z zastrzeżeniem art. 5, który wprowadza w tym zakresie pewne ograniczenia związane z ochroną informacji niejawnych oraz innych tajemnic ustawowo chronionych, a także ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. W myśl art. 4 ust. 1 u.d.i.p., obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, a w szczególności: 1) organy władzy publicznej; 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych; 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa; 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego; 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Przepisy powołanej ustawy nakładają na podmioty dysponujące informacjami publicznymi obowiązek ich udostępnienia bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.). W przypadku, gdy informacja publiczna nie może zostać udostępniona w czternastodniowym terminie, należy powiadomić wnioskodawcę o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni się informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2). W stanie faktycznym niniejszej sprawy przedmiotem sporu nie jest ustalenie charakteru żądanych przez skarżących informacji, czy też określenie statusu organu jako podmiotu zobowiązanego do udostępniania informacji publicznych. Wątpliwości budzi jedynie kwestia oceny, czy odpowiedź udzielona skarżącemu w drodze pisma z dnia 11 kwietnia 2017 r. była wystarczająca do uznania, że żądanie udostępnienia informacji publicznej zostało zrealizowane. Z analizy akt sprawy wynika, że pismem z dnia 27 marca 2017 r. skarżący zwrócił się do organu o udzielenie informacji publicznej w zakresie dotyczącym wskazania podstawy prawnej stosowanego w Areszcie Śledczym w Ł. monitoringu, sposobu realizacji nadzoru nad obsługą kamer oraz sposobu przechowywania danych z kamer. Wniosek ten wpłynął do organu w dniu 29 marca 2017 roku. Pismem z dnia 11 kwietnia 2017 r. organ odmówił skarżącemu udzielenia informacji we wskazanym zakresie, przyjmując, że żądane informacje, w tym podanie podstawy prawnej prowadzenia monitoringu w Areszcie Śledczym, nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Ponadto, poinformowano wnioskodawcę, że w Okręgowym Inspektoracie Służby Więziennej w Ł. nie prowadzi się żadnej dokumentacji statystycznej, wykazów czy innej dokumentacji dotyczącej monitoringu stosowanego w Areszcie Śledczym w Ł.. Z powyższego wynika zatem bezspornie, że odpowiedź na ten wniosek została skarżącemu udzielona w drodze pisma z dnia 11 kwietnia 2017 r. Wprawdzie skarżący zakwestionował stronę merytoryczną tej odpowiedzi, to jednak nie zmienia to faktu, iż organ udzielił odpowiedzi na wniosek skarżącego w terminie ustawowym, tj. w terminie 14 dni od dnia złożenia przez niego wniosku. W tej sytuacji, w ocenie Sądu należało stwierdzić, że organ nie pozostał bezczynny w sprawie, gdyż udzielił odpowiedzi na wniesione przez skarżącego żądanie w terminie ustawowym i wyjaśnił, że w Okręgowym Inspektoracie Służby Więziennej w Ł. nie prowadzi się żadnej dokumentacji statystycznej, wykazów czy innej dokumentacji dotyczącej monitoringu stosowanego w Areszcie Śledczym w Ł.. W pozostałym zakresie wskazał zaś, że żądane informacje dotyczące podstawy prawnej tego monitoringu nie stanowią informacji publicznej. Organ właściwie przy tym zakwalifikował pytania dotyczące wskazanej podstawy prawnej jako niedotyczące informacji publicznej i odniósł się do nich w treści w powyższego pisma. Z utrwalonego orzecznictwa sądowego wynika bowiem, że informacja o obowiązujących przepisach prawa oraz żądanie stosowania prawa w konkretnej sprawie nie podlega udostępnieniu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej (zob. np. wyrok NSA z dnia 19 grudnia 2002 r., sygn. akt II SA 3301/02, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Mając powyższe na uwadze należało uznać, że podniesiony w niniejszej sprawie przez skarżącego zarzut bezczynności organu był nieuzasadniony. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę. O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu Sąd orzekł na podstawie art. 250 § 1 p.p.s.a. oraz § 2 w związku z § 21 ust. 1 pkt 1c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 roku w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U. z 2016 r., poz. 1714). a.tp.