II SAB/Łd 13/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka po rozpoznaniu w dniu 23 kwietnia 2013r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. P. na przewlekłość postępowania Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w Ł. w przedmiocie ustanowienia prawa użytkowania wieczystego p o s t a n a w i a: odrzucić skargę. a.bł. Pismem z dnia 9 stycznia 2013 r. Z. P. wniósł skargę na przewlekłość postępowania prowadzonego przez Nadleśnictwo G. w sprawie jego wniosku z dnia [...] o ustanowienie użytkowania wieczystego na części działki nr 445, położonej w miejscowości B., gminie A., stanowiącej własność Skarbu Państwa w zarządzie Lasów Państwowych Nadleśnictwa G.. Skarga została wniesiona za pośrednictwem Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w Ł.. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Lasów Państwowych w Ł. wniósł o jej odrzucenie, wskazując, że przedmiot skargi dotyczy stosunku cywilnoprawnego określonego w przepisach ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić, bowiem nie jest ona dopuszczalna. Stosownie do treści art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270; dalej: p.p.s.a.) określającego właściwość rzeczową sądów administracyjnych, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Nadto, w myśl § 3 cytowanego przepisu, sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. Stosownie natomiast do art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Sąd może odrzucić skargę postanowieniem na posiedzeniu niejawnym (§ 3). Z treści skargi wynika, że Z. P. zarzuca organowi przewlekłość w sprawie rozpatrzenia jego wniosku o ustanowienie prawa użytkowania wieczystego nieruchomości, która znajduje się w jego posiadaniu. W myśl art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm.; dalej k.p.a.) ustawa ta normuje m.in. postępowanie przed organami administracji publicznej w należących do właściwości tych organów sprawach indywidualnych, rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnych. Bez wątpienia nie oznacza to jednak, że każda sprawa indywidualna załatwiania jest w trybie przewidzianym w k.p.a. w formie aktu administracyjnego. Jest to bowiem możliwe tylko w tych przypadkach, gdy konkretny przepis prawa wyraźnie o tym stanowi. Istotą żądania skarżącego jest ustanowienie prawa użytkowania wieczystego nieruchomości znajdującej się w jego władaniu. Zgodnie z treścią art. 27 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. nr 102, poz. 651 ze zm.) sprzedaż nieruchomości albo oddanie w użytkowanie wieczyste nieruchomości gruntowej wymaga zawarcia umowy cywilnoprawnej w formie aktu notarialnego pomiędzy właścicielem gruntu (jednostką samorządu terytorialnego, Skarbem Państwa), a osobą ubiegająca się o oddanie jej w użytkowanie wieczyste określonej nieruchomości. Również przepis art. 207 przywołanej wyżej ustawy wyraźnie stanowi, że oddanie nieruchomości w użytkowanie wieczyste może nastąpić w drodze umowy. Nadto, art. ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (Dz. U. z 2011 r. Nr 12, poz. 59 ze zm.) stanowi, że oddanie gruntów leśnych w użytkowanie wieczyste może nastąpić po spełnieniu przesłanek z art. 38d w zw. z art. 38c i to na rzecz osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej. Oddanie w użytkowanie wieczyste następuje wyłącznie na wniosek starosty właściwego miejscowo ze względu na położenie gruntu. Tym samym żądanie skarżącego od organu wydania decyzji administracyjnej w tym zakresie jest pozbawione podstaw prawnych. W konsekwencji nie można organowi przypisać przewlekłości w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., gdyż nie mógł on wydać aktu administracyjnego. Ustanowienia użytkowania wieczystego nieruchomości skarżący może natomiast dochodzić na drodze postępowania przed sądem powszechnym. Wskazać też należy, że w niniejszej sprawie skarżący skierował skargę do Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w Ł.. Nie ma wpływu na wynik sprawy powoływanie przez skarżącego przewlekłości postępowania Nadleśnictwa G., bowiem skarga i tak jest niedopuszczalna z przyczyn przedmiotowych. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzekł jak w postanowieniu. a.bł.