II SAB/Łd 13/18

Dnia 28 listopada 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Jolanta Rosińska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Bożena Kasprzak, Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski, , Protokolant Starszy sekretarz sądowy Aneta Panek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 listopada 2018 roku wniosku W. R. o uzupełnienie wyroku z dnia 4 września 2018 r. w sprawie ze skargi W. R. na bezczynność Wójta Gminy L. w przedmiocie doręczenia decyzji ze stwierdzeniem ostateczności I. uzupełnia wyrok wydany w niniejszej sprawie w dniu 4 września 2018 roku poprzez dodanie pkt 4, 5, 6 następującej treści: 4. wymierza Wójtowi Gminy L. grzywnę w kwocie 500 (pięćset) złotych, 5. przyznaje od Wójta Gminy L. na rzecz skarżącego W. R. sumę pieniężną w kwocie 500 (pięćset) złotych, 6. oddala skargę w pozostałej części, II. oddala wniosek w pozostałym zakresie. A. P. Pismem z dnia [..] W. R. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. skargę na bezczynność Wójta Gminy L. w wykonaniu obowiązku doręczenia skarżącemu decyzji z dnia [...] znak: [...] w odpowiedniej formie i ze stosownymi potwierdzeniami jej ostateczności i prawomocności, tj. z nadaną jej klauzulą ostateczności, względnie w innej formie przewidzianej przepisami obowiązującego prawa. W piśmie z dnia [...] skarżący wniósł o zobowiązanie organu do wydania w określonym terminie zaświadczenia potwierdzającego od kiedy (z jakim dniem) decyzja z dnia [...] nr [...] stała się ostateczna i wykonalna (art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a.), dokonanie kontroli bezczynności organu w rozpatrzeniu wniosku skarżącego z dnia [...], stwierdzenie, że organ dopuścił się rażącej bezczynności, przyznanie skarżącemu sumy pieniężnej do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 wraz z żądaniem wymierzenia grzywny (art. 141 § 2 p.p.s.a.) oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego. Wyrokiem z dnia [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi po rozpoznaniu sprawy ze skargi W. R.: w pkt 1 zobowiązał Wójta Gminy L. do załatwienia wniosku W. R. z dnia [...] w terminie 30 dni od dnia zwrotu akt organowi; w pkt 2 stwierdził, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; w pkt 3 zasądził od Wójta Gminy L. na rzecz skarżącego W. R. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Odpis wyroku wraz z uzasadnieniem doręczono skarżącemu w dniu [...] W dniu [...] W. R. zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi w trybie art. 157 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 138, 141 § 4, 149 § 2, 154 § 7 p.p.s.a. z wnioskiem o uzupełnienie wyroku "o następujące kwestie i ich rozstrzygnięcie: 1. zobowiązanie Wójta Gminy L. do wydania, w określonym terminie, zaświadczenia potwierdzającego od kiedy (z jakim dniem) decyzja Wójta Gminy L. z dnia [...] nr [...] stała się ostateczna i wykonalna (art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a.); 2. o przyznanie od Wójta Gminy L. na rzecz skarżącego sumy pieniężnej do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 oraz wymierzenie organowi grzywny (art. 149 § 2 p.p.s.a.). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Wniosek skarżącego o uzupełnienie wyroku podlega uwzględnieniu w części. Stosownie do treści art. 157 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (.j.t. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) – przywoływanej dalej w tekście jako "p.p.s.a.", strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu (§ 1). Wniosek, o którym mowa w § 1, zgłoszony po upływie terminu, podlega odrzuceniu. Sąd może wydać postanowienie na posiedzeniu niejawnym (§ 1a). Wniosek o uzupełnienie wyroku co do zwrotu kosztów sąd może rozpoznać na posiedzeniu niejawnym (§ 2). Orzeczenie uzupełniające wyrok zapada w formie wyroku, chyba że uzupełnienie dotyczy wyłącznie kosztów (§ 3). W pierwszej kolejności wskazać należy, że skarżący W. R. wniósł o uzupełnienie wyroku w zakresie dotyczącym przyznania od organu na rzecz strony skarżącej sumy pieniężnej przewidzianej w art. 149 § 2 p.p.s.a. W rozumieniu art. 149 § 1 i 2 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: pkt 1 - zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; pkt 2 - zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; pkt 3 - stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Zgodnie z art. 154 § 6 p.p.s.a. grzywnę wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Wobec powyższego skoro wyrokiem z dnia [...] sygn. akt [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uwzględnił skargę W. R., a w sentencji wyroku nie orzeczono co do grzywny oraz żądanej sumy pieniężnej zgodnie z art. 149 § 2 p.p.s.a., wniosek o uzupełnienie wyroku zasługiwał na uwzględnienie. W uzasadnieniu wyroku z dnia [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, że organ pozostaje bezczynny w rozpoznaniu wniosku skarżącego od 2001 r. Wobec tego Sąd w oparciu o art. 149 p.p.s.a. zobowiązał zatem organ do załatwienia wniosku skarżącego w terminie 30 dni od dnia zwrotu akt oraz stwierdził, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Wobec faktu, że podstawowym warunkiem dla stwierdzenia istnienia materialnoprawnej podstawy wymierzenia grzywny w oparciu o art. 149 § 2 p.p.s.a. jest upływ terminu do załatwienia sprawy, wymierzenie grzywny, zgodnie z wnioskiem uzupełniającym skargę, było uzasadnione, a rozstrzygnięcie w tym zakresie powinno było znaleźć się w wyroku. Skoro zatem Sąd nie rozstrzygnął w przedmiocie całości skargi, a brak ten nie jest omyłką pisarską, która mogłaby podlegać sprostowaniu w trybie art. 156 p.p.s.a., to jedyną drogą do usunięcia tej nieprawidłowości jest uwzględnienie złożonego w terminie wniosku o uzupełnienie wyroku. Mając na uwadze charakter wspomnianej bezczynności, oraz uchybienie terminom załatwienia sprawy administracyjnej wynikającym z przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, Sąd uznał, że grzywna w wysokości 500 zł będzie adekwatna do stopnia uchybień organu. Mając na względzie fakultatywność rozstrzygnięcia, jak i okoliczność, że w sprawie należało wymierzyć organowi grzywnę, Sąd postanowił uzupełnić także wyrok w ten sposób, że przyznał od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną w wysokości 500 zł. Dalej idące żądanie skarżącego jako wygórowane Sąd w oparciu o art. 151 p.p.s.a oddalił. Sąd oddalił również wniosek skarżącego w części dotyczącej zobowiązania Wójta Gminy L. do wydania w określonym terminie zaświadczenia potwierdzającego od kiedy (z jakim dniem) decyzja WG[...] z dnia [...] nr [...] stała się ostateczna i wykonalna (art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Sąd doszedł do przekonania, że w sprawie nie zachodzi w tym przypadku przesłanka, o której mowa w art. 157 § 1 p.p.s.a. Sąd orzekł bowiem o żądaniu skarżącego opartym na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., czemu dał wyraz w pkt 1 wyroku z dnia [...]. Odnosząc się do uzasadnienia wniosku należy stwierdzić, że zgodnie z art. 157 § 1 p.p.s.a. uzupełnić można jedynie wyrok, a nie jego uzasadnienie. Tym samym jakiekolwiek ewentualne żądanie uzupełnienia uzasadnienia wyroku o jakiekolwiek elementy stanu faktycznego nie mogły wpłynąć na uwzględnienie wniosku we wspomnianym zakresie. Wobec powyższego Sąd orzekł na podstawie art. 157 § 1 i 3 w zw. z art. 149 § 2 p.p.s.a. jak w sentencji wyroku. MR