II SAB/Łd 139/25

Dnia 5 listopada 2025 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka Sędziowie Sędzia WSA Jarosław Czerw (spr.) Sędzia WSA Marcin Olejniczak po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 5 listopada 2025 roku sprawy ze skargi Polskiego Towarzystwa Kolekcjonerskiego w W. na bezczynność Polskiego Związku Wędkarskiego - Okręg w P. w sprawie udostępnienia informacji publicznej 1. zobowiązuje Polski Związek Wędkarski - Okręg w P. do załatwienia wniosku skarżącego z dnia 21 lipca 2025 r. w sprawie udostępnienia informacji publicznej w terminie 14 dni od dnia otrzymania przez organ odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że Polski Związek Wędkarski - Okręg w P. dopuścił się bezczynności, która miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa; 3. zasądza od Polskiego Związku Wędkarskiego - Okręg w P. na rzecz skarżącego Polskiego Towarzystwa Kolekcjonerskiego w W. kwotę 580 (pięćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. dc Pismem, które wpłynęło w dniu 13 sierpnia 2025 r. do Polskiego Związku Wędkarskiego – Okręgu w P., Polskie Towarzystwo Kolekcjonerskie z siedzibą w W. (dalej także: skarżący, strona, strona skarżąca) wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność Polskiego Związku Wędkarskiego – Okręgu w P. (dalej także: organ) w sprawie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 21 lipca 2025 r. Strona skarżąca zarzuciła naruszenie art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP oraz art. 1 ust 1 w zw. z art. 10 ust. 1, art. 13 ust. 1, art. 13 ust. 2, art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.) przez nieudzielenie informacji publicznej w terminie ustawowym. Skarżący wniósł jednocześnie o zobowiązanie Okręgu Polskiego Związku Wędkarskiego w P. do rozpoznania wniosku skarżącego w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej w terminie czternastu dni od daty uprawomocnienia się orzeczenia w niniejszej sprawie, a ponadto zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi strona wyjaśniła, że w dniu 21 lipca 2025 r. za pośrednictwem poczty elektronicznej wniosła o udostępnienie, na adres poczty elektronicznej strony, informacji publicznej w postaci treści podpisanych w 2024 r. przez Okręg Polskiego Związku Wędkarskiego umów z Państwowym Gospodarstwem Wodnym Wody Polskie. Do dnia wniesienia skargi organ nie przedłużył terminu udostępnienia informacji publicznej, nadto nie udostępnił żądanej informacji. Strona podkreśliła, że PZW, jako organizacja zrzeszająca wędkarzy i zarządzająca znaczną częścią polskich wód, realizuje zadania publiczne związane z gospodarką wodną i ochroną środowiska. Dodatkowo, Statut PZW, w § 7 pkt 21, wprost wskazuje, że związek uczestniczy w realizacji zadań publicznych. To potwierdza, że PZW pełni rolę organizacji realizującej zadania publiczne. Zdaniem strony skarżącej treść podpisanych w 2024 r. przez Okręg Polskiego Związku Wędkarskiego umów z Państwowym Gospodarstwem Wodnym Wody Polskie stanowi informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Umowy zawierane przez PZW z organami władzy publicznej podlegają udostępnieniu, tym bardziej, jeżeli ich przedmiot dotyczy wykonywania zadań publicznych. Strona dodała, że Wody Polskie zarządzają wodami stanowiącymi własność Skarbu Państwa (art. 211 ustawy Prawo wodne). Umowy te regulują korzystanie z tego mienia oraz zasady prowadzenia gospodarki rybackiej na wodach publicznych. Okręgi PZW wykonują zadania publiczne w zakresie gospodarki rybackiej na wodach publicznych na podstawie zawieranych umów. W odpowiedzi na skargę Polski Związek Wędkarski – Okręg w P. wniósł o jej oddalenie. Organ wyjaśnił, że w dniu 1 sierpnia 2025 r. wysłał odpowiedź na złożone wnioski w sprawie udzielenia informacji publicznej na wskazany we wnioskach adres poczty elektronicznej strony. W kwestii umów zawartych z Państwowym Gospodarstwem Wodnym Wody Polskie w 2024 r., stwierdzono, że Okręg PZW w P. jest stowarzyszeniem i nie jest organem administracji publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej. Z tego względu, zdaniem organu, stosowne zapytanie w tej kwestii winno być przez skarżącego przedłożone do Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga okazała się zasadna. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.) (dalej: p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Na podstawie art. 3 § 2 pkt 9 p.p.s.a., sąd bada także bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1 - pkt 3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Powyższe determinuje zakres kontroli sądu, sprowadzającej się w tym wypadku do oceny czy sprawa podlega załatwieniu przez organ w drodze określonego przez ustawodawcę aktu administracyjnego lub czynności. Według art. 149 § 1 p.p.s.a., sąd, uwzględniając skargę na bezczynność: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. W myśl art. 149 § 1a p.p.s.a., jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Sąd oddala skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a., gdy stwierdzi, że nie zaistniał stan bezczynności lub przewlekłości działania organu wykonującego administrację publiczną. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie jest wymagane poprzedzenie jej jakimkolwiek środkiem zaskarżenia. Należy wyjaśnić, że przedmiotowa skarga została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do uprawnienia wynikającego z art. 119 pkt 4 p.p.s.a. Zgodnie z powołanym przepisem sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Zgodnie z art. 120 p.p.s.a. w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Na wstępie rozważań merytorycznych należy zauważyć, że prawo dostępu do informacji publicznej wynika w pierwszym rzędzie z przepisów Konstytucji RP. Zgodnie z art. 61 ust. 1 zdanie pierwsze i ust. 4 Konstytucji RP obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne, a tryb udzielania informacji publicznej określają ustawy. Problematyka dostępu do informacji publicznej na płaszczyźnie ustawowej została unormowana w przepisach ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r. poz. 902) (dalej: u.d.i.p.). Zgodnie z treścią art. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystywaniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Pojęcie informacji publicznej jest ujmowane szeroko i odnosi się do wszelkich spraw publicznych również wówczas, gdy informacja ta nie została wytworzona przez podmioty publiczne, a jedynie odnosi się do nich. Prawo do informacji publicznej obejmuje m.in. dostęp do dokumentów, zarówno tych bezpośrednio wytworzonych przez organ, tych, których organ używa przy realizacji zadań przewidzianych prawem, jak i tych, które tylko w części dotyczą organu, nawet, gdy nie pochodzą wprost od niego. O zakwalifikowaniu określonej informacji jako podlegającej udostępnieniu decyduje treść i charakter informacji. Zawartą w art. 1 ust. 1 u.d.i.p. ogólną definicję doprecyzowuje art. 6 ust. 1 u.d.i.p., który wskazuje rodzaje spraw, jakich mogą dotyczyć informacje o charakterze informacji publicznych. Za informację taką uznaje się wszelkie informacje wytworzone przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które wykonują funkcje publiczne lub gospodarują mieniem publicznym, jak również informacje odnoszące się do wspomnianych władz, osób i innych podmiotów, niezależnie od tego, przez kogo zostały wytworzone. Tak więc pojęcie informacji publicznej odnosi się do wszelkich spraw publicznych, również wówczas, gdy informacja nie została wytworzona przez podmioty publiczne, a jedynie się do nich odnosi. Wspomniana wykładnia pojęcia informacji publicznej opiera się przede wszystkim na treści art. 61 Konstytucji RP, wskazującego jako kryterium udostępniania informacji, czy dotyczy ona działalności organów władzy publicznej lub osób pełniących funkcje publiczne. Udostępnianie informacji publicznych, jak stanowi art. 7 u.d.i.p., następuje w drodze: ogłaszania informacji publicznych, w tym dokumentów urzędowych, w Biuletynie Informacji Publicznej (pkt 1), udostępniania, o którym mowa w art. 10 i 11 (pkt 2); wstępu na posiedzenia organów, o których mowa w art. 3 ust. 1 pkt 3, i udostępniania materiałów, w tym audiowizualnych i teleinformatycznych, dokumentujących te posiedzenia (pkt 3); udostępniania w portalu danych, o którym mowa w ustawie z dnia 11 sierpnia 2021 r. o otwartych danych i ponownym wykorzystywaniu informacji sektora publicznego (Dz. U. poz. 1641), zwanym dalej "portalem danych" (pkt 4). Formami dostępu do informacji publicznej są także wskazane w art. 11 u.d.i.p. wyłożenie, wywieszenie lub zainstalowanie stosownych urządzeń oraz zapewnienie wstępu na posiedzenia zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 7 ust. 1 pkt 3 u.d.i.p. Zgodnie z art. 10 ust. 1 u.d.i.p. informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub portalu danych, jest udostępniana na wniosek. Według art. 13 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (ust. 1). Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2). Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1 u.d.i.p.). W przypadku skierowania do podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej pisemnego wniosku o udzielenie informacji publicznej, można wyróżnić, w zależności od okoliczności faktycznych i prawnych, następujące działania podmiotu, do którego wniosek taki został skierowany. Podmiot ten może: 1) udzielić informacji publicznej, gdy jest jej dysponentem, a jednocześnie nie zachodzą okoliczności wyłączające możliwość jej udzielenia; podmiot dokonuje tego w formie czynności materialno-technicznej (pisemnej odpowiedzi); 2) poinformować wnioskodawcę, że jego wniosek nie znajduje podstawy w przepisach ustawy o dostępie do informacji publicznej, gdyż żądanie nie dotyczy informacji mających charakter informacji publicznej lub też wskazać, że podmiot nie jest dysponentem informacji, o których udzielenie wnioskodawca się zwrócił (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.), bądź też poinformować wnioskodawcę, że w sprawie obowiązuje inny tryb udostępnienia żądanej przez niego informacji (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.); 3) odmówić udostępnienia informacji publicznej lub umorzyć postępowanie w sytuacji wskazanej w art. 14 ust. 2 u.d.i.p., stosownie do treści art. 16 u.d.i.p., czego dokonuje się w formie decyzji administracyjnej; 4) odmówić udostępnienia informacji publicznej przetworzonej w związku z niespełnieniem przez wnioskodawcę warunku wskazanego w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Bezczynność organu w sytuacji określonej przepisami powołanej ustawy polega więc na tym, że organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie informacji publicznej, takiej czynności nie podejmuje i jednocześnie nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia bądź o umorzeniu postępowania w sytuacjach określonych w ustawie, albo też udziela informacji niepełnej, czy też niezgodnej z wnioskiem. Działając w tak zakreślonych normach prawnych i dokonując analizy całokształtu podjętych przez organ działań związanych z wnioskiem strony skarżącej uznać należy, że skarga na bezczynność w chwili jej wniesienia była zasadna. Nie budzi wątpliwości Sądu, że Polski Związek Wędkarski – Okręg w P. w zakresie objętym wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej z 21 lipca 2025 r. jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej jako podmiot wykonujący zadania publiczne, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. Zgodnie z tym przepisem obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. W tym kontekście powołać należy treść § 37 Statutu Polskiego Związku Wędkarskiego (dostępny na stronie internetowej Związku: https://pzw.pl/), zgodnie z którym okręg jest terenową jednostką organizacyjną Związku zapewniającą realizację celów Związku określonych w § 7 Statutu (ust. 1). Terenem działania okręgu jest obszar terytorialny określony w uchwale Zarządu Głównego o powołaniu danego okręgu, jako podmiotu uzyskującego odrębną osobowość prawną (ust. 2). Warunkiem powołania i istnienia okręgu jest posiadanie zdolności do samodzielnego finansowania celów statutowych (ust. 3). Ponadto, jednym z celów Związku, określonych w § 7 Statutu jest uczestniczenie w realizacji zadań publicznych (ust. 21). Wreszcie, jak stwierdzono w informacji zamieszczonej na stronie internetowej Związku "Polski Związek Wędkarski gospodaruje na ponad 219 tys. ha wód. W stosunku do całego areału wód śródlądowych w kraju, w dyspozycji PZW jest około 35% ich powierzchni. PZW użytkuje 66% całej powierzchni wód płynących (rzeki), 84% powierzchni zbiorników zaporowych i 26% ogólnej powierzchni jezior.". Uwzględniając powyższe nie sposób zatem podzielić stanowiska PZW – Okręgu w P., wedle którego jest on jedynie stowarzyszeniem i nie jest organem administracji publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej. Ponadto nie budzi też wątpliwości Sądu, że informacja o udzielenie której wystąpiła strona skarżąca we wniosku z dnia 21 lipca 2025 r. należy zakwalifikować jako informację publiczną stosownie do art. 1 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a u.d.i.p. Zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Z kolei zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a u.d.i.p. udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o danych publicznych, w tym treść i postać dokumentów urzędowych. Treść umów podpisanych przez Polski Związek Wędkarski – Okręg w P. w 2024 r. z Państwowym Gospodarstwem Wodnym Wody Polskie jako treść oświadczenia woli lub wiedzy podmiotu wykonującego zadania publiczne, jeśli dotyczy danych publicznych, wypełnia zdaniem Sądu, warunki do uznania tej informacji za informację publiczną. Podkreślenia również w tym miejscu wymaga, w kontekście treści odpowiedzi na skargę, że to PZW – Okręg w P. jest adresatem wniosku, a nie Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie, wobec tego to Polski Związek Wędkarski – Okręg w P. winien uczynić zadość żądaniu, jeśli tyko dysponuje stosownymi dokumentami lub informacjami. W sprawie należało zatem ocenić, czy organ udzielił żądanej informacji publicznej w ustawowym terminie, czy też, jak zarzuca skarżący, pozostawał w sprawie bezczynny. Przystępując do powyższej oceny wskazać należy, że jak wynika z akt sprawy w niniejszej sprawie strona skarżąca złożyła wniosek do organu w dniu 21 lipca 2025 r. żądając udzielenia informacji na temat treści umów podpisanych przez Polski Związek Wędkarski – Okręg w P. z Państwowym Gospodarstwem Wodnym Wody Polskie w 2024 r. Pismem z dnia 29 lipca 2025 r. (wysłanym drogą elektroniczną w dniu 1 sierpnia 2025 r.) organ wyjaśnił, że nie jest podmiotem, o którym mowa w art. 4 ustawy o dostępie do informacji publicznej, a co za tym idzie brak jest podstawy do przedkładania stronie skarżącej dokumentów, o które wnioskuje. Z uwagi na upływ czternastodniowego terminu strona skarżąca w dniu 13 sierpnia 2025 r. wniosła skargę na bezczynność organu. Mając na uwadze powyższe okoliczności sprawy stwierdzić należy, że skoro żądana informacja stanowi informację publiczną, a organ jest w jej posiadaniu (okoliczności tej organ nie kwestionuje), to winien takiej informacji udzielić. Jeśli natomiast uważa, że nie może udostępnić informacji, czy to ze względu np. na ochronę danych osobowych, czy z też z innego powodu nie może uczynić zadość żądaniu, to winien wydać decyzję administracyjną w tym względzie. W kontrolowanej sprawie organ ani nie udzielił informacji w żądanym zakresie, ani też nie wydał decyzji odmownej, dlatego też pozostaje w bezczynności. Podkreślić w tym miejscu należy, że bezczynność nie oznacza jedynie braku jakichkolwiek działań organu, gdyż pod tym pojęciem rozumieć należy również i takie sytuacje, w których organ podjął wprawdzie określone działania, ale były one nieadekwatne do zgłoszonego żądania i nie doprowadziły do załatwienia wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Należy podkreślić, że na równi z niepodjęciem czynności traktuje się przedstawienie informacji innej niż ta, której oczekuje wnioskodawca, informacji niepełnej lub też nieadekwatnej do treści wniosku. Z tego też względu przedstawienie informacji innej niż ta, której oczekuje wnioskodawca, informacji niepełnej lub nieadekwatnej do treści wniosku, świadczy o bezczynności podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej, co narusza normę art. 13 ust. 1 u.d.i.p. W tej sytuacji Sąd, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzekł w pkt 1 sentencji wyroku o zobowiązaniu Polskiego Związku Wędkarskiego – Okręgu w P. do załatwienia wniosku skarżącego Polskiego Towarzystwa Kolekcjonerskiego w W. z dnia 21 lipca 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej w terminie 14 dni od doręczenia organowi odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. W związku z powyższym Sąd uznał, że Polski Związek Wędkarski – Okręg w P. dopuścił się bezczynności, ale bezczynność ta miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa (punkt 2 sentencji wyroku). O rażącym naruszeniu prawa mówimy przede wszystkim, jeżeli bezczynność jest wynikiem lekceważącego traktowania przez organ swoich obowiązków. Tymczasem w rozpatrywanej sprawie Sąd nie dopatrzył się rażącego naruszenia prawa, gdyż nierozpoznanie wniosku przez organ w prawidłowej formie wynikającej z u.d.i.p. nie nastąpiło z powodu złej woli tego podmiotu, lecz z błędnej interpretacji przepisów tej ustawy. Z uwagi na brak wniosku w tym zakresie, Sąd jedynie na marginesie wskazuje, że stosownie do art. 149 § 2 p.p.s.a., w przypadku, o którym mowa w § 1, sąd może orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. W niniejszej sprawie nie mamy do czynienia z kwalifikowanym przypadkiem bezczynności. Z tego względu Sąd uznał, że zastosowanie w przedmiotowej sprawie dolegliwości pieniężnej, polegającej na wymierzeniu organowi grzywny, czy przyznaniu od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej, nie jest uzasadnione. O kosztach postępowania orzeczono w pkt 3 sentencji wyroku na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a., zasądzając od Polskiego Związku Wędkarskiego - Okręg w P. na rzecz skarżącego Polskiego Towarzystwa Kolekcjonerskiego w W. zwrot kosztów postępowania, na które składają się: 100 zł tytułem zwrotu wpisu od skargi oraz 480 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego - wynagrodzenia reprezentującego stronę skarżącą radcę prawnego ustalone stosownie do § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 1935 ze zm.). dc