II SAB/Łd 142/15

Starszy Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi w Wydziale II – Agnieszka Grosińska po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J.M. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi A.M. na bezczynność Burmistrza K. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej postanawia odmówić wnioskodawcy przyznania prawa pomocy. AG II SAB/Łd 142/15 Uzasadnienie J.M. zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi A.M. na bezczynność Burmistrza K. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Jako że złożone oświadczenie o stanie rodzinnym i majątkowym nie zawierało żadnych informacji, w wykonaniu zarządzenia St. Referendarza sądowego z dnia 26 października 2015 r. skarżący został wezwany do nadesłania dodatkowych informacji na podstawie art. 255 p.p.s.a. Pismo sądowe zawierające wezwanie zostało doręczone wnioskodawcy w dniu 4 listopada 2015 r., jednak do dnia dzisiejszego nie wykonał on nałożonego obowiązku. Referendarz sądowy zważył, co następuje: Stosownie do art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.) – dalej p.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Jednocześnie ustawodawca w art. 246 § 1 p.p.s.a. uzależnił przyznanie prawa pomocy od wykazania przez stronę, że nie ma ona środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania (przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym) lub że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym). Tymczasem występując o przyznanie prawa pomocy wnioskodawca nie zawarł we wniosku żadnych informacji dotyczących jego sytuacji materialnej, nie wykonał również wezwania do nadesłania dodatkowych informacji. Powyższe powoduje, że ocena przesłanek przyznania prawa pomocy jest niemożliwa, co uzasadnia odmowę zadośćuczynienia żądaniu wnioskodawcy. Wobec powyższego na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w związku z art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzeczono jak w postanowieniu. AG