II SAB/Łd 144/13

Dnia 12 lutego 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia NSA Anna Stępień Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Rosińska Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska (spr.) Protokolant Specjalista Marcelina Chmielecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 lutego 2014 roku sprawy ze skargi S. M. na bezczynność Prezesa Sądu Rejonowego w B. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. umarza postępowanie sądowoadministracyjne; 2. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Prezesa Sądu Rejonowego w B. na rzecz skarżącego S. M. kwotę 196,95 (słownie: sto dziewięćdziesiąt sześć 95/100) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. LS W dniu 17 grudnia 2013r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. wpłynęła, złożona za pośrednictwem organu, skarga S. M. z dnia 17 stycznia 2013r. na bezczynność Prezesa Sądu Rejonowego w B. w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia 11 grudnia 2012r. o udostępnienie informacji publicznej dotyczącej: zanonimizowanego wyroku Sądu Rejonowego w B. II Wydział Karny, w sprawie [...] oraz udzielenia informacji, czy wyrok ten jest prawomocny, czy przysługują od niego środki odwoławcze (zwyczajne lub nadzwyczajne), nadto jeżeli Sąd sporządził uzasadnienie wyroku, również o jego udostępnienie. Skarżący wniósł o zobowiązanie organu do rozpatrzenia sprawy w zakreślonym terminie oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu skarżący dodał, iż w dniu 12 grudnia 2012r. wystąpił do Prezesa Sądu Rejonowego w B. z wnioskiem o udzielenie informacji publicznej, jednakże pomimo upływu określonego w ustawy z dnia 6 września 2001 roku o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. Nr 112, poz. 1198 ze zm., dalej jako: ustawa) terminu, organ pozostał w bezczynności. Nie udzielił żądanej informacji, ani w żaden inny znany prawu sposób nie rozstrzygnął wniosku. W odpowiedzi na skargę Prezes Sądu Rejonowego w B. ocenił skargę jako niezasadną gdyż, wniosek skarżącego przekazany został do załatwienia Przewodniczącej II Wydziału Karnego i w dniu 18 grudnia 2012r. S. M. wezwano do podpisania wniosku o udzielenie informacji publicznej. Następnie, w dniu 19 lutego 2013r., strona odebrała odpis wyroku w sprawie [...] po zakreśleniu danych osobowych. Dodatkowo organ wskazał, iż przedmiotowy wyrok uprawomocnił się w dniu 29 września 2012r., przed wniesieniem żądania, z kolei uzasadnienie nie było sporządzone z uwagi na brak stosownego wniosku. Na rozprawie w dniu 12 lutego 2014r. skarżący S. M. oświadczył, iż uzyskał informację publiczną będącą przedmiotem wniosku i wniósł o zasądzenie kosztów postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 161 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm. – w dalszej części uzasadnienia przywoływana jako: p.p.s.a.), sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania: 1) jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę; 2) w razie śmierci strony, jeżeli przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego, chyba że udział w sprawie zgłasza osoba, której interesu prawnego dotyczy wynik tego postępowania; 3) gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. W orzecznictwie oraz doktrynie przyjmuje się, że postępowanie staje się bezprzedmiotowe i przepis art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. ma zastosowanie w przypadku, gdy po wniesieniu skargi na bezczynność organu - w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a tej ustawy - organ wyda akt lub dokona czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, co do których pozostawał w bezczynności (zob. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2008r., sygn. akt I OPS 6/08, publ. ONSAiWSA 2009/4/63). Podkreślić nadto trzeba, iż stosownie do art. 149 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na bezczynność organu, stosownie do przedmiotu skargi na bezczynność określonego w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a., zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisu prawa. W wyroku uwzględniającym skargę na bezczynność sąd nie może określić w jaki sposób powinna być rozpatrzona sprawa w postępowaniu administracyjnym, a więc nie może nakazywać organowi wydania decyzji, postanowienia lub podjęcia czynności określonej treści. Skarga na bezczynność w sprawie dostępu do informacji publicznej może być wniesiona do sądu administracyjnego bez wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Jeżeli udostępnienie żądanej informacji publicznej nastąpiło po wniesieniu przez skarżącego skargi na bezczynność organu, to postępowanie sądowe stało się bezprzedmiotowe, co obliguje sąd do jego umorzenia na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. (postanowienie NSA z dnia 23 kwietnia 2010r., sygn. akt I OSK 646/10 - http://orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/query). Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy wskazać trzeba, iż faktycznie w dacie złożenia skargi do sądu Prezes Sądu Rejonowego w B. pozostawał w bezczynności. Jednakże, jak wynika z pism organu żądaną informację, w postaci opisanego wyroku w sprawie karnej, skarżący odebrał w dniu 19 lutego 2013r.. Co istotne okoliczność tę potwierdził skarżący na rozprawie w dniu 12 lutego 2014r.. A skoro tak to Prezes Sądu Rejonowego w B. nie pozostaje w bezczynności, co oznacza, że sąd nie może uwzględnić skargi, stosownie do art. 149 p.p.s.a.. Jednocześnie ustalenie to obliguje sąd do umorzenia postępowania sądowego jako bezprzedmiotowego, gdyż przestał istnieć przedmiot postępowania. Z tych wszystkich względów, sąd na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w związku z art. 54 § 3 p.p.s.a. orzekł w pkt 1 sentencji wyroku o umorzeniu postępowania jako bezprzedmiotowego. Badając przedmiotową skargę sąd miał także na względzie, że art. 149 p.p.s.a. w aktualnym brzmieniu zawiera normę, według której uwzględnienie skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego polega nie tylko na zobowiązaniu organu do wydania aktu w określonym terminie, ale także na rozstrzygnięciu o tym, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce oraz czy było to z rażącym naruszeniem prawa albo nie miało charakteru rażącego. Użycie w zdaniu drugim art. 149 §1 p.p.s.a. wyrazu "jednocześnie" nie oznacza, że ta część przepisu ma zastosowanie tylko wówczas, gdy sąd zobowiązuje organ do wydania aktu w określonym terminie. Z analizy tego przepisu wynika, że uwzględnienie skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego może polegać na stwierdzeniu, że bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa albo że naruszenie prawa nie było rażące, mimo że są podstawy do umorzenia postępowania sądowego w zakresie dotyczącym zobowiązania organu do wydania aktu, z uwagi na to, że akt taki został wydany przez organ po wniesieniu skargi do sądu. Mając powyższe na uwadze sąd zgadza się ze skarżącym, iż organ udostępnił żądaną przez stronę informację publiczną z uchybieniem terminu określonego w art. 13 ustawy. Jednakże oceniając bezczynność organu, sąd uznał, że nie miała ona charakteru rażącego, czemu dał wyraz w pkt 2 sentencji. Na podstawie art. 201 § 1 w związku z art. 54 § 3 p.p.s.a., stosowanego per analogiam, zasądzono na rzecz skarżącego zwrot poniesionych przezeń kosztów postępowania, w kwocie równej uiszczonemu wpisowi sądowemu. m.ch.