II SAB/Łd 146/12

Dnia 19 lutego 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Rosińska Sędziowie Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska Sędzia NSA Grzegorz Szkudlarek (spr.) Protokolant pomocnik sekretarza sądowego Magdalena Rząsa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 lutego 2013 roku sprawy ze skargi J. P. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. w przedmiocie rozstrzygnięcia sprawy dotyczącej samowolnie wzniesionego budynku gospodarczego postanawia: 1. umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne; 2. zasądzić od Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. na rzecz J. P. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. LS Pismem z dnia 24 października 2012 roku, które wpłynęło do organu w dniu 29 października 2012 roku, J. P. wniósł skargę na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. w sprawie samowolnie wzniesionego budynku gospodarczego. W motywach skargi jej autor opisał dotychczasowy przebieg postępowania wyrażając pogląd, iż domaga się wydania nakazu rozbiórki spornego obiektu. W odpowiedzi na skargę Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej odrzucenie wskazując, że [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. uchylił decyzję organu pierwszej instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Sprawa ma szczególnie skomplikowany charakter, organ musiał ustalić właściwy krąg stron postępowania. Po zebraniu materiału dowodowego i zawiadomieniu stron o możliwości zapoznania się z dokumentami zebranymi w sprawie organ wydał, w dniu [...], postanowienie zobowiązujące inwestora do wystąpienia do właściwego organu z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, w terminie 7 dni, i zawiesił postępowanie w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 i art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 roku, poz. 270 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej poprzez rozpoznawanie skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 – 4a . W orzecznictwie podkreśla się, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia w każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 Kodeksu postępowania administracyjnego, jeżeli nie dopełnił on czynności określonych w art. 36 Kodeksu postępowania administracyjnego lub nie podjął innych działań wynikających z przepisów procesowych mających na celu usunięcie przeszkody w wydaniu decyzji. Zgodnie z art. 149 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 – 4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Instytucja skargi na bezczynność ma więc na celu doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Sąd oceniając czy organ pozostaje w bezczynności bierze zaś pod uwagę sytuację istniejącą w dacie orzekania. Podkreślić należy, że w trybie wskazanego art. 149 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd może tylko orzec o obowiązku wydania aktu w określonym terminie, nie może natomiast nakazywać organowi sposobu tego rozstrzygnięcia, ani też bezpośrednio orzekać o prawach lub obowiązkach skarżącego. Z powyższego przepisu wynika, że wydanie przez organ decyzji lub innego aktu wyłącza możliwość uwzględnienia skargi na bezczynność, nawet wówczas, gdy decyzja podjęta została z naruszeniem terminu przewidzianego do jej wydania. Tym samym, jeżeli w toku postępowania sądowoadministracyjnego, przed dniem orzekania w sprawie ze skargi na bezczynność, organ administracji publicznej wyda akt lub podejmie czynność, których domagała się strona, to przestaje on być w bezczynności. Oznacza to, że postępowanie sądowoadministracyjne w sprawie jego bezczynności staje się bezprzedmiotowe. Ugruntowany jest w orzecznictwie sądów administracyjnych pogląd, iż w przypadku uwzględnienia przez organ administracji wniesionej do sądu skargi w trybie art. 54 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wojewódzki sąd administracyjny zobowiązany jest wydać na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowienie o umorzeniu postępowania sądowego z powodu jego bezprzedmiotowości, jednocześnie zasądzając na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania, stosownie do treści art. 201 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Ze zgromadzonego w rozpoznawanej sprawie materiału dowodowego wynika, że organ, po wniesieniu skargi na bezczynność, bowiem w dniu [...] wydał postanowienie nr [...], mocą której inwestor został wezwany do wystąpienia z wnioskiem o ustalenia warunków zabudowy dla wskazanego budynku gospodarczego, w terminie 7 dni. Mocą tego samego postanowienia organ zawiesił postępowanie w sprawie do czasu wydania decyzji o warunkach zabudowy. Z urzędu Sądowi wiadomo, iż postanowienie to zostało doręczone stronom postępowania, a skarżący kwestionował jej treść w drodze zażalenia do organu nadzoru budowlanego szczebla wojewódzkiego. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. postanowieniem z dnia [...], nr [...] utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. Uznać zatem należy, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego nie pozostaje w bezczynności w niniejszej sprawie. Tym samym zaistniały przesłanki uzasadniające umorzenie postępowania sądowego. Fakt wydania postanowienia, które niewątpliwie zmierza do zakończenia postępowania, po złożeniu do sądu administracyjnego skargi na bezczynność, wbrew twierdzeniom organu zawartym w odpowiedzi na skargę, nie przesądza o podstawie do odrzucenia skargi, a świadczy o tym, że skarga została uwzględniona, zatem postępowanie w sprawie jest bezprzedmiotowe i jako takie podlega umorzeniu. Na marginesie wyjaśnić należy, iż zawieszenie postępowania nie zwalnia organu z podejmowania z urzędu działań zmierzających do podjęcia rzeczonego postępowania, a następnie do jego zakończenia wydaniem merytorycznego rozstrzygnięcia. Z drugiej strony mimo zawieszenia postępowania strona może domagać się zakończenia postępowania wnioskując o podjęcie zawieszonego postępowania lub ponownie zarzucając organowi w odpowiednim trybie bezczynność. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny na mocy art. 161 § 1 pkt 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowił jak w sentencji. O zwrocie kosztów postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 201 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. a.bł.