II SAB/Łd 148/14

Dnia 30 października 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Czesława Nowak-Kolczyńska po rozpoznaniu w dniu 30 października 2014 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi U. D. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Powiatu [...] w Ł. w sprawie przydomowej oczyszczalni ścieków p o s t a n a w i a: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić skarżącej U. D. z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi kwotę 100 (sto) złotych, uiszczoną tytułem wpisu sądowego, zaksięgowaną w dniu 6 października 2014 roku, pod pozycją [...]. a.tp. U. D. zaskarżyła bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Powiatu [...] w Ł. w sprawie przydomowej oczyszczalni ścieków wybudowanej na działce M. P. w B., przy ul. A 14. Zarządzeniami Przewodniczącego Wydziału II z dnia 23 września 2014 roku wezwano skarżącą do usunięcia braków skargi, poprzez wykazanie, iż przed jej złożeniem wystąpiła do organu wyższego stopnia z zażaleniem na bezczynność w trybie art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku – Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2013 roku, poz. 267) oraz do uiszczenia wpisu sądowego od skargi, w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia. Wezwanie doręczono skarżącej w dniu 29 września 2014 roku. W odpowiedzi skarżąca, w dniu 6 października 2014 roku, uiściła wymagany wpis sądowy oraz złożyła do akt sprawy decyzje [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] oraz z dnia [...], wskazując, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego pomimo, że organ odwoławczy w swych decyzjach wielokrotnie wskazywał na naruszenia prawa dokonane przez ten organ, to postępowanie w przedmiocie spornej oczyszczalni nadal prowadzone jest w sposób rażąco naruszający prawo. W odpowiedzi na skargę Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Powiatu [...] w Ł. wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje : Skargę należało odrzucić. Stosownie do art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 roku, poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej jako p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.) Z przywołanej regulacji wynika, iż warunkiem przesądzającym o skutecznym złożeniu skargi do sądu jest wyczerpanie wszystkich możliwych, służących stronie środków zaskarżenia. Dotyczy to także skarg na bezczynność organów, które przewiduje art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. Wyczerpanie środków zaskarżenia zachodzi zarówno wtedy, gdy wnioskodawca przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego złożył zażalenie w trybie art. 37 § 1 k.p.a., wymagane w odniesieniu do skarg na bezczynność polegającą na niewydaniu decyzji, jak i wtedy, gdy wnioskodawca wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa, co jest wymagane przy bezczynności organu w zakresie czynności materialno-technicznych (zob. wyrok WSA w Opolu z dnia 27 maja 2004 roku, w sprawie o sygn. akt II SAB/Op 1/04, ONSAiWSA 2005/2/33). W niniejszej sprawie skarżąca, wezwana do nadesłania dokumentu, który świadczyłby o wystąpieniu z zażaleniem do organu wyższego stopnia w trybie art. 37 § 1 k.p.a., takiego dokumentu nie nadesłała. Tym samym przesłanka warunkująca wniesienie skargi w niniejszej sprawie, w postaci wyczerpania środka zaskarżenia nie została spełniona. Tytułem wyjaśnienia należy dodać, że nawet gdyby przyjąć, że przedmiotowa skarga dotyczy przewlekłego prowadzenia postępowania przez organ administracji to także winna zostać poprzedzona wyczerpaniem trybu określonego we wskazanej regulacji prawnej, poprzez złożenie zażalenia. A zatem taka skarga także podlegałaby odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., w związku z art. 37 k.p.a., gdyż jak wynika z akt sprawy skarżąca takiego zażalenia nie wniosła. Wobec powyższego sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. zobligowany był do odrzucenia skargi. O zwrocie wpisu sądowego orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. a.tp.