II SAB/Łd 149/15

Dnia 16 października 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Barbara Rymaszewska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Czesława Nowak-Kolczyńska Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska Protokolant Starszy sekretarz sądowy Anna Kośka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 października 2015 roku sprawy ze skargi S. M. na bezczynność Starosty [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1) umarza postępowanie w zakresie zobowiązania organu do załatwienia wniosku S. M. z dnia 4 maja 2013 roku; 2) stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3) zasądza od Starosty [...] na rzecz skarżącego S. M. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. LS S. M. zaskarżył do sądu administracyjnego bezczynność Starosty [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. W uzasadnieniu skargi S. M. wyjaśnił, że w dniu 6 maja 2013r. złożył do Starosty [...] wniósł o udostępnienie mu w trybie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej zakresu informacji, który określił jako: "dokumenty dotyczące podejmowanych przez były Urząd Rejonowy w B. oraz przez Starostwo Powiatowe w B. czynności w związku z budową obiektów budowlanych na nieruchomości położonej we wsi Z. gm. B. stanowiącej własność G. S. (adres nieruchomości Z. 44 - działka 65/3 obręb [...]) poprzez wydanie zanonimizowanych kopii decyzji o pozwoleniach na budowę, przebudowę, nadbudowę i użytkowanie tych obiektów wraz z kopiami ich załączników, kopii projektów oraz przyjętych zgłoszeń na wykonywanie robót budowlanych nie wymagających pozwolenia na budowę". Pismem z dnia 15 maja 2013r. Starosta [...] poinformował skarżącego, że żądane przez niego dokumenty nie zostały odnalezione w zasobach archiwalnych Starostwa Powiatowego w B. Jednakże w ocenie skarżącego powyższa informacja nie jest załatwieniem jego wniosku. Skarżący bowiem nie wnosił o informację, czy wskazane przez niego dokumenty znajdują się w zasobach archiwalnych Starostwa, czy też nie. Skarżący zatem, do dnia wniesienia skargi, nie uzyskał informacji w przedmiocie złożonego wniosku, czy informacja zostanie czy nie zostanie mu udostępniona, bowiem z udzielonej mu przez organ informacji nie można wywieść, czy brak dokumentów w zasobach archiwalnych Starostwa jest równoznaczne z faktem nieposiadania ich przez organ. Archiwum Zakładowe Starostwa nie jest bowiem jedynym źródłem posiadanych przez organ dokumentów. Znajdują się w nim bowiem tylko te dokumenty, które podlegały archiwizacji. Skarżący dodał, że jest w posiadaniu informacji, że Starosta [...] w roku 2009 wydawał na rzecz P. S. pozwolenie na budowę budynku mieszkalnego na nieruchomości, której właścicielką jest G. S., na działce wskazanej przez skarżącego we wniosku o numerze 65/3. Organ tych dokumentów z 2009r. również nie odnalazł, co wzbudziło uzasadnioną wątpliwość skarżącego w fakt prawidłowego zabezpieczenia dokumentacji urzędowej prowadzonych postępowań. Zdaniem skarżącego organ nie załatwiając wniosku skarżącego przez dwa lata, podczas gdy ustawodawca przewidział 14 -dniowy termin na załatwienie wniosku z zakresu informacji publicznej, naruszył prawo w sposób rażący. Poinformowanie skarżącego o nie odnalezieniu dokumentów w jednej tylko jednostce Starostwa i brak jednoznacznej informacji, czy jest to równoznaczne z nieposiadaniem przez organ żądanego zakresu informacji - nie jest załatwieniem wniosku skarżącego, co uzasadnia niniejszą skargę i jej wnioski. Na tej podstawie skarżący wniósł o zobowiązanie organu do wydania w określonym terminie załatwienia wniosku skarżącego z dnia 6 maja 2013r. (data wpływu do organu) oraz stwierdzenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Ponadto skarżący wniósł na podstawie art.154 § 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi o przyznanie na jego rzecz sumy pieniężnej w wysokości do uznania Sądu, a także o wymierzenie Staroście [...] grzywny w trybie art. 149 § 2 w zw. z art. 156 § 6 ww. ustawy, mając na względzie, że bezczynność organu miała miejsce bez żadnego uzasadnienia i z rażącym naruszeniem prawa. Skarżący wniósł także o zasądzenie od Starosty [...] na rzecz skarżącego kosztów postępowania sądowego. W odpowiedzi na skargę Starosta [...] wyjaśnił, że w złożonym wniosku o udostępnienie informacji publicznej S. M. wskazał nieruchomość poprzez podanie numeru działki i nazwiska jej właściciela. Biorąc pod uwagę, iż Starostwo Powiatowe w B. nie posiada elektronicznego rejestru wydanych pozwoleń na budowę i przyjętych zgłoszeń robót budowlanych, który umożliwiałby wyszukanie informacji po numerze działki, starsze rejestry pozwoleń na budowę nie uwzględniają numerów działek, a rejestry prowadzone przez Urząd Rejonowy podają adres zamieszkania inwestora, który nie musi być tożsamy z adresem inwestycji, trudne jest odnalezienie dokumentacji po numerze działki, zatem żądane dokumenty były wyszukiwane po nazwisku właściciela - G. S. - podanym we wniosku. Organ architektoniczno-budowlany, po analizie informacji zawartych w rejestrach oraz spisach archiwalnych znajdujących się w posiadaniu Wydziału, a także po uzyskaniu informacji od archiwum zakładowego o braku ww. dokumentów, pismem znak: [...] z dnia 15 maja 2013r. poinformował wnioskodawcę, iż żądane przez niego dokumenty, dotyczące nieruchomości stanowiącej własność G. S. (dz. nr ewid. 65/3 obr. [...], gm. B.), nie zostały odnalezione w zasobach archiwalnych Starostwa Powiatowego w B.. W ocenie organu, wbrew twierdzeniom skarżącego, treść pisma organu informująca o nieodnalezieniu w zasobach archiwalnych urzędu żądanej przez niego informacji jednoznacznie wskazuje, iż organ nią nie dysponował. Organ udzielił powyższej informacji w formie pisemnej odpowiedzi, gdyż uznał to za formę dopuszczalną i wystarczającą, z uwagi na fakt, iż na podstawie danych wskazanych przez S. M., tj. nazwiska właściciela nieruchomości, po którym szukał informacji, nie odnalazł wnioskowanych przez niego dokumentów. Organ uznał, iż forma decyzji administracyjnej jest wymagana jedynie wówczas, gdy odmawia on udostępnienia informacji publicznej lub umarza postępowanie w sytuacjach określonych w art. 14 ust 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Powyższe pismo zostało odebrane przez S. M. w dniu 17 maja 2013r. W ocenie organu w świetle ww. stanu faktycznego sprawy zarzuty skargi o jego bezczynności są bezpodstawne i sformułowane na wyrost. Zdaniem organu to do wnioskodawcy należy precyzyjne określenie zakresu żądanych do udostępnienia informacji stanowiących informację publiczną. Ryzyko związane ze zbyt ogólnym (mało precyzyjnym) określeniem rodzaju i zakresu żądanych informacji obciąża wnioskodawcę. Jednocześnie organ podniósł, iż w dniu 20 lipca 2015r., siedem dni przed złożeniem skargi w niniejszej sprawie, S. M. ponownie wystąpił do Starosty [...] z wnioskiem o udostępnienie w trybie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej następującego zakresu informacji: kopii pozwoleń na budowę i zgłoszeń, wydanych przez organ wraz z kopiami ich załączników dla nieruchomości położonej we wsi Z. gm. B. (adres nieruchomości - Z. 44C - działka nr 65/3 - obręb [...]). Dokonując powtórnej analizy posiadanych danych zawartych w rejestrach oraz spisach archiwalnych oraz biorąc pod uwagę zarówno numer działki wskazany przez wnioskodawcę we wniosku, nazwisko właściciela działki - G. S. jak i nazwisko, które S. M. przytoczył w niniejszej skardze, tj. P. S., na którego wg posiadanych przez niego informacji została wydana decyzja o pozwoleniu na budowę, organ architektoniczno-budowlany odnalazł dokumenty dotyczące budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z instalacjami na ww. działce, dla inwestorów E. i P. S.. W tej sprawie organ udostępnił wnioskodawcy dokumenty 1. kserokopię decyzji Starosty [...] o pozwoleniu na budowę nr 35/09, z dnia 13 stycznia 2009r., dotyczącą budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr ewid. 65/3, obręb [...], gmina B. wraz z kopią projektu budowlanego, stanowiącego załącznik do tej decyzji, z wyłączeniem części obejmującej rysunki rzutów ww. budynku. 2. kserokopii decyzji zamiennej Starosty [...] o pozwoleniu na budowę nr 1478/10, z dnia 19 października 2010r. dotyczącą budowy ww budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr ewid. 65/3 wraz z kopią projektu budowlanego, stanowiącego załącznik do tej decyzji, z wyłączeniem części obejmującej rysunki rzutów ww. budynku. 3. kserokopii decyzji Starosty [...] o pozwoleniu na budowę nr 1697.2014, z dnia 17 października 2014r. dotyczącą budowy instalacji elektrycznych zewnętrznych do budynków mieszkalnego i gospodarczego na działce nr ewid. 65/3 wraz z kopią projektu budowlanego, stanowiącego załącznik do tej decyzji. Jednocześnie organ w części dotyczącej żądania udostępnienia załączników do decyzji o pozwoleniu na budowę decyzją z dnia [...], nr [...], znak: [...], odmówił udostępnienia S. M. informacji publicznej w części obejmującej rysunki rzutów budynku mieszkalnego ze względu na ochronę prywatności i bezpieczeństwa osoby fizycznej. W oparciu o ustawę z dnia 29 sierpnia 1997r. o ochronie danych osobowych (t.j. Dz.U. z 2014r., poz. 1182 z późn. zm.) zostały przesłane kserokopie dokumentów po anonimizacji danych osobowych. Organ podkreślił, że dopiero z treści skargi w niniejszej sprawie uzyskał informacje co do rzeczywistego zakresu żądania wnioskodawcy tj. udostępnienia decyzji wydanej dla E. i P. S. W piśmie skierowanym do Starosty [...] w dniu 6 maja 2013r. wnioskodawca nie żądał wprost udostępnienia decyzji o pozwoleniu na budowę wydanej na inwestora, którym byli E. i P. S. Tymczasem jak organ wyżej podnosi w rejestrach wydanych pozwoleń na budowę (zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 11 lutego 2009r. - Dz.U. nr 23 poz. 135 z późn. zm.) nie ujmuje się danych właścicieli nieruchomości jeżeli nie są oni inwestorami. Rejestr bowiem zawiera informacje o inwestorach. W związku z powyższym Starosta [...] wniósł o oddalenie skargi. Pismem z dnia 10 września 2015r. S. M. zmodyfikował swoją skargę w ten sposób, że wniósł o: 1. stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności; 2. zobowiązanie organu do wydania w określonym terminie aktu administracyjnego; 3. stwierdzenie, że bezczynność organu ma miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 4. przyznanie od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej, przewidzianej w art. 149 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ; 5. w przypadku uzasadnionego oddalenia wniosku z pkt 4 skargi, skarżący wniósł o wymierzenie Staroście [...] grzywny w trybie art. 149 §2 w zw. z art. 156 § 6 ww. ustawy, mając na względzie, że bezczynność organu miała miejsce bez żadnego uzasadnienia i z rażącym naruszeniem prawa; zasądzenie w trybie art. 200 powołanej ustawy od Starosty [...] na rzecz skarżącego kosztów postępowania sądowego. Skarżący dodał, że przyznanie w trybie art. 149 § 2 powołanej ustawy od organu na jego rzecz sumy pieniężnej uzasadnione jest okolicznością, że w sprawie ma miejsce ponad dwuletnie pozostawanie organu nadzoru budowlanego w bezczynności, co jest rażącym naruszeniem prawa. Dodatkowo skarżący, po zapoznaniu się z odpowiedzią organu na skargę wyjaśnił, że wbrew temu co sugeruje Starosta [...], wniosek o udostępnienie informacji publicznej skarżący sprecyzował w sposób jednoznaczny. Oczekiwał, że organ powiatowy odczyta go i załatwi zgodnie z jego literalnym brzmieniem. Wbrew temu, co wyjaśnia Sądowi Starosta, skarżący nie musiał wcale pisać we wniosku, kto jest właścicielem nieruchomości, w stosunku do której informacji o określonym zakresie żądał. l nie jest też tak, jak to próbuje usprawiedliwiać swoją bezczynność Starosta, że rejestr pozwoleń na budowę nie zawiera informacji o właścicielu nieruchomości, ale o inwestorze, więc wniosek należało odczytać wbrew jego literalnemu brzmieniu, że skarżącemu chodziło tylko o wydane pozwolenia na wskazanego we wniosku właściciela nieruchomości. Skarżący podał więc we wniosku dane, w oparciu o które identyfikuje się wydane pozwolenia na budowę w rejestrze. Jak bowiem wynika ze wzoru rejestru, w kolumnie 8 podaje się adres zamierzenia budowlanego i w oparciu o tę informację zawartą we wniosku należało zweryfikować posiadane przez organ dane. Organ jednak zaniechał takiej weryfikacji, interpretując dowolnie, na swój sposób żądanie wniosku, bo przecież skarżący nie wskazał G. S. jako inwestora ewentualnych inwestycji na wskazanej nieruchomości. Organ powiatowy z racji przedmiotu załatwianych spraw, powinien doskonale wiedzieć, że chociaż właścicielem nieruchomości wskazanej we wniosku jest G. S, to przecież na tej nieruchomości mogły być realizowane inwestycje przez różnych inwestorów i one spełniały również wymóg zakresu żądania. Skarżący przyznał, że w dniu 8 sierpnia 2015r. organ powiatowy przesłał za pośrednictwem EPUAP zeskanowane dokumenty, ale bez żadnego pisma przewodniego, z którego wynikałoby, jakiego konkretnie wniosku informacja dotyczy i czy są to już wszystkie posiadane dokumenty. Dlatego też skarżący nie jest w stanie dokonać oceny, czy informacja udostępniona mu bez wskazania jakiego żądania dotyczy jest informacją dotyczącą wniosku z dnia 4 maja 2013r., czy też wniosku z dnia 20 lipca 2015r. To z kolei przesądza o zasadności zobowiązania organu do załatwienia wniosku z dnia 4 maja 2013r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek u udzielenie informacji publicznej został złożony w trybie ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 z późn. zm., dalej jako ustawa lub u.d.i.p.). Powołana ustawa reguluje zakres podmiotowy i przedmiotowy jej stosowania, a także tryb i procedurę udostępniania informacji publicznej. W myśli przepisów art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) kontrola sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje również bezczynność organów, a w przypadku informacji publicznej także innych podmiotów zobowiązanych do jej udzielenia. Przez bezczynność należy rozumieć sytuację, w której dany podmiot, mimo ciążącego na nim obowiązku, w terminie ustalonym przez obowiązujące przepisy nie podjął jakichkolwiek czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, lecz nie zakończył go wydaniem w terminie stosownego aktu lub nie podjął właściwej czynności. Wniesienie skargi na tak rozumianą bezczynność jest uzasadnione nie tylko w razie niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także i w przypadku odmowy wydania aktu mimo istnienia w tym względzie ustawowego obowiązku, choćby organ mylnie ocenił, że załatwienie sprawy nie wymaga wydania aktu. Bezczynność na gruncie u.d.i.p. polega na tym, że organ lub inny podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie informacji publicznej, nie podejmuje takiej czynności, ani nie wydaje decyzji o odmowie udzielenia informacji publicznej. Natomiast w przypadku, gdy żądana informacja nie ma charakteru informacji publicznej załatwienie sprawy może nastąpić poprzez pisemne poinformowanie wnioskodawcy o przyczynach uzasadniających nieudostępnienie informacji. Poza sporem jest, że Starosta [...] jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej. Nie budzi też wątpliwości, że skarżący zwrócił się o udzielenie informacji, które co do zasady stanowią informację publiczną. Nie sposób podzielić argumentacji organu, że skarżący dopiero we wniosku z dnia 20 lipca 2015 roku sprecyzował zakres żądanych informacji. Porównanie treści tego wniosku z wnioskiem złożonym w dniu 6 maja 2013 roku prowadzi do oczywistej konkluzji, że zakres żądanych informacji jest tożsamy. W obydwu pismach bowiem skarżący domagał się kopii zanonimizowanych decyzji o pozwoleniach na budowę, przebudowę, nadbudowę i użytkowanie oraz przyjętych zgłoszeniach, dotyczących inwestycji i robót budowlanych na opisanej w piśmie nieruchomości. Bezpodstawny jest wniosek organu, że żądanie nie zostało wystarczająco sprecyzowane. Brak było zwłaszcza podstaw do przyjęcia, że autorowi wniosku chodziło o decyzje wydane wyłącznie na rzecz obecnej właścicielki nieruchomości czy o decyzje, które aktualnie posiadał organ. Wniosek z dnia 6 maja 2013 roku nie uprawniał też organu do zawężenia poszukiwań tylko do zasobów archiwalnych Starostwa. Należy pamiętać, że w toku postępowania w sprawie udzielenia informacji publicznej organ obowiązany jest do respektowania ogólnych zasad postępowania w tym zasady prawdy obiektywnej, która obliguje do podejmowania wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej (art. 7 i 8 k.p.a.) jest postępowaniem administracyjnym i uregulowania ustawy o dostępie do informacji publicznej nie zwalniają organów od zachowania zasad postępowania. W sytuacji, gdy organ miał wątpliwości co do zakresu wniosku, winien był zwrócić się do autora wniosku o stosowne wyjaśnienia. Jeżeli natomiast Starosta uznał, że wniosek skarżącego jest nieprecyzyjny i nie pozwala organowi na właściwe jego załatwienie, to przecież nic nie stało na przeszkodzie, by na podstawie art. 13 § 2 u.d.i.p. poinformował, że informacja nie może być udostępniona w ustawowym terminie. Jednocześnie mógł wezwać skarżącego do bardziej precyzyjnego sformułowania żądania. Słusznie zwraca uwagę skarżący, że podanie danych nieruchomości jest wystarczające do poszukiwań dokumentów związanych w daną nieruchomością. Wynika to z unormowania rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 11 lutego 2009r. w sprawie wzorów rejestrów wniosków o pozwolenie na budowę i decyzji o pozwoleniu na budowę - w kolumnie nr 5 zarówno w rejestrze wniosków, jak i w rejestrze wydanych decyzji obligatoryjnie podaje się adres zamierzenia inwestycyjnego, a nie jak twierdzi organ, wyłącznie adres inwestora. Co prawda skarżący we wniosku podał adres inwestycji Z. 44, a prawidłowy adres to Z. 44C,. Jednak to w świetle tego, że wskazał właściciela nieruchomości a przede wszystkim prawidłowy nr działki ewidencyjnej, a Starosta przecież prowadzi ewidencję gruntów, to nieusprawiedliwione byłoby twierdzenie, że nie wskazano dokładnie nieruchomości, o którą we wniosku chodzi. Jak się okazało po ponowieniu żądania tych samych informacji, organ przekazał kilka dokumentów oraz wydał decyzję o odmowie udzielenia informacji w części. w zakresie. Dowodzi to również słuszności zarzutu skargi, że Starosta był w posiadaniu informacji, których w stosownym czasie nie udzielił. Reasumując, oczywistym jest, ze organ dopuścił się bezczynności w złatwieniu wniosku z dnia 6 maja 2013 roku. Udzielenie informacji po ponowieniu żądania w dniu 20 lipca 2015 roku czyni natomiast żądanie do zobowiązania do załatwienia wniosku bezprzedmiotowym. Nie podlega natomiast weryfikacji w tym postępowaniu jakość (w tym i zupełność) udzielonej informacji. Nie do obrony jest zarzut skarżącego, że odpowiedź organu nie jest wyczerpująca, w sytuacji gdy skarżący, co przyznał na rozprawie nie jest w stanie sprecyzować, jakie jeszcze dokumenty mógłby uzyskać. Przy tak ogólnie sformułowanym żądaniu udzielenia informacji, jak to ma miejsce w niniejszej sprawie, odpowiedź organu należy uznać za spełnienie obowiązku nałożonego przepisami u.d.i.p. w zakresie, który podlega kontroli sądu administracyjnego. Z tych względów sąd umorzył postępowanie w zakresie zobowiązania do załatwienia wniosku na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Przyjęcie, że organ załatwił wniosek złożony w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej przed dniem orzekania przez sąd nie zwalnia od oceny, czy w sprawie miała miejsce bezczynność i jaki był jej ciężar/charakter. W punkcie drugim wyroku sąd orzekł, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Wprawdzie w niniejszej sprawie organ udzielił odpowiedzi dopiero po ponowieniu wniosku po bez mała dwóch latach od pierwszego żądania informacji. Jednakże upływ czasu nie jest jedyną przesłanką do oceny, czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Należy mieć jednak na uwadze, że organ odpowiedział na żądanie pismem z dnia 15 maja 2013 roku,. Wprawdzie odpowiedzi tej nie sposób ocenić jako załatwienia wniosku skarżącego w zakresie informacji publicznej, zawarte w nim zostały informacje nieprawdziwe, o czym świadczy późniejsze załatwienie wniosku w 2015 roku. Jednak należy mieć na uwadze, że organ nie pozostawił pisma skarżącego bez reakcji, zaś milczenie skarżącego po otrzymaniu tegoż pisma mogło upewnić organ w przekonaniu, że wyjaśnienie skarżący uznał za wystarczające załatwienie sprawy. Należy też mieć na uwadze, że wprawdzie celem uregulowań u.d.i.p. jest zapewnienie obywatelom prawa do niezbędnych im informacji bez zbędnej zwłoki, udzielanej niezwłocznie, jeżeli jednak po wyjaśnieniu organu autor wniosku przez dwa lata nie podejmuje żadnych akcji, organ miał prawo uznać, że złożone przezeń wyjaśnienie jest akceptowanym przez wnioskodawcę załatwieniem sprawy. W tej sytuacji trudno uznać, ze bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Ocena, że rozpoznawanej sprawie nie doszło do rażącego naruszenia prawa skutkuje zaniechaniem wymierzenia organowi grzywny. Konsekwencją rozstrzygnięć zawartych w punktach 1. i 2. wyroku jest zasądzenie na rzecz skarżącego na podstawi art. 200 i 205 § 1 p.p.s.a. kosztów postępowania, na które składa się wpis sądowy. Stosownie do unormowania zawartego w art. 149 § 2 p.p.s.a., w brzmieniu nadanym ustawa z dnia 9 kwietnia 2015 roku o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2015, poz.658), sąd (...) może przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Jednakże z mocy art. 2 zd.2 ustawy zmieniającej przywołane unormowanie art. 149 § 2 P.p.s.a. stosuje się do spraw wszczętych po jej wejściu w życie. Stosownie do art. 3 ustawa wchodzi w życie po upływie trzech miesięcy od dnia jej ogłoszenia. Publikacja aktu nastąpiła w Dzienniku Ustaw z dnia 14 maja 2015 roku, zatem unormowanie powyższe stosuje się do spraw wszczętych po dniu 15 sierpnia 2015 roku. W niniejszej sprawie skarga została wniesiona w dniu 27 lipca 2015 roku, zatem brak podstaw prawnych do przyznania skarżącemu kwoty w trybie art. 149 § 2 p.p.s.a. w brzmieniu obowiązującym. Z uwagi na powyższe orzeczono jak w sentencji. LS