II SAB/Łd 15/17

Dnia 16 maja 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Sieniuć Sędzia WSA Barbara Rymaszewska Protokolant Specjalista Anna Kośka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 maja 2017 roku sprawy ze skargi T. S. na bezczynność Prezydenta Miasta S. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę. LS W dniu 27 stycznia 2017 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wpłynęła, złożona za pośrednictwem organu, skarga T. S. na bezczynność Prezydenta Miasta S. w sprawie udostępnienia informacji publicznej. Skarżący, zarzucając naruszenie art. 13 ust. 1 i ust. 2, art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. 2016 r., poz. 1764, dalej jako: ustawa) wniósł o zobowiązanie organu do udzielenia żądanej informacji w terminie czternastu dni od daty doręczenia akt organowi, orzeczenie czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, wymierzenie organowi grzywny w maksymalnej wysokości określonej w art. 154 § 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. – w dalszej części uzasadnienia przywoływana jako: p.p.s.a.) oraz zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu strona skarżąca wyjaśniła, iż w dniu 28 grudnia 2016 r. złożyła za pośrednictwem ePUAP wniosek o udostępnienie: - wszelkich informacji związanych z realizacją projektu "Utworzenie bezpłatnej sieci internetu Wi-Fi" tj. dokumentacji projektowej i technicznej, kosztorysów, ewentualnych dokumentów przetargowych na wyłonienie wykonawcy, dokumentów dotyczących wyboru wykonawcy, rachunków, faktur, umów i terminu ostatecznego zakończenia prac i uruchomienia projektu wraz z podaniem dokładnych lokalizacji; - dostępu do protokołów z obrad komisji dokonującej selekcji projektów, a także podania podstaw prawnych, na zasadzie których dokonano ingerencji w projekt budżetu obywatelskiego zatytułowany "Utworzenie bezpłatnej sieci internetu Wi-Fi" zamieniający jego wartość i zakres wykonania. Skarżący podkreślił, iż do dnia złożenia skargi do sądu, organ nie udostępnił żądanej informacji, ani nie wydał decyzji odmownej, zgodnie z art. 16 ustawy, czym naruszył czternastodniowy termin, o którym mowa w art. 13 ustawy. Na poparcie swych zarzutów i wniosków skarżący przytoczył obszerne fragmenty uzasadnień orzeczeń sądów administracyjnych. W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta S. wniósł o oddalenie skargi w całości. Organ przyznał, iż w dniu 28 grudnia 2016 r. za pośrednictwem ePUAP skarżący wystąpił o udostępnienie informacji publicznej. Zwrócił uwagę, iż w dniu 10 stycznia 2017 r. tj. 13-go dnia od dnia złożenia wniosku, a więc z zachowaniem terminu określonego w art. 13 ust. 1 ustawy Urząd odpowiedział na wniosek strony za pośrednictwem ePUAP (sposób udostępnienia wskazany przez stronę), załączając żądane dokumenty oraz informując o możliwości zapoznania się z protokołami z obrad Zespołu Opiniującego projekty zgłoszone w ramach Budżetu Obywatelskiego Miasta S. na 2016 rok. Nadto, odnosząc się do kwestii braku odpowiedzi na pismo, które wpłynęło do Urzędu Miasta w dniu 24 września 2015 r. skarżący został poinformowany, iż odpowiedź na przedmiotowe pismo, datowana na 5 października 2015 r., została przez skarżącego osobiście odebrana i pokwitowana w dniu 10 października 2015 r. – co potwierdza zwrotne potwierdzenie odbioru. Podsumowując organ podkreślił, iż istotą skargi jest bezczynność organu, w niniejszej sprawie organ odpowiedział na wniosek z zachowaniem terminu wynikającego z ustawy, w opisanej sytuacji nie można zatem mówić o bezczynności organu. W piśmie z dnia 16 maja 2017 r. skarżący wystąpił o przeprowadzenie dowodów uzupełniających z dokumentów, jakie pozyskał od Miasta S.. Na rozprawie w dniu 16 maja 2017 r. skarżący wniósł o odroczenie rozprawy podnosząc, że złożył wniosek do Ministra Cyfryzacji o wyrażenie opinii w przedmiotowej sprawie. Wskazał, że opinia ta miała dotyczyć kwestii dotyczących sposobu udzielenia informacji za pośrednictwem platformy ePUAP. Podniósł, że nie uzyskał odpowiedzi na złożony wniosek do chwili obecnej, a strona przeciwna twierdzi, że informacji udzieliła. Skarżący oświadczył również, iż otrzymał dokumenty od organu za pośrednictwem platformy ePUAP, ale nie pamięta, kiedy to było, w szczególności nie pamięta kiedy odbierał korespondencję. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga podlegała oddaleniu. W rozumieniu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz.U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a., a więc wówczas gdy organ pomimo ciążącego na nim obowiązku nie wydaje decyzji administracyjnej, postanowienia albo też uchyla się od podjęcia innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Sąd uwzględniając skargę na bezczynność w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1 p.p.s.a.). Natomiast gdy skarga nie jest uzasadniona, sąd ją oddala (art. 151 p.p.s.a.). Tytułem wstępu wyjaśnić trzeba, iż bezczynność organu ma miejsce wówczas, gdy organ będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do podjęcia czynności, nie podejmuje jej w terminie określonym w przepisach prawa i w konsekwencji pozostaje w zwłoce. Skarga na bezczynność ma na celu spowodowanie wydania przez organ administracji publicznej oczekiwanego aktu lub podjęcia określonej czynności. Zatem, aby można było mówić o bezczynności organu należy przede wszystkim stwierdzić, że ciąży na nim podmiotowy i przedmiotowy, a wynikający z przepisów prawa obowiązek działania (ewentualnie wszczęcia postepowania) i podjęcia stosownego rozstrzygnięcia (stosownej czynności), a dopiero później, iż obowiązku tego - w nakazanym terminie - organ nie wypełnia. Od "milczenia" (niedziałania) organu trzeba odróżnić sytuację, w której odpowiada on na wniosek o udostępnienie informacji publicznej, wskazując formę, sposób i termin udostępnienia żądanych informacji. Zatem jakikolwiek przejaw działania ze strony podmiotu zobowiązanego w sprawie o udostępnienie informacji publicznej wyklucza zarzut bezczynności (por. wyrok NSA z dnia 11 września 2012 r., sygn. akt I OSK 1135/12; wyrok WSA w Szczecinie z dnia 28 kwietnia 2011 r., sygn. akt II SAB/Sz 19/11 - dostępne, jak i pozostałe orzeczenia powołane w niniejszym uzasadnieniu, w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl). Realizując powinności wynikające z ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej, organ podejmuje dwojakiego rodzaju działania - załatwia sprawę w drodze czynności materialno-technicznej lub wydając decyzję. Czynnością materialno-techniczną (pismem) udziela żądanej informacji lub informuje o tym, że: wniosek nie znajduje oparcia w przepisach prawa, żądana informacja nie jest informacją publiczną, organ nie jest w posiadaniu informacji lub obowiązuje inny tryb udostępniania (np. BIP i itp.), nie ma podstaw do zastosowania trybu określonego w art. 14 ust. 2 ustawy. Decyzję natomiast wydaje się w przypadku: odmowy udostępnienia informacji publicznej z uwagi na przesłanki ograniczające dostępność (np. art. 5 ust. 2 ustawy); odmowy udostępnienia informacji przetworzonej z powodu nie wykazania interesu publicznego; umorzenia postępowania, jeżeli wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji stosownie do art. 14 ust. 2 ustawy. Celem skargi na bezczynność organu jest doprowadzenie do wydania przez organ aktu lub dokonania wynikającej z przepisów prawa czynności w sprawie wszczętej żądaniem strony. Instytucja skargi na bezczynność organu ma na celu ochronę strony poprzez doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie, czy też załatwienia sprawy w inny stosowny sposób. Przechodząc do merytorycznych rozważań, przypomnieć należy, iż skarżący wystąpił do Prezydenta Miasta S. o udostępnienie: - wszelkich informacji związanych z realizacją projektu "Utworzenie bezpłatnej sieci internetu Wi-Fi" tj. dokumentacji projektowej i technicznej, kosztorysów, ewentualnych dokumentów przetargowych na wyłonienie wykonawcy, dokumentów dotyczących wyboru wykonawcy, rachunków, faktur, umów i terminu ostatecznego zakończenia prac i uruchomienia projektu wraz z podaniem dokładnych lokalizacji; - dostępu do protokołów z obrad komisji dokonującej selekcji projektów, a także podania podstaw prawnych, na zasadzie których dokonano ingerencji w projekt budżetu obywatelskiego zatytułowany "Utworzenie bezpłatnej sieci internetu Wi-Fi" zamieniający jego wartość i zakres wykonania. Nie budzi wątpliwości sądu, iż Prezydent Miasta S. jest podmiotem obowiązanym do udostępniania informacji publicznej, bowiem stosownie do treści art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy, do udostępniania informacji publicznej zobowiązane są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności organy władzy publicznej. Niewątpliwie również informacje, o które wystąpił skarżący stanowią informacje publiczne w rozumieniu ustawy. Wskazać bowiem należy, iż na gruncie art. 1 ust. 1 i art. 6 ustawy informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 ustawy. Informacją publiczną będzie zatem każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Informacja publiczna dotyczy sfery faktów. Jest nią treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej, treść wystąpień i ocen przez nie dokonywanych, niezależnie, do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą (vide: wyrok NSA z dnia 28 lutego 2013r. w sprawie I OSK 2904/12; wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 17 stycznia 2013r. w sprawie II SAB/Rz 48/12). Udostępnieniu podlega więc treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej bądź w jakikolwiek sposób dotyczących organu, bez względu na to, co jest ich przedmiotem. W pojęciu informacji publicznej mieści się zarówno treść dokumentów bezpośrednio wytworzonych przez organ, jak i tych, których organ używa przy realizacji przewidzianych prawem zadań, nawet gdy nie pochodzą wprost od niego. Zdaniem sądu, lektura akt niniejszej sprawy w kontekście powyższych ogólnych uwag obliguje sąd do oceny, iż zobowiązany do udzielenia informacji publicznej podmiot takiej informacji publicznej skarżącemu udzielił. Ustalenie to skutkuje stwierdzeniem, iż Prezydent Miasta S. nie pozostaje w bezczynności. Jak wynika z odpowiedzi na skargę, w dniu 10 stycznia 2017 r. tj. trzynastego dnia od złożenia wniosku, a więc z zachowaniem terminu określonego w art. 13 ust. 1 ustawy, Urząd Miasta S. odpowiedział na wniosek strony za pośrednictwem platformy ePUAP. Załączając żądane dokumenty organ poinformował jednocześnie stronę o możliwości zapoznania się z protokołami z obrad Zespołu Opiniującego projekty zgłoszone w ramach Budżetu Obywatelskiego Miasta S. na 2016 rok. Informacja publiczna została udostępniona w sposób określony przez skarżącego we wniosku z dnia 28 grudnia 2016 r. tj. przesłana za pośrednictwem platformy ePUAP na adres poczty elektronicznej skarżącego. Wobec powyższego zdaniem sądu stwierdzić należy, iż organ wyczerpał zakres żądania i nie sposób postawić mu zarzutu bezczynności. Nie można, wobec przywołanych okoliczności faktycznych uznać, że organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie informacji publicznej, takiej czynności nie podjął, milcząc wobec wniosku o udzielenie takiej informacji. Tym bardziej, iż na rozprawie w dniu 16 maja 2017 r. skarżący oświadczył, co zostało odnotowane w protokole rozprawy, iż otrzymał dokumenty od organu za pośrednictwem platformy ePUAP. Strona oświadczyła wprawdzie, iż nie pamięta kiedy udostepnienie informacji miało miejsce, kiedy odbierała korespondencję, a nadto zgłaszała wątpliwości co do prawidłowości działania platformy ePUAP, niemniej dla oceny stanu bezczynności okoliczność ta pozostaje bez znaczenia, gdyż bezsprzecznie przed złożeniem skargi do sądu organ uczynił zadość wnioskowi skarżącego. Oceny sądu oceny co do braku bezczynności organu nie podważa fakt, iż strona nie jest zadowolona z udzielonej jej informacji i subiektywnie pozostaje przekonana, iż organ informacji nie udzielił. Zaznaczyć przy tym należy, że poza kognicją sądu pozostaje subiektywny brak satysfakcji strony z udzielonej odpowiedzi. Podkreślić bowiem należy, iż oczekiwania strony co do zakresu żądanej informacji determinowane winny być odpowiednio precyzyjnie sformułowanym wnioskiem, czy też zapytaniem. Tym samym uznając, iż informacja publiczna objęta żądaniem strony została udostępniona w pełnym zakresie, brak jest podstaw do uwzględnienia skargi na bezczynność organu. Na marginesie wyjaśnić trzeba, iż oddalając na rozprawie w dniu 16 maja 2017 r. wniosek o odroczenie rozprawy sąd miał na uwadze okoliczność, iż stosownie do art. 109 i art. 110 p.p.s.a. odroczenie posiedzenia jawnego może nastąpić wyjątkowo, wyłącznie w razie zaistnienia wskazanych przez ustawodawcę okoliczności. Rozważając ewentualne odroczenie rozprawy sąd miał na uwadze nakaz rozpatrywania spraw bez zbędnej zwłoki, zawartą w art. 7 p.p.s.a. zasadę szybkości postępowania, jak również okoliczność, iż sąd uwzględnił poprzedni wniosek skarżącego o odroczenie rozprawy, w okresie pomiędzy kolejnym terminem skarżący przedstawił swoje stanowisko na piśmie, dołączając szereg dokumentów. Reasumując skarżący miał możliwość przedstawienia dodatkowej argumentacji na piśmie przed rozprawą, zaś okoliczności na jakie aktualnie wskazuje we wniosku o odroczenie nie sposób ocenić jako wyjątkowych i koniecznych do wyjaśnienia, w szczególności wobec kognicji sądu i materii podlegającej badaniu. Na rozprawie w dniu 16 maja 2017 r. sąd oddalił również wniosek skarżącego o dopuszczenie dowodów zgłoszonych w piśmie z dnia 16 maja 2017 r. W ocenie sądu, w świetle ustalonych okoliczność faktycznych i prawnych sprawy oraz mając na względzie zapis art. 106 § 3 p.p.s.a. przeprowadzenie dowodów uzupełniających nie jest niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości sprawy. Podsumowując, celem skargi na bezczynność nie jest samo stwierdzenie pozostawania przez organ w stanie bezczynności, lecz spowodowanie ustania tego stanu poprzez doprowadzenie do załatwienia przez organ określonej sprawy – w tym wypadku wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Zatem w sytuacji, gdy organ załatwił sprawę przed wniesieniem skargi na bezczynność do sądu administracyjnego, skarga ta winna podlegać oddaleniu jako nieuzasadniona. Mając powyższe na względzie sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a. B.A.