II SAB/Łd 152/21

Dnia 10 marca 2022 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Grosińska-Grzymkowska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski Asesor WSA Tomasz Porczyński po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 10 marca 2022 roku sprawy ze skargi Stowarzyszenia A z siedzibą w Ł. na bezczynność [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Ł. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. zobowiązuje [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Ł. do załatwienia, w terminie 14 dni od dnia doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, wniosku Stowarzyszenia A z siedzibą w Ł. z dnia 30 września 2020 roku; 2. stwierdza, że bezczynność [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Ł. miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa. a.bł. Stowarzyszenie Zwykłe A. z siedzibą w Ł. zaskarżyło bezczynność [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Ł. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z 30 września 2020 r., jednocześnie wnosząc o dostarczenie przez organ administracji do sądu urzędowego potwierdzenia odbioru pisma z 13 października 2020 r., znak: [...] lub innego potwierdzenia faktu, że skarżące Stowarzyszenie otrzymało wskazane pismo. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków w Ł. wyjaśnił, że 30 września 2020 r. do tut organu wpłynął wniosek przesłany drogą mailową ([...]@[...]-[...].pl) Z.K. dotyczący udzielenia informacji publicznej w zakresie sprecyzowania, co dokładnie było przedmiotem zawiadomienia o możliwości popełnienia przestępstwa, o którym [...]WKZ informował w piśmie z 4 maja 2020 r. znak: [...]. Na powyższy wniosek organ 13 października 2020 r. wystosował odpowiedź znak: [...], która została przekazana wnioskodawcy za pomocą elektronicznej skrzynki podawczej ePUAP. W ślad za pismem z 2 listopada 2021 r. organ przesłał poświadczoną za zgodność z oryginałem kopię pisma z 13 października 2020 r., znak: [...]. Kolejnym pismem z 2 listopada 2021 r. organ wniósł o: 1) przeprowadzenie dowodu z załączonej do niniejszego pisma listy wniosków o dostęp do informacji publicznej złożonych przez skarżącego i Z.K. - prezesa skarżącego Stowarzyszenia celem wykazania skali intensywności i złożoności składanych wniosków; 2) udzielenie dwutygodniowego terminu na załączenie do akt sprawy wniosków o dostęp do informacji publicznej złożonych przez skarżącego i Z.K. i przeprowadzenie dowodu z tych wniosków na okoliczność rzeczywistych motywów działań skarżącego, dalekich od ratio legis przyświecającego ustawodawcy przy wprowadzaniu do istniejącego porządku prawnego instytucji dostępu do informacji publicznej; 3) oddalenie skargi Stowarzyszenia zwykłego A. z siedzibą w Ł. W uzasadnieniu pisma organ wyjaśnił, że Stowarzyszenie A., a także występujący w jego imieniu Prezes Z.K., są bardzo aktywni w korzystaniu z prawa dostępu do informacji publicznej. Rodzi to wątpliwość, czy w niniejszej sprawie oraz innych będących w toku rozpoznawania przez [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków nie mamy do czynienia z nadużyciem prawa do informacji publicznej. Zdaniem organu wnioski o udostępnienie informacji publicznej składane zarówno przez Stowarzyszenie, jak i przez jego Prezesa są tożsame treściowo i mają na celu jedynie utrudnienie funkcjonowania urzędu oraz zaabsorbowanie jego sił i środków, co może pośrednio godzić w inne osoby występujące z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej. Dalej organ wyjaśnił, że w roku 2020 do Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków w Ł. ww. wnioskodawcy złożyli 11 wniosków o udostępnienie informacji publicznej, a w roku 2021 już 29. Wszystkie wnioski dotyczyły tzw. willi K. i podejmowanych przez organ działań mających na celu zabezpieczenie przed zniszczeniem tego zabytku, w niektórych dodatkowo zawarte były pytania o inne nieruchomości. Niektóre wnioski - tożsame treściowo - zostały także złożone do Prezydenta Miasta Ł., który przesyłał je do wiadomości i odpowiedzi [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków powielając tym samym korespondencję prowadzoną w tej samej sprawie. W większości przypadków ten sam wniosek złożony już za pośrednictwem platformy epuap jest również przesyłany (w tym samym dniu) na adres mailowy urzędu. Uzyskanie odpowiedzi na jedno z tych dwóch tożsamych treściowo pism nie satysfakcjonuje skarżącego, który następnie śle ponaglenia i kolejne pisma domagając się wyjaśnień dlaczego otrzymał odpowiedź tylko na wniosek przesłany via epuap, a nie na ten przesłany mailem. W wielu przypadkach skarżący wnosi o przekazywanie żądanych informacji (a w szczególności skanów dokumentacji) zarówno za pośrednictwem platformy epuap, ale także pocztą tradycyjną. W ślad za udzieloną informacją publiczną, w przypadku jej przekazania drogą mailową, ww. wnioskodawcy nadsyłają kolejne, dodatkowe, drobiazgowe pytania wymagające udzielenia odpowiedzi. W ocenie organu wątpliwym jest, aby przy takiej ilości wniosków ww. wnioskodawcy mieli na celu dobro publiczne, a nie jedynie zaspokojenie swoich indywidualnych potrzeb oraz sparaliżowanie działania urzędu. Organ podkreślił, że prawo dostępu do informacji publicznej ma konstrukcję publicznego prawa podmiotowego i jest gwarantowane konstytucyjnie. Prawu temu odpowiada obowiązek udzielania obywatelom informacji publicznej przez podmioty wskazane w ustawie, do których należy także organ samorządu terytorialnego. Oczywistym jest także i to, że obowiązujące przepisy prawa nie znają pojęcia "nadużycia prawa do informacji publicznej". W szczególności ustawa o dostępie do informacji publicznej nie uznaje takiej podstawy odmowy udostępnienia informacji publicznej. Koncepcja nadużycia prawa do informacji powstała w doktrynie i orzecznictwie jako odpowiedź na realne sytuacje, z którymi musiały mierzyć się sądy administracyjne. W ustawie o dostępie do informacji publicznej nie określono granic korzystania z prawa do informacji. Brak zatem jakichkolwiek ograniczeń zarówno co do liczby, jak i jakości żądanej informacji. Praktycznie wystarczy wskazanie, że żądana informacja ma charakter informacji publicznej i taka sytuacja sama przez się uzasadnia obowiązek udzielania informacji każdemu podmiotowi, który się o to zwróci. W konsekwencji zjawisko nadużywania prawa do informacji publicznej może znaleźć finał dopiero na etapie sporu przed sądem, gdyż organy zobowiązane do udzielania informacji publicznej nie dysponują na wcześniejszym etapie żadnymi instrumentami czy rozwiązaniami prawnymi umożliwiającymi ograniczać tego typu zachowania już na etapie otrzymania wniosku. Ten stan rzeczy powoduje, że w praktyce często dochodzi do nadużywania prawa do informacji do realizacji celów, które nie wynikają ani z Konstytucji RP, ani z ustawy o dostępie do informacji publicznej, oraz celów, które są trudne do pogodzenia z założeniami całego systemu prawa, składającego się z leżących u jego fundamentów wartości i zasad aksjologicznych. W każdym indywidualnym przypadku zachowanie podmiotu wnoszącego o udzielenie informacji publicznej winno być zatem oceniane nie tylko w kontekście uprawnienia do uzyskania takiej informacji, ale w konkretnych sytuacjach należy również uwzględnić nadrzędne wobec niego zasady i wartości. Nadużycie prawa dostępu do informacji publicznej - zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych - będzie polegało na próbie korzystania z jego instytucji dla osiągnięcia celu innego aniżeli troska i dobro publiczne, jakim jest prawo do przejrzystego państwa, jego struktur, przestrzeganie prawa przez podmioty życia publicznego, jawność administracji i innych organów itp. Celem ustawy o dostępie do informacji publicznej nie jest przecież zaspokajanie indywidualnych (prywatnych) potrzeb w postaci pozyskiwania informacji wprawdzie publicznych, lecz przeznaczonych dla celów innych niż wyżej wymienione. Takie informacje mogą być uzyskiwane na zasadach przyjętych dla danego rodzaju stosunków. Zasadniczo w doktrynie prawniczej oraz w orzecznictwie konstrukcja nadużycia prawa do informacji publicznej pojawia się w kontekście: 1) wykorzystania prawa do informacji w celu zakłócenia funkcjonowania organów administracji (do swoistego pieniactwa z wykorzystaniem prawa do informacji); 2) wykorzystania dla celów gospodarczych, zawodowych lub na potrzeby prowadzenia indywidualnych sporów prawnych; 3) wykorzystania dla szykanowania osób piastujących funkcje publiczne, do pozyskiwania informacji o tych osobach nie w celu społecznej kontroli, lecz dla prowadzenia sporów osobistych, zaspokojenia prywatnych animozji. Zdaniem organu, biorąc pod uwagę intensywność i częstotliwość składania przez ww. wnioskodawców wniosków do Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków w Ł., w trybie dostępu do informacji publicznej, mamy do czynienia z nadużyciem prawa do informacji. Z uwagi na liczbę złożonych wniosków organ wniósł o udzielenie terminu niezbędnego do przygotowania i złożenia wszystkich wniosków, co zdaniem organu jest niezbędne do wykazania nadużywania przez skarżącego prawa do informacji publicznej. Pismem z 10 stycznia 2022 r. [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków w Ł. przesłał do sądu kopię wniosków strony skarżącej i Z.K. o dostęp do informacji publicznej. Załączone do ww. pisma dokumenty zostały załączone do akt sprawy jako część akt administracyjnych. Pismem z 20 listopada 2021 r. (złożonym do akt 18 lutego 2022 r.) Stowarzyszenie podniosło, że nie sprzeciwia się wobec wniosku [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Ł. o przeprowadzenie dowodu w postaci składanych przez stronę wniosków o udostępnienie informacji publicznej precyzując jednocześnie, że nie wszystkie pozycje zawarte na liście przy piśmie [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków oznaczają wnioski o udzielenie informacji publicznej. Na wypadek uwzględnienia wniosku organu o załączenie do akt sprawy wniosków o dostęp do informacji publicznej Stowarzyszenie wniosło również o nadesłanie przez organ odpowiedzi na ww. wnioski o udzielenie informacji publicznej na okoliczności wykazania, na ile informacje udzielane przez organ były wyczerpujące i czy Stowarzyszenie miało podstawy do wystosowywania kolejnych wniosków o udzielenie informacji publicznej. Stowarzyszenie przyznało, że składało wnioski o udostępnienie informacji publicznej tożsamej treści zarówno do Urzędu Miasta Ł., jak i do Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków (WUOZ). Takie postępowanie wynikało z tego, że w niektórych z postępowań dotyczących willi R.K. bierze udział zarówno Urząd Miasta Ł., jak i WUOZ. Tak działo się na przykład w przypadku wniosku [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków do Urzędu Miasta Ł. o wywłaszczenie zabytku, jakim jest willa R.K. Stowarzyszenie A. składało więc wnioski zarówno do UM[...] (Urzędu Miasta Ł.), jak i WUOZ, ponieważ obie te instytucje posiadały informacje publiczne, które dotyczyły przedmiotowych wniosków. Takie działanie Stowarzyszenia nie wynikało ze złośliwości lub chęci wprowadzenia chaosu do instytucji publicznych, ale dążenie do szybkiego uzyskania obiektywnej i rzetelnej informacji publicznej u tego źródła, które posiada taką informację. Stowarzyszenie podniosło następnie, że organ nie precyzuje tego, do wypełnienia jakich konkretnie potrzeb Stowarzyszenie miałoby dążyć przez kierowanie tylu wniosków o udostępnienie informacji publicznej. Trudno znaleźć konkretny gospodarczy, zawodowy cel, jaki Stowarzyszenia miałoby osiągnąć, żądając informacji publicznej - żaden z członków Stowarzyszenia nie prowadzi działalności gospodarczej oraz nie pracuje w zakładzie lub instytucji związanej z budownictwem, transportem, lub związanej z inną działalnością, jaka miałaby związek z willą R.K. lub innymi [...] zabytkami. Żaden z członków Stowarzyszenia nie zna osobiście pracowników WUOZ, nie ma więc powodów, aby godzić w dobre imię pracowników, prowadzić z nimi prywatne spory, żywić animozje. Celem Stowarzyszenia nie jest więc utrudnianie pracy urzędów i Sądu, ale dążenie do ochrony willi R.K. Stowarzyszenie wyjaśniło dalej, że składało do WUOZ wnioski o ochronę zabytku oraz dwa wnioski o wszczęcie postępowania administracyjnego w związku z willą R.K. Te fakty wskazują na troskę o zabytek, bowiem willa R.K. jest w i opłakanym stanie i wymaga podjęcia natychmiastowych działań. Jak dotąd w WUOZ nie podjęto zbyt wielu działań w celu zapobiegnięcia dewastacji zabytku z ulicy B., a więc Stowarzyszenie stara się zmotywować urzędy do działania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosownie do art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2021 r., poz. 137). Kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w zakresie określonym w art. 3 § 2 pkt 8 i 9 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2022 r., poz. 329) – w skrócie: "p.p.s.a.". Stosownie do treści art. 119 pkt 4 ustawy p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Z tego względu Sąd rozpoznał sprawę w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym – bez wyznaczania rozprawy. Zgodnie z treścią art. 149 § 1 ustawy p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a ustawy p.p.s.a. zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności lub zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa oraz stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a ustawy p.p.s.a.). Problematyka dostępu do informacji publicznej została unormowana przez ustawodawcę w przepisach ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zgodnie z treścią art. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystywaniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Pojęcie informacji publicznej jest ujmowane szeroko i odnosi się do wszelkich spraw publicznych również wówczas, gdy wiadomość ta nie została wytworzona przez podmioty publiczne, a jedynie odnosi się do nich. Prawo do informacji publicznej obejmuje m.in. dostęp do dokumentów, zarówno tych bezpośrednio wytworzonych przez organ, tych, których organ używa przy realizacji zadań przewidzianych prawem, jak i tych, które tylko w części dotyczą organu, nawet, gdy nie pochodzą wprost od niego. O zakwalifikowaniu określonej informacji, jako podlegającej udostępnieniu decyduje treść i charakter informacji. Zawartą w art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej ogólną definicję doprecyzowuje art. 6 ust. 1 powołanej ustawy, który wymienia rodzaje spraw, jakich mogą dotyczyć informacje o charakterze informacji publicznych. Za informację taką uznaje się wszelkie informacje wytworzone przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które wykonują funkcje publiczne lub gospodarują mieniem publicznym (komunalnym bądź Skarbu Państwa), jak również informacje odnoszące się do wspomnianych władz, osób i innych podmiotów, niezależnie od tego, przez kogo zostały wytworzone. Tak więc pojęcie informacji publicznej odnosi się do wszelkich spraw publicznych, również wówczas, gdy informacja nie została wytworzona przez podmioty publiczne, a jedynie się do nich odnosi. Wspomniana wykładnia pojęcia informacji publicznej opiera się przede wszystkim na treści art. 61 Konstytucji RP, wskazującego jako kryterium udostępniania informacji, czy dotyczy ona działalności organów władzy publicznej lub osób pełniących funkcje publiczne. Udostępnianie informacji publicznych, jak stanowi art. 7 u.d.i.p., następuje w drodze: ogłaszania informacji publicznych, w tym dokumentów urzędowych, w Biuletynie Informacji Publicznej (pkt 1), udostępniania na wniosek zainteresowanego podmiotu, o którym mowa w art. 10 i 11 (pkt 2), wstępu na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów i udostępniania materiałów, w tym audiowizualnych i teleinformatycznych, dokumentujących te posiedzenia (pkt 3); umieszczania informacji publicznych w centralnym repozytorium (pkt 4). Według art. 13 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (ust. 1). Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2). Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1). Ustawa o dostępie do informacji publicznych wymienia trzy formy załatwienia sprawy w przedmiocie udzielenia informacji na wniosek zainteresowanego podmiotu. Mianowicie organ, do którego wniesiono wniosek, winien udostępnić tę informację w formie czynności materialno-technicznej (art. 10 ustawy) bądź też odmówić jej udostępnienia (art. 16 ust. 1 ustawy) albo umorzyć postępowanie (art. 14 ust. 2 w zw. z art. 16 ust. 1 ustawy). Bezczynność organu w sytuacji określonej przepisami powołanej ustawy polega więc na tym, że organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie informacji publicznej, takiej czynności nie podejmuje i jednocześnie nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia bądź o umorzeniu postępowania w sytuacjach określonych w ustawie, albo też udziela informacji niepełnej, czy też niezgodnej z wnioskiem. Nie ulega wątpliwości, że sprawa niniejsza mieści się w zakresie podmiotowym ustawy o dostępie do informacji publicznej. Przepis art. 4 ust. 1 pkt 1 tej ustawy stanowi bowiem, że do udostępniania informacji publicznej obowiązane są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności organy władzy publicznej. W świetle powyższego nie ma wątpliwości, że [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków Ł. jest podmiotem obowiązanym na gruncie powołanej ustawy do udostępnienia informacji publicznej. Zgodzić się również należy ze skarżącym, że żądana w jego wniosku z 5 listopada 2021 r. informacja nosi cechy informacji publicznej, o której mowa w art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a), b) i c) u.d.i.p. Informacja, której udostępnienia skarżący zażądał odwołuje się bowiem wprost do treści dokumentu urzędowego wytworzonego przez [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Ł., jakim było skierowane do Komisariatu IV Policji Komendy Miejskiej Policji w Ł. zawiadomienie o popełnieniu przez właściciela zabytkowej willi usytuowanej w Ł. przy ul. B. 49/53 wykroczenia, polegającego na niezabezpieczeniu w należyty sposób zabytku (willi K.) przed jego zniszczeniem. Pismo to jednocześnie zawierało stanowisko i ocenę organu władzy publicznej w zakresie naruszenia przepisów ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 282). W niniejszej sprawie nie jest zatem sporne, że żądana przez skarżące Stowarzyszenie informacja ma walor informacji publicznej, jak również to, że na [...] Wojewódzkim Konserwatorze Zabytków w Ł. ciąży obowiązek jej udostępnienia na warunkach określonych w u.d.i.p. Kwestią sporną jest natomiast to, czy faktycznie organ udostępnił żądanej informacji publicznej. Jak wynika bowiem z twierdzeń organu wskazana we wniosku z 30 września 2020 r. informacja publiczna została udostępnia Stowarzyszeniu pismem z 13 października 2020 r., znak: [...], która została przekazana wnioskodawcy za pomocą elektronicznej skrzynki podawczej ePUAP. Stowarzyszenie twierdzi z kolei, że nie otrzymało żadnego pisma, o którym wyżej mowa. W związku z powyższym Sąd zwrócił się do organu o przesłanie dokumentu potwierdzającego doręczenie wnioskodawcy pisma [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Ł. z 13 października 2020 r., znak: [...], przesłanego za pomocą elektronicznej skrzynki podawczej ePUAP. W odpowiedzi Naczelnik Wydziału Zabytków Nieruchomych [...]WKZ w Ł. poinformowała, że organ nie dysponuje żadnym dowodem doręczenia wnioskodawcy pisma organu administracji z 13 października 2020 r., znak: [...] (notatka urzędowa z 9 marca 2022 r.). Analiza akt przedmiotowej sprawy pozwala przyjąć zatem, że [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków w Ł. pozostaje w bezczynności, bowiem nie posiada żadnego dowodu doręczenia skarżącemu Stowarzyszeniu odpowiedzi na jego wniosek z 30 września 2020 r. Natomiast ciężar dowodu świadczącego o udostępnieniu informacji publicznej za pośrednictwem poczty elektronicznej (platformy ePUAP) obciąża wnioskodawcę, a nie adresata wniosku. Nadesłana przez organ poświadczona za zgodność z oryginałem kopia pisma z 13 października 2020 r., znak: [...], z przystawioną pieczątką: "Wysłano ePUAP" może stanowić w istocie jedynie dowód wytworzenia tego dokumentu. Nie stanowi natomiast przekonywującego dowodu, potwierdzającego wysłanie i doręczenie ww. pisma do adresata, co świadczy o tym, że pismo to mogło do skarżącego Stowarzyszenia nie dotrzeć. Tym samym, organ do dnia wniesienia skargi nie udostępnił zainteresowanemu podmiotowi żądanej przez informacji publicznej stosownie do przepisów u.d.i.p., nie odmówił udostępnienia informacji na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p., ani nie umorzył postępowania w myśl art. 14 ust. 2 u.d.i.p. Na ocenę sprawy nie ma żadnego wpływu argument organu, że skarżące Stowarzyszenie nadużywa prawa do uzyskania informacji publicznej. Skoro bowiem odpowiedź na wniosek z 30 września 2020 r. została przygotowana w ustawowym terminie (13 października 2020 r.), to oznacza, że ilość składanych przez ww. podmiot, jak i przez jego przedstawiciela nie zakłócił w żaden sposób pracy organu. Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. zobowiązał organ do załatwienia wniosku skarżącego z 30 września 2020 r. w terminie 14 dni od dnia zwrotu akt sprawy wraz z prawomocnym wyrokiem (o czym orzeczono w pkt 1 wyroku). Sąd stwierdził jednocześnie, że bezczynności organu w zakresie udostępnienia żądanej informacji publicznej nie można przypisać charakteru rażącego naruszenia prawa. Organ nie zignorował bowiem wniosku i w ustawowym czasie przygotował stosowną odpowiedź, lecz z niewiadomych przyczyn organ nie doręczył jej wnioskodawczy, a przynajmniej brak jest dowodu potwierdzającego fakt doręczenia. Organ pozostawał jednak w błędnym przekonaniu, że uczynił zadość ustawowemu obowiązkowi. Zgodzić się więc trzeba, że działanie organu nie zmierzało do celowego pozbawienia wnioskodawcy konstytucyjnego prawa dostępu do informacji. Dlatego nie sposób uznać, że mamy tutaj do czynienia z bezczynnością o charakterze rażąco naruszającym prawo. W związku z tym, na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. orzeczono, jak w pkt 2 wyroku. is