II SAB/Łd 153/16

Dnia 17 sierpnia 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Rosińska po rozpoznaniu w dniu 17 sierpnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. O. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. w przedmiocie warunków zabudowy dla inwestycji postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. wypłacić z funduszu Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na rzecz skarżącej M. O. kwotę 100 złotych uiszczoną tytułem wpisu od skargi, zaksięgowaną w dniu 10 czerwca 2016 r. pod poz. [...]. a.bł. M. O. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. w przedmiocie warunków zabudowy dla inwestycji. Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 31 maja 2016 r. skarżąca została wezwana do usunięcia braków skargi w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia, poprzez złożenie dowodu wezwania Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. do usunięcia naruszenia prawa w trybie art. 37 § 1 K.p.a. przed złożeniem skargi do sądu administracyjnego oraz do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. Stosowne wezwanie w tym przedmiocie skarżąca otrzymała w dniu 6 czerwca 2016 r. W dniu 10 czerwca 2016 r. M. O. uiściła wpis sądowy od skargi oraz złożyła pismo procesowe, w którym wyjaśniła, że nie występowała do SKO w Ł. z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa w trybie art. 37 § 1 K.p.a., ponieważ nie wiedziała o istnieniu takiej możliwości. Wobec faktu, że przedmiotem skargi jest przewlekłe prowadzenie postępowania przez SKO w P., a nie przez SKO w Ł., na podstawie zarządzenia sędziego sprawozdawcy z dnia 22 czerwca 2016 r. wezwano skarżącą do usunięcia braków skargi w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia, poprzez złożenie dowodu wezwania Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. do usunięcia naruszenia prawa w trybie art. 37 § 1 K.p.a. przed złożeniem skargi do sądu administracyjnego. Odpowiadając na powyższe wezwanie skarżąca wskazała, że w piśmie z dnia 4 kwietnia 2016 r. złożonym w SKO w P. zwróciła uwagę na przewlekłe załatwienie sprawy i bezzasadność przedłużania postępowania. Do pisma załączyła kserokopie pisma SKO z dnia 30 marca 2016 r. oraz pisma z dnia 4 kwietnia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny Łodzi zważył, co następuje: W myśl art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) – dalej w tekście "p.p.s.a.", skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Powyższy przepis statuuje zasadę pierwszeństwa postępowania administracyjnego w stosunku do postępowania sądowego, zgodnie z którą skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków odwoławczych. Zasada ta ma również zastosowanie w sprawach, w których przedmiotem skargi jest przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ. W przypadku przewlekłości organu administracji publicznej takim środkiem jest wniesienie zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie w trybie art. 37 § 1 K.p.a. Zażalenie to służy do organu wyższego stopnia nad organem pozostającym w bezczynności, a jeżeli nie ma takiego organu strona winna wezwać organ pozostający w przewlekłości do usunięcia naruszenia prawa. W rozpoznawanej sprawie skarżąca pomimo wezwania sądu i pouczenia o ewentualnych skutkach uchylenia się od wykonania nałożonych obowiązków, nie wykazała, ażeby przed złożeniem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na przewlekłość SKO w P. wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa w trybie art. 37 § 1 K.p.a. Z całą pewnością zaś analiza treści pisma skarżącej z dnia 4 kwietnia 2016 r. nie świadczy o wyczerpaniu trybu z art. 37 § 1 K.p.a. W tej sytuacji sąd nie mógł nadać skardze dalszego biegu i zobligowany był orzec o jej odrzuceniu. O powyższym sąd orzekł w punkcie 1 sentencji postanowienia na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 52 § 1 p.p.s.a. O zwrocie wpisu sądowego od skargi orzeczono w punkcie drugim sentencji postanowienia w trybie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. a.bł.