II SAB/Łd 153/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka po rozpoznaniu w dniu 5 grudnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S.B. na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy Lutomiersk w przedmiocie wydania decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji p o s t a n a w i a: odrzucić skargę. dc W dniu 14 sierpnia 2025 r. S. B., za pośrednictwem organu, wniosła skargę na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy Lutomiersk w przedmiocie wydania decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie jako niedopuszczalnej, ewentualnie jej oddalenie. Zdaniem organu, skarga na bezczynność powinna zostać poprzedzona złożeniem ponaglenia na podstawie art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U.2024.572 ze zm.), dalej jako: "k.p.a.". Tymczasem skarga wniesiona w sprawie nie została poprzedzona takowym, stąd - w ocenie organu - jest niedopuszczalna i powinna zostać odrzucona. Zarządzeniem Sędziego sprawozdawcy z dnia 27 października 2025 r. skarżąca została wezwana - w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi - do złożenia dowodu wystąpienia, przed wniesieniem skargi, z ponagleniem na nie załatwienie sprawy w terminie, o którym mowa w art. 37 k.p.a. Zarządzenie doręczono skarżącej w dniu 14 listopada 2025 r. W piśmie z dnia 8 listopada 2025 r. skarżąca oświadczyła, iż cofa skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Odrzucenie skargi równoznaczne jest z odmową rozpatrzenia sprawy i wydania rozstrzygnięcia o charakterze merytorycznym. Zgodnie z art. 52 § 1 i 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2024.935 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie przewidziany w ustawie. Stosownie do treści art. 53 § 2b p.p.s.a. skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Warunkiem koniecznym skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu administracji jest zatem uprzednie, tj. przed złożeniem skargi do sądu administracyjnego, wniesienie ponaglenia. Jednocześnie, jak wynika z treści art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a., stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność). W związku z powyższym skarżąca, stosownie do treści przywołanych powyżej przepisów obowiązana była, przed skierowaniem do sądu administracyjnego skargi na bezczynność organu, wnieść ponaglenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi i dopiero następnie, złożyć skargę na bezczynność. Z akt sprawy i argumentacji organu zawartej w odpowiedzi na skargę wynika, że skarżąca przed wniesieniem skargi nie złożyła ponaglenia do właściwego organu. Wobec tego skarżąca została mocą zarządzenia z dnia 27 października 2025 r. zobowiązana - w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi - do złożenia dowodu wystąpienia, przed wniesieniem skargi, z ponagleniem na nie załatwienie sprawy w terminie, o którym mowa w art. 37 k.p.a. Termin do wykonania zarządzenia z dnia 27 października 2025 r. upłynął bezskutecznie z dniem 21 listopada 2025 r. Tymczasem skarżąca w piśmie z dnia 8 listopada 2025 r. oświadczyła, że cofa skargę. Oświadczenie w tym zakresie, z uwagi na nieusunięcie braków formalnych skargi, było bezskuteczne. W konsekwencji należało uznać, że w sprawie nie zostały wyczerpane wszystkie przysługujące stronie środki zaskarżenia, co oznacza, że skarga na bezczynność jest niedopuszczalna i jako taka podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu.