II SAB/Łd 157/14

Dnia 2 grudnia 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Barbara Rymaszewska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Joanna Sekunda - Lenczewska Sędzia WSA Renata Kubot – Szustowska Protokolant starszy sekretarz sądowy Aleksandra Błaszczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 grudnia 2014 roku sprawy ze skargi P. K. na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy D. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1) umarza postępowanie sądowoadministracyjne w zakresie zobowiązania organu do rozpoznania wniosku P. K. z dnia [...]; 2) stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3) zasądza od Burmistrza Miasta i Gminy D. na rzecz P. K. kwotę 357 (trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. a.bł. P. K. złożył skargę na bezczynność Wójta Burmistrza Miasta i Gminy D. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że w dniu 31 lipca 2014r. skarżący przesłał do organu administracji pocztą elektroniczną wniosek o udostępnienie informacji w następującym zakresie: czy gmina w okresie od 2012r. do chwili obecnej zawierała umowy dotyczące obsługi prawnej z kancelariami, zastępstwa procesowego z kancelariami, radcami prawnymi, adwokatami. W przypadku odpowiedzi twierdzącej na ww. pytanie skarżący wniósł o udostępnienie treści umowy. Tego samego dnia potwierdzono dostarczenie poczty elektronicznej do organu. Do dnia złożenia skargi nie otrzymał ani informacji, ani decyzji odmownej. Na tej podstawie skarżący wniósł o stwierdzenie bezczynności Burmistrza Miasta i Gminy D. w zakresie rozpatrzenia wniosku o udostępnienie skarżącemu informacji publicznej oraz o zobowiązanie organu do udzielenia żądanej informacji publicznej w terminie czternastu dni od daty doręczenia akt organowi, a także o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W odpowiedzi na skargę Burmistrz Miasta i Gminy D. przyznał, że odpowiedź na wniosek została wysłana w dniu 7 sierpnia 2014 roku na błędny adres elektroniczny (pomyłka w nazwisku adresata), co spowodowało, że nie dotarła do wnioskodawcy. Po otrzymaniu skargi na bezczynność organ ponownie przesłał skarżącemu żądaną informację, nie doszło zatem do bezczynności organu, ponieważ odpowiedź została wysłana do wnioskodawcy, natomiast przyczyną jej niedoręczenia mogły być trudności techniczne. Przedstawiciel organu zaapelował o cofnięcie skargi. Pismem z dnia 24 listopada 2014r. skarżący wniósł o umorzenie postępowania w zakresie zobowiązania organu do udostępnienia informacji publicznej. Natomiast podtrzymał żądanie zasądzenia kosztów postępowania. Na rozprawie w dniu 2 grudnia 2014 roku pełnomocnik organu wniósł o oddalenie skargi wobec udzielenia żądanej informacji, wniósł o nieobciążanie organu kosztami postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się uzasadniona. Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 roku, poz. 270 ze zm.) – w skrócie: "P.p.s.a." – sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Obejmuje ona między innymi orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organu w przypadkach określonych w pkt 1-4a (art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a.). Z bezczynnością organu w zakresie dostępu do informacji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy organ zobligowany był udostępnić informację publiczną na podstawie ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2014r., poz. 782) – powoływanej także jako: "ustawa", a tego nie uczynił i jednocześnie nie wydał stosownej decyzji o odmowie udostępnienia takiej informacji. Nie ma przy tym znaczenia okoliczność, czy informacji nie udzielono z przyczyn zawinionych czy niezawinionych. Udostępnienie informacji następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej). W przedmiotowej sprawie poza sporem jest to, że skarżący żądaną informację uzyskał, jednakże już po skutecznym wniesieniu skargi do sądu, co przesadza o zasadności zarzutu bezczynności organu. Bezspornie przyczyną zwłoki organu było wysłanie informacji na wadliwie wpisany adres mailowy. Jest to jednak okoliczność świadcząca o zaniedbaniu pracownika organu. Nie ma znaczenia okoliczność, że organ pozostawał w przeświadczeniu, że stosowna odpowiedź została skarżącemu przesłana. Dla dochowania należytej staranności organ wysyłając odpowiedź na wniosek, mógł np. zażądać potwierdzenia odbioru przesyłki. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że skarga okazała się zasadna, bowiem do dnia jej wniesienia organ pozostawał bezczynny. Jednakże z uwagi na fakt udostępnienia informacji, postępowanie w tym zakresie stało się bezprzedmiotowe. Dlatego działając na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a., sąd umorzył postępowanie sądowoadministracyjne, czemu dał wyraz w pkt 1 sentencji wyroku. Natomiast badając przedmiotową skargę sąd miał na względzie, że art. 149 P.p.s.a. w aktualnym brzmieniu zawiera normę, według której orzekając o bezczynności sąd rozstrzyga również o tym, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa czy też nie. Użycie w zdaniu drugim art. 149 § 1 P.p.s.a. wyrazu "jednocześnie" nie oznacza, że ta część przepisu ma zastosowanie tylko wówczas, gdy sąd zobowiązuje organ do wydania aktu w określonym terminie. Z analizy tego przepisu wynika, że uwzględnienie skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego może polegać na stwierdzeniu, że bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa, mimo że są podstawy do umorzenia postępowania sądowego w zakresie dotyczącym zobowiązania organu do dokonania określonej czynności. Oceniając stan faktyczny sprawy uznać należy, że bezczynność organu nie miała charakteru rażącego, o czym sąd orzekł w pkt 2 sentencji. Zasadny jest wniosek o zwrot kosztów postępowania, jako że zostały one wywołane bezczynnością organu, dlatego na podstawie art. 200 i 205 § 2 P.p.s.a. orzeczono, jak w pkt 3 wyroku. A. P.