II SAB/Łd 18/10

Dnia 6 sierpnia 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka, Sędziowie: Sędzia WSA Joanna Sekunda – Lenczewska, Sędzia NSA Grzegorz Szkudlarek (spr.), Protokolant Asystent sędziego Marcin Olejniczak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 sierpnia 2010 roku przy udziale – sprawy ze skargi B. S. oraz M. T. - S. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. w przedmiocie podjęcia działań dotyczących niewłaściwego stanu technicznego budynku mieszkalnego oddala skargę. B. S. i M. T. – S. wniosły skargę na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. w sprawie podjęcia działań dotyczących niewłaściwego stanu technicznego budynku mieszkalnego zlokalizowanego w Ł. przy ul. K. [...]. Jak napisały skarżące, organ prowadzi postępowanie, ale jednocześnie pouczył je, że nie są stroną tegoż postępowania i nie ma on obowiązku informować ich o toku podejmowanych czynności. Skarżące obawiają się o swoje życie, gdyż ich mieszkanie jest sukcesywnie zalewane wodami opadowymi przez nieszczelny dach. W odpowiedzi na skargę Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie wskazując, że w dniu 7 grudnia 2009 roku wydał on decyzję kończącą postępowanie w sprawie niewłaściwego stanu technicznego budynku. Mocą tej decyzji nakazano zarządcy budynku m. in. wykonanie nowego pokrycia dachu w terminie do dnia 30 grudnia 2010 roku. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z brzmieniem art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem i obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w postępowaniach, kończonych decyzją administracyjną (art. 3 § 2 pkt 8 w zw. z pkt 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Sąd uwzględniając skargę na bezczynność organów, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku, wynikających z przepisu prawa (art. 149 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Oznacza to, że celem skargi do sądu administracyjnego na "bezczynność" organu administracji, jest doprowadzenie do wydania przez ten organ decyzji administracyjnej (lub innego aktu) w sprawie wszczętej żądaniem strony. Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 marca 2003 roku, IV SAB/Wa 109/07). W konkluzji warto ponownie podkreślić, że w rozpoznawanej sprawie Sąd zobligowany był ustalić wyłącznie, czy organ administracji publicznej pozostawał w bezczynności w sprawie złego stanu technicznego budynku mieszkalnego. Poza zakresem rozważań Sądu, pozostawała natomiast merytoryczna ocena poprawności podejmowanych przez organ nadzoru budowlanego czynności. Postępowanie wywołane skargą na bezczynność organu cechuje pewna specyfika polegająca na tym, że rozpoznając tego rodzaju skargę, Sąd nie wnika w merytoryczną i procesową poprawność wydanego przez organ aktu, a bierze pod uwagę jedynie sam fakt, czy w danej sprawie została dokonana czynność lub czy z innych powodów organowi nie można zarzucić stanu bezczynności (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 19 lutego 2007 roku, I SAB/Wa 194/06, LEX Nr 318035). Bezsporne w sprawie jest to, iż skarżące już w 2007 roku wystąpiły do organu nadzoru budowlanego z pismem informującym o złym stanie technicznym budynku, w którym zamieszkują. Organ I instancji w toku postępowania przeprowadził w dniu 31 lipca 2007 roku oględziny obiektu budowlanego, które potwierdziły jego zły stan techniczny. Z dokumentów załączonych do akt wynika, że decyzją z dnia [...] roku, Nr [...] organ nałożył na właściciela obiektu obowiązek wykonania, w terminie do dnia 31 grudnia 2005 roku, robót budowlanych zgodnie z treścią ekspertyzy stanu technicznego stropu nad piwnicami oraz balkonów w budynku prawej oficyny na nieruchomości. Wobec tego organ, pismem z dnia 13 sierpnia 2007 roku powiadomił o tym fakcie skarżące udzielając im informacji, że w chwili obecnej organ zamierza przystąpić do egzekucji nałożonych obowiązków. W kolejnym piśmie z dnia 14 maja 2008 roku, strona ponownie domagała się podjęcia działań przez organ. Po otrzymaniu tego pisma, organ przeprowadził w dniu 30 maja 2008 roku wizję lokalną, która potwierdziła zły stan techniczny budynku. W tej sytuacji postanowieniem z dnia 2 czerwca 2008 roku, Nr 189/08 właściciel został zobowiązany do złożenia, w terminie do dnia 31 sierpnia 2008 roku, ekspertyzy technicznej poddasza budynku wraz z jednoznacznym określeniem sposobu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości. Kolejny etap postępowania to wymiana korespondencji między organem, a zarządcą budynku. W tej sytuacji pismem z dnia 30 lipca 2009 roku skarżące wystąpiły do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z zażaleniem na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie stanu technicznego budynku mieszkalnego. Uznając zażalenie na bezczynność za uzasadnione, organ II instancji postanowieniem z dnia [...] roku, Nr [...] wyznaczył Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego dodatkowy termin załatwienia sprawy poprzez wydanie aktu administracyjnego do dnia 21 grudnia 2009 roku. Z uwagi na to, iż w dniu 28 listopada 2009 roku zarządca budynku złożył wymaganą ekspertyzę techniczną, organ I instancji wydał dnia [...] roku decyzję kończącą postępowanie. Mocą tej decyzji organ nakazał właścicielowi budynku wykonanie robót budowlanych polegających na wzmocnieniu rozwarstwionej krokwi poprzez jej obalowanie i wykonaniu nowego pokrycia dachu z prawej strony pierwszej klatki schodowej, w terminie 14 dni od daty uprawomocnienia się decyzji. Nadto, w terminie do dnia 30 grudnia 2010 roku właściciel zobowiązany został do wykonania nowego pokrycia papowego nad pozostałą częścią dachu, naprawienia rozszczelnionych przewodów kominowych i remontu głowic kominowych nad dachem, częściowej wymiany zbutwiałych części deskowania dachu, wzmocnienia wszystkich połączeń krokiew – płatwa, uzupełnienia brakujących podwalin, ustawienia w pionie wszystkich słupków popierających więźbę dachową, a po wysuszeniu do wykonania impregnacji całej więźby dachowej środkiem grzybobójczym i ogniochronnym. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ wskazał przepis art. 66 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (t. j. Dz. U. z 2006 roku, Nr 156, poz. 1118 ze zm.). Odpis decyzji został doręczony właścicielowi obiektu, a skarżące zostały powiadomione o fakcie wydania tejże decyzji w treści pisma skierowanego przez organ do nich w dniu 26 maja 2010 roku. Oględziny przeprowadzone przez organ w dniu 8 lutego 2010 roku wykazały, że obowiązek wynikający z decyzji wydanej w 2005 roku nie został wykonany. Dnia 21 maja 2010 roku skarżące ponownie poinformowały organ o zalewaniu ich mieszkania przez wodę płynącą z nieszczelnego dachu. W tak ustalonym stanie faktycznym Sąd uznał, że nie zasługuje na uwzględnienie skarga na bezczynność organu nadzoru budowlanego szczebla powiatowego w sprawie stanu technicznego budynku mieszkalnego. Jak wskazywano na wstępie celem skargi na bezczynność jest zobowiązanie danego organu do załatwienie sprawy poprzez wydanie aktu kończącego postępowanie. W stanie faktycznym sprawy, skoro organ nadzoru budowlanego wydał decyzję kończącą postępowanie i jednocześnie zgodną z wnioskami skarżących (domagały się one remontu budynku mieszkalnego), to nie można uznać, że organ ten pozostaje w bezczynności. Fakt, że decyzja kończąca nie została doręczona stronie, nie zmienia postaci rzeczy. Organ uznał bowiem, że stroną postępowania w sprawie doprowadzenia do właściwego stanu technicznego budynku jest wyłącznie właściciel tegoż budynku. Tym niemniej organ powiadomił skarżące o treści wydanej decyzji w sprawie. Z treści skargi i pism kierowanych przez skarżące do organu po wydaniu decyzji wynika, że stan techniczny budynku mieszkalnego nie poprawił się. Innymi słowy, z treści powołanej korespondencji wynika, że właściciel obiektu nie wykonał decyzji. W odniesieniu do tej kwestii należy wskazać na dwa zagadnienia. Po pierwsze, z treści decyzji wynika, że właściciel zobligowany jest do realizacji części obowiązków w terminie do dnia 30 grudnia 2010 roku. Po drugie natomiast, nawet gdyby po tej dacie właściciel nie zrealizował wszystkich nakazanych robót budowlanych, to nie przesądza o tym, że organ pozostaje w bezczynności. Ze swojej strony, organ podjął wszystkie dopuszczalne w zakresie swoich kompetencji działania. Wydał bowiem decyzję kończącą postępowanie. Kwestia wykonania tej decyzji obciążą podmiot zobowiązany, czyli właściciela budynku. Przymuszenie do wykonania decyzji będzie następowało w toku postępowania egzekucyjnego prowadzonego przez organ. Gdy organ, po upływie terminu realizacji obowiązków określonych w treści decyzji, poweźmie wiadomość, że decyzja nie została wykonana, zobowiązany będzie z urzędu wszcząć postępowanie egzekucyjne. Konkludując, wobec uznania, że organ nie pozostaje w bezczynności, gdyż zakończył postępowanie administracyjne wydaniem decyzji merytorycznej, Sąd oddalił skargę na bezczynność. W tej sytuacji Sąd orzekł jak w wyroku na mocy art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. K.O.