II SAB/Łd 187/25

PostanowienieWSA w Łodzi2026-02-06

Skład orzekający: Piotr Mikołajczyk, Arkadiusz Blewązka, Tomasz Porczyński

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy skarga na bezczynność organu administracji publicznej jest dopuszczalna, jeśli nie została poprzedzona skutecznym ponagleniem?
Ratio decidendi
Skarga na bezczynność organu administracji publicznej podlega odrzuceniu, jeżeli nie została poprzedzona skutecznym ponagleniem wniesionym do właściwego organu. Pismo zatytułowane "Wyjaśnienie", które nie zawiera zarzutu bezczynności ani zamiaru wniesienia skargi, nie może być uznane za ponaglenie. Ponaglenie złożone po wniesieniu skargi również nie spełnia wymogów formalnych.
Stan faktyczny
Strona S.S. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na bezczynność Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w przedmiocie przyznania świadczenia wychowawczego. Skarżąca domagała się zobowiązania organu do rozpoznania wniosku, stwierdzenia bezczynności, zasądzenia sumy pieniężnej z tytułu przewlekłości postępowania. Organ wniósł o oddalenie skargi, wskazując na zwłokę spowodowaną błędami systemowymi. Sąd uznał skargę za niedopuszczalną z powodu braku wcześniejszego ponaglenia.
Rozstrzygnięcie
Odrzucono skargę.

Pełny tekst orzeczenia

Dnia 6 lutego 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Mikołajczyk Sędziowie Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka (spr.) Sędzia WSA Tomasz Porczyński po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 6 lutego 2026 roku sprawy ze skargi S.S. na bezczynność Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w przedmiocie świadczenia wychowawczego postanawia: odrzucić skargę. dc W dniu 14 września 2025 r. S. S. wniosła, za pośrednictwem organu, skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na bezczynność Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w przedmiocie przyznania świadczenia wychowawczego. Autorka skargi wniosła o zobowiązanie organu do rozpoznania wniosku i wydania decyzji, w terminie 30 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku, stwierdzenie bezczynności organu, zasądzenie sumy pieniężnej z tytułu przewlekłości postępowania, rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym oraz dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów ze wskazanych dokumentów. W odpowiedzi na skargę Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych wniósł o jej oddalenie. W motywach stanowiska organ - jak wskazał - pozostawał w zwłoce przy procedowaniu sprawy z winy błędów systemowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2024.935 ze zm.), dalej jako: "p.p.s.a.", dopuszczalność drogi sądowoadministracyjnej uzależniona jest od uprzedniego wyczerpania środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy - stosownie do treści art. 52 § 2 p.p.s.a. - rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie przewidziany w ustawie. Warunek ten dotyczy także skargi na bezczynność organu. Z treści art. 37 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. wynika, że stronie służy ponaglenie na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. (bezczynność). Z kolei w myśl art. 53 § 2b p.p.s.a. skargę na bezczynność można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Z zacytowanych przepisów wynika konieczność uprzedniego złożenia ponaglenia, jako warunku formalnego wniesienia skargi na bezczynność. Analiza dokumentów załączonych do akt niniejszej sprawie ujawniła, że skarga nie została poprzedzona ponagleniem. Skarga w sprawie - jak wskazano na wstępie - została złożona za pośrednictwem organu w dniu 14 września 2025 r. Z akt wynika, że w dniu 15 grudnia 2024 r. strona skierowała do organu korespondencję, do której dołączyła pismo zatytułowanie "Wyjaśnienie", które w jej ocenie stanowiło ponaglenie na bezczynność. Jednakże wspomniane pismo nie jest ponagleniem w rozumieniu art. 37 k.p.a., a w istocie jest to odpowiedź na wezwanie organu o udzielenie wyjaśnień w sprawie. Pismo to jest zatytułowane "Wyjaśnienie", co potwierdza treść pisma. W rzeczonym piśmie nie ma mowy o tym, że organ dopuścił się bezczynności, ani o ewentualnym zamiarze wniesienia skargi na bezczynność tegoż organu. Natomiast kolejne pismo, które wpłynęło do organu w dniu 20 listopada 2025 r. zostało złożone po wniesieniu skargi (tj. po dniu 14 września 2025 r.). Podczas gdy przepis art. 53 § 2b p.p.s.a. wskazuje, że skargę na bezczynność można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Konkludując, skarga nie jest dopuszczalna, bowiem nie została poprzedzona ponagleniem, gdyż za takowe nie można uznać pisma z dnia 15 grudnia 2024 r., a ponaglenie z dnia 20 listopada 2025 r. zostało złożone po wniesieniu skargi. A ponieważ skarga podlega odrzuceniu poza zakresem oceny Sądu pozostały argumenty merytoryczne wskazane zarówno w treści skargi, jak i odpowiedzi na skargę. Z opisanych powodów Sąd orzekł jak w postanowieniu na mocy art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 52 § 1 i § 2 oraz art. 53 § 2b p.p.s.a. ds

Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 16.07.2026. · Źródło