II SAB/Łd 191/25

Dnia 29 stycznia 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agata Sobieszek - Krzywicka, Sędziowie Sędzia WSA Tomasz Porczyński, Sędzia WSA Michał Zbrojewski (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 29 stycznia 2026 roku sprawy ze skargi P. J. na bezczynność M. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Z. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. zobowiązuje M. Spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Z. do rozpatrzenia wniosku skarżącego P. J. z dnia 28 sierpnia 2025 r. w części dotyczącej pytania nr 1 wniosku w terminie 14 dni od daty doręczenia organowi odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi; 2. stwierdza, że bezczynność M. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Z. miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa; 3. zasądza od M. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Z. na rzecz skarżącego P. J. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Pismem z 3 listopada 2025 r. P.J. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność M. Spółki z o.o. z siedzibą w Z. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej zarzucając naruszenie: 1. art. 19 ust. 2 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych, powoływanego dalej jako: MPPOiP" w zakresie w jakim przepis ten stanowi o prawie do swobodnego wyrażania opinii obejmującego swobodę poszukiwania, otrzymywania i rozpowszechniania wszelkich informacji i poglądów, bez względu na granice państwowe, ustnie, pismem lub drukiem, w postaci dzieła sztuki bądź w jakikolwiek inny sposób według własnego wyboru, poprzez jego niezastosowanie i nieudostępnienie na wniosek informacji podlegającej udostępnieniu, co w konsekwencji doprowadziło do nieuzasadnionego ograniczenia prawa człowieka do informacji; 2. art. 61 ust. 1 Konstytucji RP w zakresie w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji na wniosek; 3. art. 10 ust. 1 u.d.i.p. w zakresie, w jakim przepis ten stanowi o tym, że informacja, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub centralnym repozytorium, jest udostępniana na wniosek, poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieprawidłowym, gdyż tylko częściowym, zrealizowaniu wniosku o udostępnienie informacji. Skarżący wniósł o stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności, zobowiązanie organu do załatwienia wniosku niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 14 dni od uprawomocnienia się wyroku, w zakresie nieudostępnionych informacji oraz zasądzenie od organu kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu wyjaśnił, że 28 sierpnia 2025 r. złożył wniosek o udostępnienie informacji o następującej treści: "1. Zestawienia imiennej listy wynagrodzeń brutto w ujęciu miesięcznym wraz z podaną kwotą kosztów pracodawcy oraz kosztem całkowitym ponoszonym przez miejską spółkę M. sp. z o.o. (kwota brutto + koszty pracodawcy) związanym z wypłatą wynagrodzeń następujących osób: - członków zarządu, - prokurentów, - członków rady nadzorczej, Zestawienie proszę przygotować za okres 01.01.2025 r. do 31.08.2025 r. 2. Zestawienia imiennej listy przyznanych nagród w tym samym okresie dla ww. kierownictwa spółki. 3. Zestawienia dat posiedzeń zarządu oraz rad nadzorczych za okres 01.01.2025 r. do 31.08.2025 r." 10 września 2025 r. organ poinformował, że nie jest możliwe załatwienie wniosku w terminie 14 dni od jego otrzymania i wydłużył termin jego załatwienia w maksymalnym ustawowym wymiarze tj. do 28 października 2025 r. wskazując na obiektywną niemożność zgromadzenia w krótkim czasie wszystkich danych za żądany okres i niemożność oddelegowania pracowników wyłącznie do załatwienia wniosku w ciągu 14 dni. 28 października 2025 r. została skarżącemu udostępniona informacja w zakresie odpowiedzi na pytanie 2 i 3. W odniesieniu do pytania 1 informacja nie została udostępniona w postaci i zakresie w jakim o nią wnioskował. Doszło zatem tylko do częściowego udostępnienia informacji podlegającej udostępnieniu. Skarżący stwierdził, że w odniesieniu do pytania nr 1 organ ograniczył się do lakonicznego wskazania w 3 zdaniach do szczegółowego pytania. Skarżący wnioskował o zestawienie imiennej listy wynagrodzeń brutto w ujęciu miesięcznym z podaniem kosztów pracodawcy oraz kosztem całkowitym ponoszonym przez miejską spółkę w stosunku do trzech grup osób: zarządu, prokurenta oraz członków rady nadzorczej. W odpowiedzi wskazano jedynie, że nie uległo ono zmianie w stosunku do poprzedniego zapytania za poprzedni okres. Skarżący nadmienił, że na poprzednią odpowiedź obejmującą dużo szerszy zakres czasowy otrzymał pełne zestawienie tabelaryczne z podziałem na koszty i poszczególne grupy. W tabeli było również podane wynagrodzenie zmienne ujęte jako zazwyczaj wypłacane jednorazowo w miesiącu czerwcu (dzięki wnioskowaniu o przedstawienie tego w ujęciu miesięcznym można było zobaczyć kiedy i jaka kwota wynagrodzenia zmiennego została wypłacona). Odnosząc się do odpowiedzi o wynagrodzeniu zmiennym Zarządu (Prezesa?) za rok 2024, wypłaceniu go w sierpniu i przeliczeniu na miesiąc w kwocie 5200zł brutto, skarżący stwierdził, że organ taką odpowiedzią nie wskazał kto dokładnie z Zarządu otrzymał takie wynagrodzenie oraz nie wskazał kosztów pracodawcy oraz kosztów całkowitych tego wynagrodzenia. Tego typu przedstawienie danych zafałszowuje obraz wypłacania wynagrodzeń w spółce kadrze kierowniczej w stosunku do jasnego zapytania. Odnosząc się do kwestii wynagrodzenia prokurentów, wskazał, że zapytanie dotyczyło całkowitego wynagrodzenia prokurenta, a nie określenia kwoty z tytułu pełnienia funkcji Prokurenta spółki. Nie podano również kosztów pracodawcy oraz kosztu całkowitego. W odpowiedzi na wniosek organ wniósł o jej oddalenie i orzeczenie o kosztach postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że wbrew stanowisku skarżącego otrzymał on wyczerpującą odpowiedź na pytanie nr 1 swojego wniosku. Co do wynagrodzeń prezesa jednoosobowego zarządu i członków rady nadzorczej Spółki M. Sp. z o.o. wskazano, że kwoty wynagrodzeń nie uległy zmianie i są takie same, jak w informacji udzielonej skarżącemu wcześniej tj. 18 kwietnia 2025 r. na jego analogiczny wniosek obejmujący okres 01-12.2024 r. Odwołanie się do informacji już wcześniej udzielonej, która nie uległa żadnej zmianie wyczerpuje załatwienie wniosku skarżącego. Odnosząc się do wynagrodzenia zmiennego za 2024 r. otrzymanego przez Prezesa Zarządu w 2025 r., informacja czyni zadość wnioskowi, bowiem skarżący żądał informacji w ujęciu miesięcznym. Wynagrodzenie zmienne zostało zatem podzielone na 12 miesięcy i wykazane w ujęciu miesięcznym. W odniesieniu do osoby prokurenta, organ stwierdził, że ujawnieniu podlegać mogło jedynie wynagrodzenie z tytułu pełnienia tej funkcji, nie zaś wynagrodzenie z umowy o pracę, a prokurent Spółki jest także jej pracownikiem. Wynagrodzenie z tytułu umowy o pracę pracownika, niewykonującego zadań mieszących się w obszarze odpowiadającym zadaniom funkcjonariusza publicznego, nie podlega ujawnieniu, bowiem nie stanowi informacji publicznej. Wszystkie wynagrodzenia podane zostały w kwotach brutto, co jest wystarczające z punktu widzenia interesu społecznego. Wszelkie inne koszty tzw. koszty pracodawcy, wynikają z powszechnie obowiązujących przepisów prawa podatkowego oraz z zakresu ubezpieczeń społecznych i Spółka nie ma wpływu na ich wysokość. Na marginesie organ dodał, że format i zakres żądanych informacji stanowią bazę dla tworzenia przez skarżącego w przestrzeni publicznej treści uderzających w dobre imię Spółek i instytucji oraz podważających kompetencje osób nimi kierujących. Zawierają manipulacyjne treści mające przedstawiać fałszywy obraz funkcjonowania Spółki, stanowią definicyjną dezinformację. Instytucja Sądu wykorzystywana jest przez skarżącego jako narzędzie przymusu i zastraszania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga na bezczynność organu w sprawie udostępnienia informacji publicznej zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie koniecznym staje się wyjaśnienie, że niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. 2024 r. poz. 935 ze zm.), powoływanej dalej jako: "p.p.s.a.". Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania. W przypadku tego rodzaju sprawy sądowoadministracyjnej skierowanie jej do rozpoznania w trybie uproszczonym nie zostało uzależnione przez ustawodawcę od stosownego wniosku strony w tym zakresie. Stąd też sprawa niniejsza została skierowana do rozpoznania w tym trybie na podstawie zarządzenia z 10 grudnia 2025 r. Następnie wskazać należy, że stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 - 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, o czym stanowi art. 149 § 1 p.p.s.a. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 (art. 149 § 2 p.p.s.a.). Wyjaśnić przy tym należy, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w określonym w prawie terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub, gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże, mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem stosownego aktu lub nie podejmuje czynności (por. T. Woś, H. Krysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze "Lexis Nexis", Warszawa 2005, str. 86). Wniesienie skargi na bezczynność organu jest przy tym uzasadnione nie tylko w przypadku niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także w przypadku odmowy wydania aktu mimo istnienia ustawowego obowiązku, choćby organ mylnie sądził, że załatwienie sprawy nie wymaga wydania aktu. Dla uznania bezczynności konieczne jest zatem ustalenie, że organ administracyjny zobowiązany był na podstawie przepisów prawa do wydania decyzji lub innego aktu albo do podjęcia określonych czynności. Innymi słowy, bezczynność organu administracyjnego można najogólniej określić jako taki stan rzeczy, w którym zawisła przed organem sprawa nie została załatwiona, mimo upływu przewidzianych w przepisach prawa terminów, a organ nie podejmuje w tym zakresie żadnych działań. Niniejsza sprawa dotyczy udostępnienia informacji publicznej należy zatem przypomnieć, że zgodnie z art. 61 ust. 1 Konstytucji RP, obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Przy czym prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (ust. 2). Ograniczenie prawa, o którym mowa w ust. 1 i 2, może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (ust. 3). Konkretyzacja tak kształtującego się konstytucyjnego prawa do informacji publicznej znajduje wyraz w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 902), powoływanej dalej jako: "u.d.i.p.", regulującej zasady i tryb dostępu do informacji mających walor informacji publicznych wskazując, w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu i kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione. W świetle art. 1 ust. 1 u.d.i.p., każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych tym aktem prawnym. W myśl art. 2 ust. 1 u.d.i.p., prawo dostępu do informacji publicznej przysługuje każdemu, z zastrzeżeniem art. 5, który wprowadza w tym zakresie pewne ograniczenia związane z ochroną informacji niejawnych oraz innych tajemnic ustawowo chronionych, a także ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Stosownie zaś do art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienie do: 1) uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego; 2) wglądu do dokumentów urzędowych; 3) dostępu do posiedzeń kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów. Z kolei w myśl art. 4 ust. 1 i 2 u.d.i.p., obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, a w szczególności: 1) organy władzy publicznej; 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych, 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego; 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów, a także organizacje związkowe i organizacje pracodawców, reprezentatywne w rozumieniu ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o Radzie Dialogu Społecznego i innych instytucjach dialogu społecznego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2232, z 2020 r. poz. 568 i 2157 oraz z 2021 r. poz. 2445) oraz partie polityczne. Udostępnianie informacji publicznych, jak stanowi art. 7 u.d.i.p., następuje w drodze: ogłaszania informacji publicznych, w tym dokumentów urzędowych, w Biuletynie Informacji Publicznej (pkt 1), udostępniania na wniosek zainteresowanego podmiotu, o którym mowa w art. 10 oraz stosownie do art. 11 przez wyłożenie lub wywieszenie w miejscach ogólnie dostępnych, jak również przez zainstalowane w miejscach ogólnie dostępnych urządzenia umożliwiające zapoznanie się z tą informacją (pkt 2), wstępu na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów i udostępniania materiałów, w tym audiowizualnych i teleinformatycznych, dokumentujących te posiedzenia; udostępniania w "portalu danych" (pkt 4). Podkreślić przy tym należy, że przepisy u.d.i.p. nakładają na podmioty dysponujące informacjami publicznymi obowiązek ich udostępnienia bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.). W przypadku, gdy informacja publiczna nie może zostać udostępniona w czternastodniowym terminie, należy powiadomić wnioskodawcę o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni się informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2). Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1). U.d.i.p. wymienia trzy formy załatwienia sprawy w przedmiocie udzielenia informacji na wniosek zainteresowanego podmiotu. Mianowicie organ, do którego wniesiono wniosek, winien udostępnić tę informację w formie czynności materialno-technicznej (art. 10 u.d.i.p.) bądź też odmówić jej udostępnienia (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.) albo umorzyć postępowanie (art. 14 ust. 2 w zw. z art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). Bezczynność organu w sytuacji określonej przepisami u.d.i.p. polega więc na tym, że organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie informacji publicznej takiej czynności nie podejmuje i jednocześnie nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia albo też udziela informacji niepełnej czy też niezgodnej z wnioskiem, nie informuje w formie zwykłego pisma, że nie posiada żądanej informacji publicznej bądź, że żądana informacja nie ma charakteru informacji publicznej, ewentualnie, że istnieje inny tryb dostępu do wnioskowanej informacji. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest bezczynność M. Spółki z o.o. z siedzibą w Z. w sprawie udostępnienia informacji publicznej polegającej na udzieleniu informacji niepełnej na wniosek skarżącego z 28 sierpnia 2025 r. w części dotyczącej zestawienie imiennej listy wynagrodzeń brutto w ujęciu miesięcznym wraz z podaną kwotą kosztów pracodawcy oraz kosztem całkowitym ponoszonym przez miejską spółkę M. sp. z o.o. (kwota brutto + koszty pracodawcy) związanym z wypłatą wynagrodzeń następujących osób: członków zarządu, prokurentów, członków rady nadzorczej, za okres od 1 stycznia 2025 r. do 31 sierpnia 2025 r. W sprawie nie budzi wątpliwości, że adresat wniosku jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej (art. 4 ust. 1 u.d.i.p.). Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. W związku z tym załatwienie wniosku skarżącego należało do obowiązków spółki. Pojęcie informacji publicznej ustawodawca określił natomiast w art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p. W myśl tych przepisów, informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 u.d.i.p. Uwzględniając wszystkie aspekty wynikające z treści tych przepisów, należy przyjąć, że informacją publiczną jest każda informacja dotycząca sfery faktów i danych publicznych, a więc każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów realizujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań publicznych i gospodarowania mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Udostępnieniu podlega informacja publiczna w szczególności o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o organach i osobach sprawujących w nich funkcje i ich kompetencjach (art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. d u.d.i.p.), zasadach funkcjonowania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o trybie działania władz publicznych i ich jednostek organizacyjnych (pkt 3 lit. a), sposobach stanowienia aktów publicznoprawnych (pkt 3 lit. c), sposobach przyjmowania i załatwiania spraw (pkt 3 lit. d), stanie przyjmowanych spraw, kolejności ich załatwiania lub rozstrzygania (pkt 3 lit. e), danych publicznych (pkt 4), w tym m.in. treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć, dokumentacja przebiegu i efektów kontroli oraz wystąpienia, stanowiska, wnioski i opinie podmiotów ją przeprowadzających, majątku publicznym (pkt 5). Obowiązane do udostępniania informacji publicznej są podmioty, o których mowa w ust. 1 i 2, będące w posiadaniu takich informacji (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.). Zatem informacje dotyczące wysokości pobieranego wynagrodzenia przez członków zarządu i rady nadzorczej, czyli organów spółki, w odniesieniu do spółki wykonującej zadania publiczne, podlegają udostępnieniu jako informacje publiczne. Wynika to z przyjęcia szerokiego rozumienia terminu "osoby pełniącej funkcję publiczną", zgodnie z którym za osobę pełniącą funkcję publiczną należy uznać każdego, kto pełni funkcję w organach władzy publicznej lub też w strukturach osób prawnych i jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej, jeżeli tylko funkcja ta ma związek z dysponowaniem majątkiem państwowym lub samorządowym albo zarządzaniem sprawami związanymi z wykonywaniem swych zadań przez władze publiczne, a także inne podmioty, które te władzę realizują lub gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Nie ma przy tym znaczenia, na jakiej podstawie prawnej osoba wykonuje funkcję publiczną (zob. m.in. I. Kamińska, M. Rozbicka - Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej, Komentarz, Warszawa 2012, s. 87). Orzecznictwo sądowoadministracyjne przyjmuje, że funkcja publiczna to funkcja związana z uprawnieniami i obowiązkami w zakresie realizacji zadań o znaczeniu publicznym (tak m.in. w wyroku NSA z dnia 10 kwietnia 2015 r. sygn. akt I OSK 125/11). Jak też przyjął NSA w wyroku z dnia 8 lipca 2015 r. sygn. akt I OSK 1530/14 (opubl. OSP z 2017 r., nr 5, poz. 53), przywołując przy tym wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 10 marca 2006 r. (K 17/05, OTK 2006/3A, poz. 30), pojęcie osoby pełniącej funkcję publiczną jest ujmowane szeroko i nie ogranicza się tylko do funkcjonariuszy publicznych, lecz obejmuje każdą osobę mającą związek z realizacją zadań publicznych, a nawet dopiero ubiegającą się o ich wypełnienie. W konsekwencji informacje o wysokości miesięcznego wynagrodzenia netto i brutto poszczególnych członków zarządu i rady nadzorczej M. Spółki z o.o. z siedzibą w Z., stanowią informację publiczną. Sąd w składzie orzekającym nie ma wątpliwości, że prokurent spółki komunalnej jest osobą pełniącą funkcje publiczne, a jego wynagrodzenie stanowi informację publiczną z uwagi na treść art. 1 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. d) i f) u.d.i.p. Dane prokurenta Spółki są dostępne w publicznym rejestrze – Krajowym Rejestrze Sądowym. Natomiast zgodnie z art. 13 ust. ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (Dz. U. z 2025 r., poz. 869) wpisy do Rejestru podlegają obowiązkowi ogłoszenia w Monitorze Sądowym i Gospodarczym, chyba że ustawa stanowi inaczej. Dane prokurenta i data dokonania wpisu w KRS są publikowane w Monitorze Sądowym i Gospodarczym. Informacja o miesięcznym wynagrodzeniu brutto wskazanego prokurenta Spółki z tytułu pełnienia przez niego tej funkcji oraz informacja o dokładnej dacie powołania na prokurenta Spółki niewątpliwie są informacjami prostymi. Niewątpliwe jest także, że udostępnienie tych informacji nie podlegało ograniczeniu ze względu na ochronę prywatności na podstawie art. 5 ust. 2 u.d.i.p., a zatem adresat wniosku winien był udostępnić żądane informacje. Należy mieć na uwadze, że celem u.d.i.p. jest zapewnienie transparentności życia publicznego przez wprowadzenie elementu kontroli społecznej, jakim jest m.in. wgląd w wynagrodzenia prokurenta oraz członków zarządu i rady nadzorczej M. Spółki z o.o. z siedzibą w Z.. W odpowiedzi na wniosek, organ zobowiązany jest do udzielenia precyzyjnej informacji, której żąda wnioskodawca, a nie do odsyłania do danych historycznych ani dokonywania porównań z poprzednimi okresami. Przedmiotem wniosku jest wynagrodzenie za konkretny okres – w roku 2025. W tym kontekście informacją publiczną jest dokładna kwota wypłacona w tym okresie roku 2025, nie zaś subiektywna ocena organu, iż wysokość wynagrodzenia nie uległa zmianie względem roku 2024. Każdy wniosek wszczyna odrębną sprawę, co oznacza, że organ nie powinien zakładać, iż wnioskodawca posiada wiedzę lub dostęp do wcześniejszych odpowiedzi. Stwierdzenie, iż "wynagrodzenie nie zmieniło się", jest nieprecyzyjne – nie jest jasne, czy nie zmieniła się podstawa wynagrodzenia, a wypłacone kwoty mogły być różne, na przykład ze względu na liczbę posiedzeń, absencje czy zmiany w składzie. Wniosek dotyczy ustalenia konkretnej kwoty wynagrodzenia za wskazany okres, a nie porównania z innymi latami. W odniesieniu do "wynagrodzenia zmiennego" niezbędne jest doprecyzowanie, czy dotyczy ono całego roku 2024, i wnioskowanego okresu czy też jest rozliczane miesięcznie – brak takiej informacji uniemożliwia prawidłowe ustalenie wysokości wynagrodzenia. Ponadto wnioskodawca domagał się udostępnienia informacji obejmującej zarówno kwotę brutto, jak i koszty pracodawcy, które nie zostały uwzględnione ani w odniesieniu do prokurenta, ani do wynagrodzenia zmiennego. W świetle powyższego na gruncie niniejszej sprawy nie można zaakceptować poglądu organu, że udzielił w sposób prawidłowy wnioskowanej informacji publicznej. Stwierdzić zatem należy, że wymogi u.d.i.p. zostały naruszone i skarżony organ w sposób niepełny odpowiedział na wniosek skarżącego w części dotyczącej zestawienie imiennej listy wynagrodzeń brutto w ujęciu miesięcznym wraz z podaną kwotą kosztów pracodawcy oraz kosztem całkowitym ponoszonym przez miejską spółkę M. sp. z o.o. (kwota brutto + koszty pracodawcy) związanym z wypłatą wynagrodzeń następujących osób: członków zarządu, prokurentów, członków rady nadzorczej, za okres od 1 stycznia 2025 r. do 31 sierpnia 2025 r. Bezczynność podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej ma miejsce wtedy, gdy w prawnie ustalonym terminie organ lub inny podmiot zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie informacji publicznej nie podejmuje takiej czynności ani nie wydaje decyzji o odmowie udzielenia informacji publicznej. Wobec nieuczynienia zadość temu obowiązkowi Sąd uznał, że skarżony organ dopuścił się bezczynności i wobec tego zobowiązał go na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. do rozpatrzenia wniosku skarżącego we wskazanej części, w terminie 14 dni od doręczenia organowi odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi (pkt 1 sentencji wyroku). Sąd stwierdził jednocześnie, że bezczynność organu w zakresie udostępnienia żądanej informacji publicznej nie można przypisać charakteru rażącego naruszenia prawa. Rażącym naruszeniem prawa jest stan, w którym wyraźnie, ewidentnie, bezdyskusyjnie i drastycznie naruszono treść obowiązku wynikającego z przepisu prawa. W orzecznictwie akcentuje się, że rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty. Kwalifikacja naruszenia jako rażące musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego po prostu jako naruszenie, bądź zwykłe naruszenie. Podkreśla się także, że dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, czyli także terminów załatwienia sprawy. Wspomniane przekroczenie musi być znaczne i niezaprzeczalne. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy bezczynność organu, choć ewidentna, związana była jedynie z błędną wykładnią przepisów u.d.i.p., co nie sposób uznać za rażące naruszenie prawa. W sprawie nie zachodzi przypadek oczywistego braku podejmowania przez organ jakichkolwiek czynności, czy też lekceważenia wniosku skarżącego i braku woli załatwienia sprawy, które można byłoby rozpatrywać w kategoriach rażącego naruszenia prawa oznaczającego wadliwość kwalifikowaną, o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym. Organ nie zignorował bowiem wniosku skarżącego i był przekonany, że rozpoznaje go zgodnie z obowiązującym prawem i podejmuje działania przewidziane przepisami u.d.i.p. W postępowaniu organu nie można zatem dopatrzeć się złej woli, czy też próby negatywnego załatwienia wniosku strony. Działanie organu nie zmierzało do celowego pozbawienia wnioskodawcy konstytucyjnego prawa dostępu do informacji. Dlatego nie sposób uznać, że w sprawie wystąpiła bezczynność o charakterze rażąco naruszającym prawo. W związku z tym na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. stwierdzono, że bezczynność organu miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa (pkt 2 sentencji wyroku). Jednocześnie Sąd nie znalazł podstaw do wymierzenia organowi grzywny ani przyznania skarżącemu sumy pieniężnej w szczególności mając na uwadze charakter bezczynności organu oraz fakultatywność orzeczenia, o którym mowa w art. 149 § 2 p.p.s.a. Stosownie do art. 149 § 2 p.p.s.a. sąd, w przypadku uwzględnienia skargi na bezczynność, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. Należy w tym miejscu zwrócić uwagę, że zarówno wymierzenie grzywny jak i przyznanie sumy pieniężnej stanowi uprawnienie dyskrecjonalne sądu, gdyż jest dodatkowym środkiem o charakterze dyscyplinująco-represyjnym, które powinien być stosowany w szczególnie drastycznych przypadkach wskazujących, że bez tej dodatkowej sankcji (dolegliwości finansowej) organ nadal nie będzie respektować obowiązków wynikających z przepisów prawa. Skorzystanie z tego środka jest uzasadnione m.in., gdy realia sprawy są niemożliwe do akceptacji z punktu widzenia ochrony porządku prawnego i sprawnego działania administracji publicznej. Odnosić je należy do sytuacji, gdy oceniając całokształt działań organu, można dojść do przekonania, że działania te noszą znamiona celowego unikania podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie, a przy tym istnieje uzasadniona obawa, że bez tej dodatkowej sankcji organ nadal nie będzie respektować obowiązków wynikających z przepisów prawa (por. wyrok NSA z 28 lipca 2020 r., sygn. akt II GSK 127/20, CBOSA). Sytuacja taka nie zachodzi w niniejszej sprawie, w której nie mamy do czynienia z umyślnym i opieszałym działaniem ze strony organu ukierunkowanym na zaniechanie rozpoznania wniosku, ale z uchybieniem odnoszącym się do błędnej wykładni przepisów. Ponadto poza nieprawidłową wykładnią analizowanych przepisów w działaniu organu nie doszło do innych naruszeń prawa. O zwrocie kosztów postępowania na rzecz skarżącej Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a. (pkt 3 sentencji wyroku). Zasądzona kwota obejmuje zwrot uiszczonego przez skarżącego wpisu od skargi w wysokości 100 zł.