II SAB/Łd 2/14

Dnia 4 marca 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia NSA Anna Stępień Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski (spr.) Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka Protokolant Sekretarz sądowy Anna Łyżwa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 marca 2014 roku przy udziale --- sprawy ze skargi S. M. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. umarza postępowanie sądowoadministracyjne; 2. stwierdza, iż bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. na rzecz skarżącego S. M. kwotę 100 (sto) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. a.bł. Pismem z dnia 5 grudnia 2013 r. S. M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej zgodnie z jego wnioskiem z dnia 16 października 2013 r. Jak wynika z akt sprawy wnioskiem z dnia 16 października 2013 r. S. M., w związku z wystąpieniem w 2010 r. o wszczęcie postępowania w przedmiocie stanu technicznego drogi gminnej – ul. A w B., zwrócił się do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. o udostępnienie informacji publicznej w postaci kopii protokołów, jakie przedłożyło Miasto B. w celu wykonania postanowienia nr [...] z dnia [...]. Wniósł ponadto o udostępnienie kopii powyższego postanowienia oraz orzeczenia rozstrzygającego w przedmiocie tej sprawy, jeśli takie zapadło. Pismem z dnia 28 listopada 2013 r. S. M. wezwał organ do natychmiastowej realizacji jego wniosku t.j. w terminie 2 dni. Wspomnianym na wstępie pismem z dnia 5 grudnia 2013 r. S. M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej zgodnie z jego wnioskiem z dnia 16 października 2013 r. W uzasadnieniu wskazał, że do dnia wniesienia skargi organ pozostawał w nieuzasadnionej bezczynności, chociaż termin rozpoznania wniosku upłynął dnia 30 października 2013 r. Skarżący wniósł o zobowiązanie organu do podjęcia czynności w terminie przewidzianym w ustawie o dostępie do informacji publicznej i zasądzenie kosztów postępowania sądowego. Pismem z dnia 18 grudnia 2013 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. przekazał kopie protokołów, jakie przedłożyło Miasto B. w związku z wykonaniem postanowienia nr [...] z dnia [...] oraz kopię tego postanowienia, informując jednocześnie, że postępowanie jest w toku i nie zapadło jeszcze rozstrzygnięcie kończące sprawę. W odpowiedzi na skargę z dnia 2 stycznia 2014 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu przyznał jednak, że skarga jest zasadna, bowiem organ nie wywiązał się z ustawowego obowiązku udostępnienia informacji w terminie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. W myśl zaś § 2 art. 1 tej ustawy kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z kolei z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; powoływanej dalej jako p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania organów w przypadkach określonych w pkt 1- 4a. Odnosząc się w pierwszej kolejności do kwestii formalnych wskazać należy, że stosownie do treści art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. W przypadku skargi na bezczynność organu w zakresie udostępnienia informacji publicznej nie jest jednak konieczne uprzednie wzywanie do usunięcia naruszenia prawa. (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 listopada 2011r., sygn. akt I OSK 1991/12 i z dnia 24 maja 2006 r., sygn. akt I OSK 601/05 oraz postanowienie z dnia 23 kwietnia 2010r., sygn. akt I OSK 646/10 dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl) Wobec powyższego skarga jest dopuszczalna i podlega merytorycznemu rozpoznaniu. Tytułem wstępu wskazać należy, że z bezczynnością organu w zakresie dostępu do informacji mamy do czynienia w sytuacji, gdy organ milczy wobec wniosku o udzielenie takiej informacji. Nakazanie organowi określonego działania jest możliwe jedynie wówczas, gdy w ustalonym w przepisach prawa terminie organ administracji, będąc do tego właściwym, nie załatwił toczącej się przed nim sprawy, natomiast celem skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu jest doprowadzenie do podjęcia przez organ określonego w przepisach działania. Informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona lub odnosząca się do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Informacja publiczna dotyczy sfery faktów. Informację publiczną stanowi więc treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej, związanych z organem, bądź w jakikolwiek sposób dotyczących organu, bez względu na to, co jest ich przedmiotem. Udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.). Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w tym terminie, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm., dalej: u.d.i.p.). Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej zgodnie z wnioskiem S. M. z dnia 16 października 2013 r., w którym strona domagała się udostępnienia kopii protokołów, jakie przedłożyło Miasto B. w celu wykonania postanowienia nr [...] z dnia [...], kopii powyższego postanowienia oraz orzeczenia rozstrzygającego w przedmiocie tej sprawy, jeśli takie zapadło. Z akt sprawy wynika, iż przy piśmie z dnia 18 grudnia 2013 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. przekazał kopie protokołów, jakie przedłożyło Miasto B. w związku z wykonaniem postanowienia nr [...] z dnia [...] oraz kopię tego postanowienia, informując jednocześnie, że postępowanie jest w toku i nie zapadło jeszcze rozstrzygnięcie kończące sprawę. Powyższe oznacza, że na dzień wniesienia skargi Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. pozostawał w bezczynności, ale już w dniu wyrokowania przez Sąd tj. w dniu 4 marca 2014 r. bezczynny nie był, bowiem udostępnił informację jaką posiadał. Przypomnieć należy, że istotą skargi na bezczynność jest zobowiązanie organu do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Brak było zatem podstaw by zgodnie z treścią art. 149 § 1 p.p.s.a. zobowiązywać organ do załatwienia w określonym terminie sprawy poprzez wydanie aktu administracyjnego. Sąd, działając na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., umorzył zatem postępowanie sądowe w części dotyczącej zobowiązania organu do wydania aktu, czemu dał wyraz w pkt 1 sentencji wyroku. W tym miejscu podkreślenia wymaga, że sąd rozpoznając skargę na bezczynność organu, nie wnika w merytoryczną i procesową poprawność wydanego przez organ aktu czy też jakość udzielonej informacji, bierze pod uwagę jedynie sam fakt, czy w danej sprawie zostało wydane orzeczenie lub żądana informacja została udostępniona. Oznacza to, iż przedmiotem kontroli sądowej w sprawie niniejszej, nie mogła być ani treść (prawdziwość, jakość, szczegółowość) udzielonej stronie skarżącej informacji i jej merytoryczna poprawność. Informacje publiczne odnoszą się bowiem do pewnych danych, a nie są środkiem ich kwestionowania. Badając przedmiotową skargę Sąd miał także na względzie, że art. 149 p.p.s.a. w aktualnym brzmieniu zawiera normę, według której uwzględnienie skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego polega nie tylko na zobowiązaniu organu do wydania aktu w określonym terminie, ale także na rozstrzygnięciu o tym, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce oraz czy doszło do rażącego naruszenia prawa czy też nie. Użycie w zdaniu drugim art. 149 § 1 p.p.s.a. wyrazu "jednocześnie" nie oznacza, że ta część przepisu ma zastosowanie tylko wówczas, gdy sąd zobowiązuje organ do wydania aktu w określonym terminie. Z analizy tego przepisu wynika, że uwzględnienie skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego może polegać na stwierdzeniu, że bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa albo że naruszenie prawa nie było rażące, mimo że są podstawy do umorzenia postępowania sądowego w zakresie dotyczącym zobowiązania organu do wydania aktu, z uwagi na to, że akt taki został wydany przez organ po wniesieniu skargi do sądu. Mając powyższe na względzie, zgodzić trzeba się ze stroną skarżącą, że organ udostępnił informację z uchybieniem terminu określonego w art. 13 ustawy, jednakże zdaniem Sądu nie miała ona charakteru rażącego, o czym sąd orzekł w pkt 2 sentencji. Na podstawie art. 201 § 1 p.p.s.a., w związku z art. 54 § 3 p.p.s.a., Sąd zasądził na rzecz strony skarżącej zwrot poniesionych przezeń kosztów postępowania, o czym orzekł w pkt 3 sentencji. A. P.