II SAB/Łd 20/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Szkudlarek, Sędziowie: Sędzia WSA Jolanta Rosińska, Asesor WSA Arkadiusz Blewązka (spr.), Protokolant Asystent sędziego Krzysztof Rybicki, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 sierpnia 2006 r. sprawy ze skargi H. S. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. w przedmiocie rozpoznania odwołania od decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] nr [...] p o s t a n a w i a: umorzyć postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Łodzi. W dniu 23 marca 2006 roku H. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. przy rozpoznaniu odwołania wniesionego przez skarżącego na decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...], odmawiającą przyznania zasiłku okresowego za miesiąc styczeń 1999 roku. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o jej odrzucenie z uwagi na to, iż skarżący przed wniesieniem skargi nie wyczerpał trybu postępowania, o którym mowa w przepisie art. 52 par. 2 w związku z art. 52 par. 3 i 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) i nie wezwał organu do usunięcia naruszenia prawa. Jednocześnie, gdyby powyższa argumentacja nie została uwzględniona przez sąd organ wniósł o oddalenie skargi podnosząc, iż w dniu 5 lutego 2006 roku skarżący wywiódł do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. odwołanie od decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] odmawiającą przyznania zasiłku okresowego w miesiącu styczniu 1999 roku. Organ pierwszej instancji w dniu 13 lutego 2006 roku przesłał do organu odwoławczego jedynie samo odwołanie skarżącego wskazując, iż akta sprawy administracyjnej zostały przesłane do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, w związku ze skargą, jaką skarżący wniósł na bezczynność Prezydenta Miasta Ł. przy rozpoznawaniu sprawy o przyznanie zasiłku okresowego za miesiąc styczeń 1999 roku. Dodatkowo w dniu 23 lutego 2006 roku organ pierwszej instancji przesłał do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. odpis własnej decyzji z dnia [...]. Organ wskazał nadto, iż pismem z dnia 10 kwietnia 2006 roku na podstawie przepisu art. 36 par. 2 k.p.a. przedłużono termin do załatwienia sprawy do dnia 15 maja 2005 roku, uzasadniając to faktem nie dysponowania przez organ odwoławczy aktami sprawy administracyjnej. Podczas rozprawy przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Łodzi w dniu 2 sierpnia 2006 roku organ wniósł dodatkowo o umorzenie postępowania wywołanego niniejszą skargą na bezczynność, uznając, iż skarga stała się bezprzedmiotowa wobec wydania w dniu [...] przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzji, w następstwie odwołania H. S. od decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Przepis art. 161 par. 1 pkt 3) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) (w skrócie: p.p.s.a.) stanowi, iż sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie stało się bezprzedmiotowe z innych przyczyn niż 1) cofnięcie skargi bądź 2) śmierć strony, jeżeli przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osoba zmarłego, chyba, że udział w sprawie zgłasza osoba, której interesu prawnego dotyczy wynik tego postępowania. W niniejszej sprawie mamy właśnie do czynienia z bezprzedmiotowością dalszego postępowania, rodzącą konieczność jego umorzenia. Kluczową dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy jest okoliczność wydania przez organ odwoławczy decyzji z dnia [...], w następstwie wniesienia przez skarżącego odwołania od decyzji organu pierwszej instancji odmawiającej przyznania zasiłku okresowego. W następstwie wydania tejże decyzji ustał zarzucany przez skarżącego stan bezczynności organu odwoławczego, a tym samym upadł przedmiot niniejszego postępowania. Skoro bowiem korzystne dla skarżącego rozstrzygnięcie niniejszej sprawy mogłoby opiewać co najwyżej na nakazanie przez sąd organowi odwoławczemu rozpoznania wniesionego odwołania w wyznaczonym terminie, to w sytuacji, gdy organ rozpoznał owe odwołanie i wydał stosowną decyzję jeszcze przed rozpoznaniem niniejszej sprawy przez sąd, konieczne staje się uznanie bezprzedmiotowości dalszego prowadzenia postępowania i merytorycznego jej rozpoznania. Tym samym uznać wypada, iż w następstwie rozpoznania wniesionego odwołania przestał istnieć substrat zaskarżenia, a więc zbędne (bezprzedmiotowe) jest dalsze postępowanie sądu w niniejszej sprawie. Jednocześnie sąd nie podzielił argumentów organu, w zakresie dopuszczalności skargi z uwagi na nie wezwanie przez skarżącego organu odwoławczego do usunięcia naruszenia prawa w trybie przepisów art. 52 par. 2 , 3 i 4 p.p.s.a.. Skoro powyższe regulacje wymagają wezwania do usunięcia naruszenia prawa wyłącznie w przypadkach skarg na akty lub czynności, to tym samym uznać wypada, iż nie dotyczy ów tryb postępowania skarg na bezczynność organów. Z tych wszystkich względów orzeczono jak powyżej.