II SAB/Łd 20/16

Dnia 24 marca 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski po rozpoznaniu w dniu 24 marca 2016 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Ł. K. na bezczynność Dyrektora Miejskiej Pracowni Urbanistycznej w Ł. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej p o s t a n a w i a: - odrzucić skargę. a.bł. W dniu 12 lutego 2016 roku do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wpłynęła, złożona za pośrednictwem organu, skarga Ł. K. na bezczynność Dyrektora Miejskiej Pracowni Urbanistycznej w Ł. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. W wykonaniu zarządzeń Przewodniczącego Wydziału II z dnia 15 lutego 2016 roku strona skarżąca została wezwana do usunięcia braków skargi, w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia, poprzez podpisanie skargi lub nadesłanie jej podpisanego egzemplarza oraz uiszczenie wpisu sądowego. Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru opisane wezwania skarżący odebrał osobiście w dniu 22 lutego 2016 roku, jednakże pozostawił je bez odpowiedzi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Badanie merytorycznej zasadności skargi poprzedza każdorazowo analiza jej dopuszczalności. Innymi słowy, sąd zobowiązany jest do zbadania, czy w danej sprawie nie zachodzą podstawy do odrzucenia skargi, wymienione w art. 58 § 1 pkt 1-6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 roku, poz. 270 ze zm., dalej jako: "P.p.s.a."). W niniejszej sprawie mamy do czynienia z dwiema podstawami uzasadniającymi odrzucenie skargi. Po pierwsze, w myśl przepisu art. 220 § 1 zd. I P.p.s.a., sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Do opłat sądowych zaliczamy m.in. wpis, które można uiszczać w kasie właściwego sądu, albo na rachunek bankowy tego sądu. Jak wynika z art. 220 § 3 P.p.s.a. skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. Po wtóre, zgodnie art. 46 P.p.s.a. skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, co oznacza, iż skarga winna zawierać podpis strony lub jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Podpis na skardze jest warunkiem koniecznym pisma i z wyjątkiem sytuacji, gdy strona nie może sama się podpisać (art. 46 § 4 P.p.s.a.) lub ma przedstawiciela ustawowego, pełnomocnika, podpis musi być złożony własnoręcznie przez stronę. Podpis na dokumencie jest poświadczeniem woli lub wiedzy podmiotu, który takie oświadczenie składa i służy identyfikacji takiego podmiotu, stąd nie można przyjąć, iż jedynie wskazanie w nagłówku danych identyfikujących stronę skarżącą jest wystarczające dla przyjęcia, że skarga nie zawiera braków formalnych i spowoduje skuteczne wszczęcie postępowania. Jak wynika z akt sprawy, do dnia dzisiejszego strona skarżąca nie usunęła żadnego z opisanych braków skargi, bowiem nie podpisała skargi, ani nie nadesłała jej podpisanego egzemplarza oraz nie uiściła wpisu od skargi. Przy czym, na co należy wrócić uwagę, w wezwaniach do usunięcia przedmiotowych braków skargi zamieszczone było pouczenie o skutkach pozostawienia wezwań sądu bez odpowiedzi. Wobec doręczenia w dniu 22 lutego 2016 roku wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi, termin do ich uzupełnienia ekspirował z dniem 29 lutego 2016 roku. Skarżący nie wnioskował o przyznanie prawa pomocy w odpowiednim zakresie. W tej sytuacji przedmiotowa skarga jest obarczona brakami uniemożliwiającymi jej rozpoznanie w ramach postępowania sądowego. Z tych względów Sąd na podstawie art. 220 § 3 i art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji. a.bł.