II SAB/Łd 21/17

Dnia 26 kwietnia 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zygmunt Zgierski Sędziowie Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka Sędzia WSA Barbara Rymaszewska (spr.) Protokolant st. asystent sędziego Agnieszka Gortych-Ratajczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 kwietnia 2017 roku sprawy ze skargi A. N. na bezczynność Burmistrza Miasta B. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. stwierdza, że bezczynność organu miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa; 2. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania organu do załatwienia wniosku skarżącej z dnia 27 grudnia 2016 r.; 3. zasądza od Burmistrza Miasta B. na rzecz skarżącej kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. a.bł. A. N. pismem z dnia 26 stycznia 2017 r. wniosła skargę na bezczynność Burmistrza Miasta B. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. W motywach skargi skarżąca wyjaśniła, że wnioskiem z dnia 27 grudnia 2016r. wystąpiła do organu o udostępnienie w formie elektronicznej informacji publicznej w zakresie protokołu pokontrolnego z kontroli w Fundacji A w dniu 18 listopada 2016 r. Organ pismem z dnia 10 stycznia 2017 r. poinformował wnioskodawczynię, że jej wniosek zostanie rozpatrzony w terminie do dnia 24 stycznia 2017 r. z powodu mnogości bieżących spraw ograniczających możliwości czasowe konieczne do przygotowania odpowiedzi na złożony wniosek. Autorka skargi napisała, że do dnia wniesienia skargi wniosek o udostępnienie informacji publicznej nie został rozpatrzony, co stanowi naruszenie art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP i art. 4 ust. 1 w zw. z art. 1 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1 oraz art. 13 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2016 roku,poz.1764 j.t. – dalej "u.d.i.p"). Opierając się na wskazanych zarzutach autorka skargi wniosła o zobowiązanie organu do dokonania czynności zgodnie z wnioskiem w terminie 14 dni od daty otrzymania prawomocnego wyroku oraz zasądzenia kosztów postępowania wg norm przepisanych Odpowiadając na skargę Burmistrz Miasta B. wniósł o umorzenie postępowania z uwagi na jego bezprzedmiotowość argumentując, że pismem z dnia 27 stycznia 2017 r. organ w odpowiedzi na wniosek skarżącej, przesłał drogą elektroniczną wnioskowane dokumenty w postaci skanu protokołu pokontrolnego z dnia 18 listopada 2016 r. Organ nadmienił nadto, iż bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, bowiem informacja została udostępniona z niewielkim opóźnieniem, co nie stanowi istotnego naruszenia przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd uwzględniając skargę na bezczynność organu administracji publicznej w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016r., poz. 718 ze zm.) – w skrócie: "P.p.s.a." – stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności i w związku z tym zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, albo do dokonania czynności (art. 149 § 1 pkt 1 i 3 P.p.s.a.). Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a P.p.s.a.). Zobowiązanie sądu do zawarcia w wyroku oceny, czy w sprawie doszło do bezczynności i jaki miała ona charakter wskazuje na niezasadność wniosku pełnomocnika strony skarżącej o umorzenie postepowania w całości. Sąd jest zobowiązany bowiem do orzeczenia o tym, czy w sprawie bezczynność miała miejsce i jaki był jej charakter na dzień wniesienia skargi. Nie ulega wątpliwości, że do dnia wniesienia skargi do sądu Burmistrz Miasta B. pozostawał w stanie bezczynności, nie udzielając informacji nawet we wskazanym przez siebie terminie 24 stycznia 2017 roku. Skarga w dniu jej wniesienia była zatem w pełni uzasadniona. Stosownie do treści art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. do udostępniania informacji publicznej zobowiązane są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności organy władzy publicznej. Poza sporem jest, że wniosek w niniejszej sprawie został skierowany do organu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej, jak również, że żądana przez skarżącą informacja jest informacją publiczną. Taki charakter mają bowiem treści protokołu z kontroli w Fundacji A z dnia 18 listopada 2016 r. stanowią bowiem istotną informację o działalności podmiotu publicznego, w tym sposobu wydatkowania majątku publicznego i przestrzegania zasady jawności gospodarowania środkami publicznymi. Na gruncie ustawy u.d.i.p. udostępnienie informacji publicznej powinno nastąpić bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.). Jednakże jeśli informacja publiczna nie może być udostępniona w tym terminie, podmiot obowiązany powiadamia o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.). W przekonaniu Sądu, przepis art. 13 ust. 2 u.d.i.p. ma na celu umożliwienie zobowiązanym podmiotom, wśród których ustawodawca przewidział podmioty nie będące organami władzy oraz administracji publicznej, a więc jednostki niejednokrotnie nie zatrudniające prawników, rozpoznanie wniosku i przygotowanie odpowiedniego pisma lub decyzji, co w trudniejszych sprawach może wymagać więcej czasu niż 14 dni. Tymczasem żądana przez skarżącą informacja publiczna była informacją prostą, wymagającą od organu jedynie wykonania skanów żądanych dokumentów. Rację ma zatem skarżąca, iż wydłużenie terminu udzielenia odpowiedzi nie było usprawiedliwione okolicznościami sprawy. Zważywszy jednak, że okres bezczynności nie był znaczny i po wniesieniu skargi do sądu organ udostępnił żądaną informację, zaistniała w sprawie bezczynność nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa, dlatego – na podstawie art. 149 § 1a P.p.s.a. – sąd orzekł, jak w punkcie pierwszym wyroku. Natomiast udostępnienie informacji po wniesieniu skargi ma taki skutek, że bezprzedmiotowe staje się żądanie zobowiązania organu do załatwienia wniosku w określonym terminie na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Wobec tego sąd stosownie do art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. umorzył postępowanie jako bezprzedmiotowe, o czym orzeczono w punkcie drugim wyroku W punkcie trzecim wyroku sąd orzekł o zwrocie kosztów postępowania sądowego w oparciu o przepis art. 200 i art. 205 § 1 P.p.s.a. Na zasądzone koszty składa się wpis uiszczony przez stronę. a.tp.