II SAB/Łd 21/19

Dnia 19 września 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Agnieszka Grosińska, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Rymaszewska, Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski (spr.), , Protokolant Pomocnik sekretarza Aleksandra Banasiak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 września 2019 roku sprawy ze skargi Z. P. na przewlekłe prowadzenie postępowania Burmistrza A. w przedmiocie zgłoszenia zamiaru usunięcia drzew oddala skargę. A.B. Z.P. wniósł skargę na przewlekłe prowadzenie przez Burmistrza A. postępowania w przedmiocie zgłoszenia zamiaru usunięcia drzew. Autor skargi wniósł o stwierdzenie przewlekłości postępowania podnosząc, iż w dniu 8 stycznia 2019 roku zgłosił potrzebę usunięcia 2 drzew, które stanowią zagrożenie ze względu na zgnicie i uschnięcie (korzenie są na wierzchu, a drzewo jest pochylone). Teren, na którym znajdują się drzewa nie stanowi lasu i jest własnością skarżącego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie wskazując, iż w dniu 8 stycznia 2019 roku do organu wpłynęło zgłoszenie skarżącego w sprawie zamiaru usunięcia drzew - brzozy oraz sosny w miejscowości B. 29, gm. A. Na podstawie art. 83f ust. 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 roku o ochronie przyrody (tekst jedn. Dz. U. z 2018 roku, poz. 1412 ze zm., dalej jako: "u.o.p.") postanowieniem z dnia [...] stycznia 2019 roku Burmistrz A. wezwał wnioskodawcę do uzupełnienia zgłoszenia o nr geodezyjny nieruchomości, z której mają zostać usunięte drzewa. Uzupełnienie zostało złożone przez zgłaszającego w terminie ustawowym 7 dni, tj. w dniu 23 stycznia 2019 roku poprzez określenie brakującego elementu zgłoszenia o nr działki 445. Rozpatrując niniejsze zgłoszenie organ ustalił, iż nieruchomość nr ewid. 445, stanowi działkę leśną oznaczoną w ewidencji gruntów jako Ls. Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 28 września 1991 roku o lasach (tekst jedn. Dz. U. z 2018 roku, poz. 2129 ze zm., dalej jako: "u.o.l."), nadzór nad gospodarką leśną w lasach niestanowiących własności Skarbu Państwa sprawuje Starosta. Zawiadomieniem z dnia 4 lutego 2019 roku organ przekazał zgłoszenie zamiaru usunięcia drzew do organu właściwego – Starosty [...], kończąc tym samym postępowanie w sprawie. W dniu 8 lutego 2019 roku organ otrzymał pismo skarżącego, w którym wniósł on o bezzwłoczne rozpatrzenie sprawy i ewentualną wizje lokalną. Następnie dnia 19 lutego 2019 roku organ otrzymał od skarżącego pisemne wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a w dniu następnym Z.P. wniósł skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania. Z opisanych powodów – zdaniem organu – w sprawie nie można mówić o przewlekłości postępowania, zatem skarga nie znajduje uzasadnienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu. Zgodnie z regulacją art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 roku, poz. 1302 ze zm., dalej jako: "P.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 – 4 (art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a.). W razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części Sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części (art. 151 P.p.s.a.). Wywody Sądu winna rozpocząć uwaga, iż skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka (art. 52 § 1 P.p.s.a.). Przy czym, przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 P.p.s.a.). W przypadku skierowanej do sądu administracyjnego skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania warunkiem jej wniesienia jest uprzednie wyczerpanie środków zaskarżenia, czyli ponaglenia, o którym stanowi art. 37 § 1 pkt 2 K.p.a. Dopiero po wyczerpaniu tego trybu strona może wnieść skutecznie skargę. Dla uznania wyczerpania tego trybu przez stronę wystarczające jest wykazanie, że złożyła stosowne ponaglenie do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie. Przy ocenie dopuszczalności skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania nie ma znaczenia sposób rozpoznania takiego ponaglenia przez właściwy organ wyższego stopnia. W realiach rozpoznawanej sprawy skarżący niewątpliwie wyczerpał omówiony wyżej tryb zaskarżenia przewlekłości, ponieważ przed wniesieniem skargi skierował do organu dwa pisma, w których domagał się bezzwłocznego rozpatrzenia sprawy. Z lektury akt administracyjnych bezspornie wszak wynika, że skarżący w dniu 8 lutego 2019 roku skierował do organu pismo, w którym powołując treść art. 35 § 1 i art. 75 § 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2018 roku, poz. 2096 ze zm., dalej jako: "K.p.a.") wniósł m.in. o bezzwłoczne rozpatrzenie sprawy. Następnie w dniu 19 lutego 2019 roku skarżący ponownie skierował do organu pismo zatytułowane "Wezwanie do usunięcia naruszenia prawa", w którym wskazał, że w razie braku kontaktu ze strony organu wniesie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Jak wskazano wcześniej, stanowisko organu wyższego stopnia nie wpływa na możliwość wniesienia skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania. Warunkiem jej wniesienia jest złożenie ponaglenia, co niewątpliwie strona skarżąca uczyniła, zatem należy uznać, że skarga na bezczynność Burmistrza A. jest formalnie dopuszczalna. Przestępując natomiast do merytorycznej oceny zasadności skargi należy wyjaśnić, iż celem skargi na bezczynność organu jest doprowadzenie do wydania przez organ aktu lub dokonania wynikającej z przepisów prawa czynności w sprawie wszczętej żądaniem strony. Instytucja skargi na bezczynność organu ma na celu ochronę strony poprzez doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Podkreślić należy również, że organy administracji zobowiązane są do przestrzegania zasad ogólnych postępowania administracyjnego, a w szczególności powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia (art. 12 § 1 K.p.a.). Realizacji tej zasady służy m. in. przepis art. 35 § 1 K.p.a. wskazujący, iż organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Załatwienie sprawy, wymagającej przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej – nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania (art. 35 § 3 K.p.a.). Do terminów powyższych nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu (art. 35 § 5 K.p.a.). O każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie, określonym w art. 35 K.p.a., organy administracji publicznej obowiązane są zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Dotyczy to również przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 K.p.a.). Lektura akt administracyjnych pozwala odnotować, iż skarżący pismem datowanym na dzień 7 stycznia 2019 roku – na podstawie art. 83f ust. 4 i 5 u.o.p. – dokonał zgłoszenia zamiaru usunięcia dwóch drzew (brzozy i sosny). A ponieważ skarżący w ww. zgłoszeniu nie wskazał na jakiej działce posadowione są objęte zgłoszeniem drzewa, organ postanowieniem z dnia 16 stycznia 2019 roku wezwał go do uzupełnienia zgłoszenia poprzez wskazanie numeru działki, na której znajdują się drzewa. Po uzupełnieniu zgłoszenia organ ocenił, iż działka, na której posadowione są objęte zgłoszeniem drzewa (nr ewid. 445) stanowi działkę leśną, zatem na mocy art. 65 § 1 K.p.a. przekazał zgłoszenie do organu właściwego w sprawie, czyli do Starosty Powiatowego w Z. W wykonaniu zarządzenia z dnia [...] sierpnia 2019 roku organ nadesłał wypis z ewidencji gruntów dla nieruchomości nr 445, obręb B., gm. A., który potwierdza, iż wspomniana działka stanowi działkę leśną oznaczoną symbolem "Ls". Także z treści księgi wieczystej nr [...] wynika, że działka nr ewid. 445 jest wykorzystywana jako działka lasu. Ze wspomnianej księgi wieczystej wynika, że właścicielem m.in. działki nr ewid. 445 jest Skarb Państwa – Państwowe Gospodarstwo Leśne Lasy Państwowe Nadleśnictwo G. Sięgając do treści art. 5 ust. 1 u.o.l. należy dostrzec, iż nadzór nad gospodarką leśną sprawuje w lasach stanowiących własność Skarbu Państwa minister właściwy do spraw środowiska, a w lasach niestanowiących własności Skarbu Państwa starosta. Stąd Burmistrz – na mocy art. 65 § 1 K.p.a. – zawiadomieniem z dnia 4 lutego 2019 roku przekazał wniosek do Starosty Powiatowego w Z. Z tą datą organem prowadzącym postępowanie stał się Starosta Powiatowy w Z., a nie Burmistrz A. Z tego także powodu nie można poczynić wspomnianemu Burmistrzowi zarzutu przewlekłego prowadzenia postępowania. Na marginesie należy wyjaśnić, iż uzyskanie decyzji zezwalającej na wycinkę drzew nie jest też możliwe na podstawie art. 83 ust. 1 i 3 u.o.p., albowiem w myśl art. 83f ust. 1 pkt 4 u.o.p. przepisów art. 83 ust. 1 u.o.p. nie stosuje się do drzew lub krzewów na plantacjach lub w lasach w rozumieniu ustawy o lasach. Innymi słowy, usuwanie drzewostanu znajdującego się na terenach lasów nie zostało poddane obowiązkowi uzyskiwania decyzji stanowiącej zgodę na jego wycięcie, wydawanej przez organ administracji publicznej wymieniony w art. 83 ust. 1 u.o.p., a ograniczenia w tym względzie wynikają z przepisów ustawy o lasach. Jednakże kwestia czy możliwe jest uzyskanie zezwolenia na wycinkę drzew w lesie nie ma wpływu na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie (której przedmiotem jest zarzut przewlekłego prowadzenia postępowania przez Burmistrza). Ocena w zakresie dopuszczalności uzyskania zezwolenia na wycinkę drzewa znajdującego się na terenie lasu może być dokonana tylko przez właściwy organ, czyli ministra lub starostę (art. 5 ust. 1 u.o.l.). Wobec potwierdzenia, że w sprawie mamy do czynienia z lasem, niewątpliwie Burmistrz nie jest organem właściwym w sprawie. Konkludując, przedstawione okoliczności potwierdzają, że organ – Burmistrz A. nie prowadzi postępowania w sposób przewlekły, bowiem zgłoszenie skarżącego z dnia 7 stycznia 2019 roku przekazał Staroście Powiatowemu w Z. Wobec tego Sąd oddalił skargę w całości na mocy art. 151 P.p.s.a., o czym orzekł jak w wyroku. dc