II SAB/Łd 23/10

Dnia 18 listopada 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA: Czesława Nowak – Kolczyńska Sędziowie Sędzia NSA: Grzegorz Szkudlarek Sędzia WSA: Sławomir Wojciechowski (spr.) Protokolant Asystent sędziego Katarzyna Orzechowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 listopada 2010 roku przy udziale --- sprawy ze skargi C. F. i W. F. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. w przedmiocie legalizacji ogrodzenia 1. zobowiązać Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. do załatwienia sprawy wywołanej wnioskiem skarżących z dnia [...] w terminie jednego miesiąca od daty uprawomocnienia się wyroku; 2. zasądzić od organu – Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. solidarnie na rzecz skarżących – C. F. i W. F. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją nr [...] z dnia [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. nakazał C. F. i W. F. rozbiórkę ogrodzenia z prefabrykowanych płyt betonowych, wzniesionego na działce przy ulicy A i ulicy B w S. Decyzja ta została utrzymana w mocy przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. wydaną przez ten organ w dniu [...] decyzją nr [...]. Następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi prawomocnym wyrokiem z dnia 21 czerwca 2007r., wydanym w sprawie o sygn. akt II SA/Łd 724/06 oddalił skargę C. F. i W. F. na wskazaną decyzję organu odwoławczego. W dniu 6 października 2009r. C. F. i W. F. wnieśli o rozpoczęcie i przeprowadzenie procedury legalizacyjnej inwestycji polegającej na budowie ww. ogrodzenia. Wnioskodawcy oświadczyli, że budowa ogrodzenia została zgłoszone do Starostwa Powiatowego w S. w dniu 1 września 2005r. wraz z mapą do celów opiniodawczych z pozytywną weryfikacją projektu budowlanego przez głównego specjalistę Wydziału Planowania Architektury i Inwestycji. Właściwy organ nie przedstawił ewentualnych zastrzeżeń w ustawowym terminie. Należy przyjąć, iż ogrodzenie nadawało się do legalnej realizacji. Tym bardziej więc słusznym będzie, zdaniem wnioskodawców, dokonanie legalizacji ww. inwestycji. Według nich w myśl przepisów kodeksu postępowania administracyjnego słuszny interes strony, któremu nie można przeciwstawić sprzecznego z nim interesu społecznego, winien skutkować postępowaniem zgodnym z wnioskiem stron. W ocenie C. F. i W. F. przedmiotowe ogrodzenie zostało zrealizowane zgodnie ze zgłoszeniem organom administracji architektonicznej i zgodnie z przepisami o zagospodarowaniu przestrzennym, gdyż w sytuacji, gdy inwestor wymienia ogrodzenie w strefie zabudowy niskiej czy siedliskowej, do obiektu ogrodzeniowego stosuje się zapisy planu, czy decyzji o warunkach zabudowy odnoszące się do całej zabudowy nieruchomości. Organ nadzoru budowlanego nie może wymagać, aby inwestor posiadający dom nie mógł ogrodzić otaczających go działek lecz pozostawić teren otwarty. Dlatego za podstawowy, dla oceny prawnej zaistniałej sytuacji, należy uznać fakt zgłoszenia przez strony zamiaru realizacji ogrodzenia (zgłoszenie nastąpiło przed zakończeniem inwestycji) oraz sam fakt niedokonania sprzeciwu przez organ administracji architektoniczno-budowlanej stopnia podstawowego. Na końcu wnioskodawcy oświadczyli, iż pozostawali w dobrej wierze, skoro Starostwo Powiatowe w S. zaakceptowało realizacje ogrodzenia. Ponadto podnieśli, iż w świetle wyroków Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 września 2009r. sygn. akt P 46/08 oraz z dnia 22 września 2009r. sygn. akt SK 3/08 mogą oczekiwać procedury legalizacyjnej wyżej wnioskowanej. Pismem z dnia 1 grudnia 2009r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. wezwał wnioskodawców do wyjaśnienia, czy pismo z dnia 6 października 2009r. ma traktować jako wniosek o wznowienie postępowania na podstawie art. 145a Kodeksu postępowania administracyjnego. W odpowiedzi z dnia 10 grudnia 2009r. C. F. i W. F. oświadczyli, że "wniosek o legalizację należy prowadzić według obowiązujących przepisów, a jeżeli winno toczyć się w trybie art. 145a kpa, to oczekujemy prowadzenia procedury legalizacyjnej według właściwych przepisów". W dniu 2 lutego 2010r. do [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. wpłynęło zażalenie C. F. i W. F. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. w sprawie rozpoznania wniosku z dnia 6 października 2009r. o rozpoczęcie i przeprowadzenie procedury legalizacyjnej ogrodzenia na terenie nieruchomości przy ulicy A i ulicy B w S. W zażaleniu C. F. i W. F., powołując się na art. 37 oraz art. 38 K.p.a., wnieśli o wyznaczenie dodatkowego terminu do załatwienia sprawy przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S., ponieważ organ mimo upływu ok. 17 tygodni nie wydał żadnej decyzji, ani nie podjął postępowania naruszając podstawowe prawa obywatelskie. W dniu [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. postanowieniem nr [...], po zapoznaniu się z treścią ww. zażalenia oraz wyjaśnieniami organu stopnia podstawowego, wyznaczył temu organowi dodatkowy termin załatwienia sprawy do dnia 15 maja 2010r. W ocenie organu odwoławczego nie budzi wątpliwości, iż wniosek Państwa C. F. i W. F. stanowił żądanie wznowienia, na podstawie art. 145a § 1 K.p.a., postępowania zakończonego decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. nr [...] z dnia [...] nakazującej C. F. i W. F. rozbiórkę ogrodzenia na działce zlokalizowanej w S. (od strony ulicy A i B), utrzymaną w mocy decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. nr [...] z dnia [...]. Zdaniem organu II instancji oceniając żądanie strony należy mieć na względzie również to, że decyzją z dnia [...] nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. utrzymał w mocy decyzję nr [...] z dnia [...], wydaną przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S., która rozstrzygała w przedmiocie wniosku, który wpłynął do Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w S. w dniu 8 grudnia 2008r. i był oparty na przepisach art. 154 i art. 155 K.p.a. Powyższą decyzją, organ I instancji, po rozpoznaniu wniosku C. F. i W. F., odmówił uchylenia lub zmiany w trybie przewidzianym art. 155 K.p.a. decyzji własnej nr [...] z dnia [...]. Stosownie do treści art. 37 § 1 K.p.a., na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w myśl art. 36 stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Zgodnie natomiast z treścią § 2 tego przepisu, organ administracji publicznej wyższego stopnia uznając zażalenie za uzasadnione, wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy. Tym samym organ, do którego wniosek wpłynął wniosek nie podjął czynności zmierzających do załatwienia sprawy zgodnie z żądaniem wnioskodawców, to jest uchylenia decyzji na podstawie art. 145a § 1 K.p.a. Z powyższych względów zarzut bezczynności organu stopnia powiatowego w ocenie organu II instancji jest zasadny i z tej racji należało zgodnie z żądaniem wnoszących zażalenie postanowić o wyznaczeniu dodatkowego terminu do załatwienia sprawy. Pismem z dnia 6 czerwca 2010r. C. F. i W. F. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na bezczynność organu I instancji na niezałatwienie sprawy w terminie. W uzasadnieniu skargi skarżący zarzucili Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w S., iż do chwili obecnej, mimo upływu terminu wyznaczonego przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. oraz po upływie prawie 35 tygodni od złożenia wniosku z dnia 6 października 2009r., Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. ani nie podjął postępowania, ani nie wydał żadnego aktu administracyjnego arogancko naruszając prawa obywatelskie gwarantujące stronie wydanie orzeczenia w rozsądnym terminie. Na tej podstawie skarżący zażądali o pilne spowodowanie, aby Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. dostosował się do wymogów K.p.a. oraz Konstytucji RP. W odpowiedzi na skargę Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. wyjaśnił, iż zgodnie z postanowieniem [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. nr [...] z dnia [...], organ stopnia podstawowego pismem z dnia 10 maja 2010r. przekazał, stosownie do art. 150 § 1 K.p.a., wniosek C. F. i W. F. do [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. Zgodnie bowiem z art. 150 § 1 K.p.a. organem administracji państwowej właściwym w sprawie wznowienia postępowania jest organ, który wydał decyzję w ostatniej instancji. Organem tym jest [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. W tej sytuacji zarzut bezczynności organu I instancji na niezałatwienie sprawy nie jest zasadny. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.), bezczynność organów administracji podlega kontroli sądowej, jeżeli polega ona między innymi na braku wydania decyzji administracyjnej, niektórych kategorii postanowień, innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Nadto, stosownie do treści art. 149 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na bezczynność organów w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4 ustawy, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Z przepisu tego wynika, że nakazanie organowi określonego działania jest możliwe jedynie wówczas, gdy w ustalonym w przepisach prawa terminie organ administracji, będąc do tego właściwym, nie załatwił toczącej się przed nim sprawy, zaś celem skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu jest doprowadzenie do podjęcia przez właściwy organ określonego w przepisach działania w sprawie wszczętej żądaniem strony. O bezczynności organu administracji publicznej można mówić wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ bądź nie podjął żadnych czynności w sprawie, bądź wprawdzie rozpoczął postępowanie, tak jak to miało miejsce w niniejszej sprawie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem w terminie odpowiednim aktem administracyjnym. Dla zasadności skargi na bezczynność nie ma znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt nie został podjęty, a w szczególności, czy bezczynność została spowodowana zawinioną czy też niezawinioną opieszałością organu (zob. "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz" pod red. T. Wosia, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, str. 86). Natomiast stosownie do art. 35 § 3 K.p.a. załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej, nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. O każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 K.p.a. organ administracji publicznej obowiązany jest zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy (art. 36 § 1 K.p.a.). W przypadkach, w których niemożliwe jest dotrzymanie powyższych terminów, organ może skutecznie uchylić się od zarzutu bezczynności, gdy z akt wynika, że podejmuje czynności procesowe zmierzające do usunięcia przeszkody w załatwieniu sprawy i jednocześnie o każdym przypadku opóźnienia zawiadamia strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin jej załatwienia (art. 36 K.p.a.). Uprawniony jest zatem wniosek, że przeszkody w terminowym załatwieniu sprawy nie zwalniają organu od podejmowania czynności procesowych, w szczególności stosowania obligatoryjnych instytucji procesowych przewidzianych w K.p.a., jak też niedopuszczalne jest w takiej sytuacji pozostawienie strony w niewiedzy, co do przyczyn opóźnienia i terminu zakończenia sprawy. Obowiązkiem organu jest poszukiwanie rozwiązań proceduralnych, usuwających przeszkody w wydaniu decyzji kończącej postępowanie lub stosowanie innych rozwiązań przewidzianych prawem, które pozwolą ująć w odpowiednie ramy prawne okres oczekiwania na wydanie decyzji. Bezwzględnie natomiast organ powinien informować strony o przyczynach opóźnienia. Ocena, czy wystarczającym sposobem reakcji na opóźnienie jest tylko zawiadomienie stron o przeszkodach (art. 36 K.p.a.), czy też występuje konieczność podjęcia innych działań procesowych, należy do organu, z tym jednakże zastrzeżeniem, że uchylanie się od nakazanych prawem działań podlega ocenie z punktu widzenia pozostawania w bezczynności. Sąd zobowiązany jest bowiem do stwierdzenia bezczynności nie tylko w przypadku niedotrzymania terminów określonych w art. 35 K.p.a., ale i w sytuacji przedłużającego się prowadzenia postępowania, w którym organ nie podejmuje żadnych działań procesowych, w tym nie informuje stron o powodach opóźnienia i nie wykorzystuje dostępnych instytucji procesowych. W rozpoznawanej sprawie zarzut bezczynności dotyczył nierozpoznania przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. sprawy, wszczętej wnioskiem C. F. i W. F. z dnia 6 października 2009r. o rozpoczęcie i wszczęcie procedury legalizacyjnej inwestycji polegającej na budowie ogrodzenia z prefabrykowanych płyt betonowych, wzniesionego na działce przy ulicy A i ulicy B w S.. Jak wynika z akt administracyjnych Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. pismem z dnia 1 grudnia 2009r. wezwał skarżących do sprecyzowania wniosku z dnia 6 października 2009r. przez wskazanie, czy jest to wniosek o wznowienie postępowania w trybie art. 145a K.p.a. Pismem z dnia 10 grudnia 2009r., skarżący oświadczyli, że organ sam powinien wiedzieć, w jakim trybie wszcząć postępowanie legalizacyjne. Jeżeli wszczęcie postępowania legalizacyjnego powinno przebiegać w trybie art. 145a § 1 K.p.a., to oczekują przeprowadzenia procedury legalizacyjnej według właściwych przepisów. Po tym wyjaśnieniu skarżących organ I nie podjął żadnych czynności w sprawie, aż do wniesienia przez nich w dniu 2 lutego 2010r. zażalenia do [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. W tym miejscu należy zwrócić uwagę na konieczność zapewnienia realizacji zasady szybkości postępowania (art. 12 § 1 K.p.a.), przejawiającej się w obowiązku załatwiania sprawy bez zbędnej zwłoki (art. 35 § 1 K.p.a.). Jak wynika natomiast z treści art. 35 § 2 K.p.a. niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ. Przypomnieć należy także, że organ, który nie załatwił sprawy w terminie, obowiązany jest zawiadomić o tym strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy (wyznaczony) termin załatwienia sprawy. Obowiązek sygnalizowania stronom o niezałatwieniu sprawy w terminie ustawowym ciąży na organie administracyjnym również wówczas, gdy zwłoka w załatwieniu sprawy nastąpiła z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 K.p.a.). Mając na uwadze dyspozycję zawartą w treści art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a. podkreślić trzeba, iż wniesienie skargi na bezczynność jest dopuszczalne wówczas, gdy strona skarżąca wyczerpała tryb przewidziany w art. 37 § 1 K.p.a., to znaczy złożyła zażalenie do organu wyższego stopnia na brak załatwienia sprawy w terminie. Warunek ten został w niniejszej sprawie spełniony. Pismem z dnia 1 lutego 2010r. C. F. i W. F., przed złożeniem skargi do Sądu, wnieśli do [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. zażalenie na niezałatwienie w terminie przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. sprawy dotyczącej ich wniosku z dnia 6 października 2009r. o rozpoczęcie i wszczęcie procedury legalizacyjnej wybudowanego ogrodzenia. Konsekwencją powyższego zażalenia było postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] nr [...], zobowiązujące organ pierwszej instancji do załatwienia sprawy do 15 maja 2010r. W realiach rozpoznawanej sprawy nie budzi wątpliwości Sądu zasadność zarzutu skargi, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. pozostaje bezczynny, albowiem wymieniony wyżej wniosek C. F. i W. F. z dnia 6 października 2006r. nadal pozostaje nierozpoznany. Odnosząc się do tej kwestii należy wskazać, iż zgodnie z przepisem art. 19 K.p.a. organy administracji publicznej są obowiązane przestrzegać z urzędu swojej właściwości rzeczowej i miejscowej. Organ administracji publicznej jest zatem obowiązany dokonać oceny podania strony również pod kątem swojej właściwości w sprawie będącej przedmiotem żądania. W przypadku gdy organ, do którego wniesiono podanie, uzna się za niewłaściwy (rzeczowo, miejscowo, instancyjnie) do załatwienia tej sprawy w formie decyzji, wówczas jest obowiązany do niezwłocznego przekazania podania do organu, który w jego ocenie jest właściwy w sprawie i jednoczesnego powiadomienia o tym wnoszącego podanie. Stosownie bowiem do treści art. 65 § 1 K.p.a., jeżeli organ administracji publicznej, do którego podanie wniesiono, jest niewłaściwy w sprawie, niezwłocznie przekazuje je do organu właściwego. Przekazanie sprawy do organu właściwego następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie. Z punktu widzenia gwarancji procesowych i podstawowych zasad postępowania administracyjnego pożądanym jest, by organ uznający się za niewłaściwy w sprawie przekazał organowi właściwemu, sprawę w drodze formalnego aktu, czyli postanowienia. Jeżeli podmiot wnoszący podanie uznaje, że jednak ten organ do którego wniósł to podanie jest właściwy w sprawie, może kwestionować treść postanowienia w drodze zażalenia. Skoro organ uznał, że skarżący domagają się wznowienia postępowania to powinien zgodnie z art. 65 § 1 w zw. z art. 150 § 1 K.p.a. niezwłocznie wydać postanowienie o przekazaniu wniosku [...] Wojewódzkiemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w Ł., który wydał w sprawie decyzję w ostatniej instancji, o czym powinien także powiadomić strony. W stanie faktycznym sprawy, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S., do którego wpłynął wniosek C. F. i W. F. uznając, że nie jest właściwy w sprawie, przekazał wniosek właściwemu organowi tylko w drodze pisma, które nawet nie było doręczone skarżącym. Zaniechał tym samym wydania postanowienia o przekazaniu wniosku w trybie art. 65 § 1 K.p.a. i na tym polega bezczynność organu. Skoro skarżący nawet nie wiedzieli o takim sposobie załatwienia sprawy, to dlatego złożyli do Sądu skargę na bezczynność. W ich ocenie sprawa nadal nie została załatwiona, gdyż oczekiwali skutku w postaci wszczęcia procedury legalizacyjnej. Na marginesie wyjaśnić należy, że ocena, czy rację ma organ twierdząc, że nie jest właściwy w sprawie wykracza poza ramy niniejszego postępowania. Kwestia ta może być przedmiotem zażalenia na postanowienie o przekazaniu sprawy wydanego w trybie art. 65 § 1 K.p.a., a następnie skargi do sądu administracyjnego. Sąd bowiem nie bada legalności działania organu w znaczeniu poprawności jego twierdzeń odnoszących się do braku właściwości w sprawie. Sąd w niniejszym postępowaniu ocenia tylko kwestię bezczynności organu. Jednakże Sąd chciałby zauważyć, że nie jest przekonany o tym, czy żądaniem strony jest faktycznie wszczęcie postępowania w trybie nadzwyczajnym, jakim jest wznowienie postępowania. W niniejszej sprawie skarżący wyraźnie domagają się wszczęcia postępowania legalizacyjnego, co wprost wynika zarówno z wniosku z dnia 6 października 2009r., jak i z pisma z dnia 10 grudnia 2009r., w którym skarżący oświadczyli, że organ sam powinien wiedzieć, w jakim trybie wszcząć postępowanie legalizacyjne. Skarżący uznali, że jeżeli wszczęcie postępowania legalizacyjnego powinno przebiegać w trybie art. 145a § 1 K.p.a., to oczekują przeprowadzenia procedury legalizacyjnej według właściwych przepisów. Organ administracji nie może więc dowolnie interpretować pism skarżących i w konsekwencji traktować pisma skarżących jako wniosku o wznowienie postępowania. Zgodnie z art. 7 K.p.a. w toku postępowania organ powinien podjąć wszelkie kroki niezbędne do wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Oznacza to, że organ I instancji powinien jednoznacznie wyjaśnić, czego żądają strony. Wzywając strony pismem z dnia 1 grudnia 2009r. do wyjaśnienia, z jakim żądaniem występują, organ powinien przytoczyć treść przepisu art. 145a § 1 K.p.a., następnie wyjaśnić na czym polega wznowienie postępowania w trybie określonym powołanym przepisem i wreszcie zapytać stronę, czy w takiej sytuacji podtrzymują wniosek o wszczęcie postępowania legalizacyjnego, czy domagają się wyłącznie wznowienia postępowania, czy może żądają zarówno wszczęcia postępowania legalizacyjnego, jak i wznowienia postępowania. W swojej odpowiedzi na wezwanie organu skarżący uznali, że to organ powinien wiedzieć na podstawie jakich przepisów prowadzić postępowanie legalizacyjne i jeżeli winno się ono toczyć na podstawie art. 145a § 1 K.p.a, to niech tak będzie. Nie ma jednak pewności, że skarżący zrozumieli intencję organu. Nie wiadomo nawet, czy znali treść powołanego przepisu. Wobec powyższego bezsporny w sprawie jest zarówno upływ terminów przewidzianych w art. 35 i 36 K.p.a., jak i fakt braku wydania wnioskowanego przez skarżących rozstrzygnięcia. Okoliczności te są wystarczające, by uwzględnić skargę na bezczynność wniesioną w niniejszej sprawie. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał istnienie stanu bezczynności po stronie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. w przedmiocie rozpoznania wniosku C. F. i W. F. z dnia 6 października 2009r. i na podstawie art. 149 p.p.s.a. wyznaczył organowi termin jednego miesiąca, liczony od dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku, na wydanie rozstrzygnięcia, które załatwiałoby przedmiotowy wniosek skarżących. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. j.m.