II SAB/Łd 26/25

Dnia 8 maja 2025 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Mikołajczyk, Sędziowie Sędzia WSA Jarosław Czerw (spr.), Asesor WSA Tomasz Porczyński, po rozpoznaniu w dniu 8 maja 2025 roku na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi J.W. na bezczynność Dyrektora Zarządu Dróg i Transportu w Łodzi w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. zobowiązuje Dyrektora Zarządu Dróg i Transportu w Łodzi do załatwienia wniosku skarżącej J.W. z dnia 8 grudnia 2024 r. w zakresie pkt 1 i 3, w terminie 14 dni od dnia otrzymania przez organ odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że Dyrektor Zarządu Dróg i Transportu w Łodzi dopuścił się bezczynności, która miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa; 3. umarza postępowanie sądowoadministracyjne w zakresie zobowiązania Dyrektora Zarządu Dróg i Transportu w Łodzi do załatwienia wniosku skarżącej J.W. z dnia 8 grudnia 2024 r. w zakresie pkt 2, 4 i 5; 4. oddala skargę w pozostałym zakresie; 5. zasądza od Dyrektora Zarządu Dróg i Transportu w Łodzi na rzecz skarżącej J.W. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. J. W. (dalej także: strona, wnioskodawca, skarżąca) pismem z dnia 20 stycznia 2025 r. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na bezczynność Zarządu Dróg i Transportu w Łodzi (dalej także: organ) w zakresie rozpatrzenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia 8 grudnia 2024 r. zarzucając organowi naruszenie: 1. art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej, poprzez błędne zastosowanie polegające na nieudostępnieniu informacji podlegającej udostępnieniu na wniosek bez nieuzasadnionej zwłoki; 2. art. 10 ust. 1 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności poprzez bezpodstawne ograniczenie prawa do wolności wyrażania opinii, poprzez ograniczenie prawa do otrzymywania informacji; 3. art. 13 ust. 1 w zw. z art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej poprzez nieudostępnienie żądanej informacji w terminie 14 dni w formie wskazanej we wniosku; 4. art. 1 w zw. z art. 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji poprzez błędną wykładnię zakresu przedmiotowego definicji "informacji publicznej" i uznanie, że wnioskowane dokumenty mają charakter dokumentów wewnętrznych niepodlegających udostępnieniu; 5. art. 14 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, w zakresie jakim organ powiadomił skarżącą o nieudostępnieniu informacji zgodnie z wnioskiem, nie dochowując wymogów formalnych wskazanych w tym przepisie. Wobec powyższego skarżąca wniosła o: zobowiązanie organu do załatwienia wniosku niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 14 dni od uprawomocnienia się wyroku; orzeczenie, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; wymierzenie organowi grzywny; zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Skarżąca wskazywała, że wnioskiem (według akt wskazującym na pochodzenie od podmiotu "Stowarzyszenie Ł.") z dnia 8 grudnia 2024 r. przesłanym drogą elektroniczną, w formie e-mail, bez podpisu elektronicznego a skierowanym do Zarządu Dróg i Transportu w Łodzi zwróciła się o dostęp do informacji publicznej w zakresie: "1) opinii prawnej sporządzonej w związku z koniecznością wykonania ponownego remontu ul. [...] oraz konieczności wyboru S. s.c. jako wykonawcy remontu; 2) danych sprawy toczącej się przed Krajową Izbą Odwoławczą dot. remontu ul. [...] oraz o przesłanie wydanego orzeczenia wraz z uzasadnieniem; 3) opinii technicznej dot. oceny wykonania remontu ul. [...] , stwierdzonych wad, odpowiedzialności wykonawcy za wady; 4) umowy zawartej z Z. Sp. z o.o. sp. k. o wykonanie remontu ul. [...]; 5) umowy zawartej z S. s.c. o wykonanie remontu ul. [...] ewentualnie innych dokumentów, na podstawie których podmiot ten wykonuje obecnie remont ww. ulicy.". Wniosek zawierał prośbę o przesłanie odpowiedzi na wniosek na adres mailowy: [...]@[...].pl. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w sprawie. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że pismem z dnia 20 grudnia 2024 r., odpowiadając na wniosek z 8 grudnia 2024 r., organ poinformował wnioskodawcę, w stosunku do punktów wniosku: 1 i 3 - dokumenty wewnętrzne, służące wymianie informacji, zgromadzeniu niezbędnych materiałów, uzgadnianiu poglądów i stanowisk, służące realizacji jakiegoś zadania publicznego, ale nieprzesądzające o kierunkach działania, nie stanowią informacji publicznej w myśl ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Organ wskazał, że oceniając, czy opinia prawna lub techniczna stanowi informację publiczną należy brać pod uwagę cel jej sporządzenia. Nie ma takiego waloru opinia sporządzona na potrzeby jednostki, jeżeli ma ona służyć w postępowaniu w konkretnej sprawie, dotyczącej interesu podmiotu, który dana jednostka reprezentuje. Ponadto nie ma waloru informacji publicznej opinia w przedmiocie zasadności podejmowania przez jednostkę czynności w konkretnej sprawie, np. cywilnej; 2 - Krajowa Izba Odwoławcza wyrokiem z dnia 9 lipca 2024 r. sygn. akt orzekła w sprawie odwołania wniesionego w dniu 17 czerwca 2024 r. przez Wykonawcę - firmę S. Spółka Cywilna. Zarząd Dróg i Transportu nie dysponuje odpisem wskazanego wyroku; 4 i 5 - umowy zawarte z wykonawcami remontu ul. [...] są dostępne do wglądu w siedzibie Zarządu Dróg i Transportu po wcześniejszym umówieniu wizyty pod wskazanym przez organ numerem telefonu. Decyzją z dnia 14 stycznia 2025 r. organ umorzył postępowanie w sprawie udostępnienia J. W. informacji publicznej "dotyczącej ul. [...] w formie przesłania umów z wykonawcami remontu ww. drogi.". Rozstrzygnięcie przesłano skarżącej na adres e-doręczeń. Skutkiem odwołania skarżącej decyzją z dnia 28 stycznia 2025 r., organ odwoławczy uchylił decyzję organu z dnia 14 stycznia 2025 r. w całości. Pismem z dnia 19 lutego 2025 r. organ poinformował Sąd, że po ponownym rozpatrzeniu wniosku z dnia 8 grudnia 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej dotyczącej ul. [...], przy piśmie z dnia 12 lutego 2025 r., przesłanym na adres mailowy [...]@[...].pl organ udostępnił wnioskowaną informację publiczną przesyłając kopie umowy Nr [...] zawartej w dniu [...] października 2024 r. wraz z aneksem Nr [...] z dnia [...] listopada 2024 r. oraz aneksem Nr [...] z dnia [...] stycznia 2025 r., umowy Nr [...] z dnia [...] października 2019 r. oraz umowy Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2019 r. Powyższe, podtrzymując skargę w całości, potwierdziła także skarżąca pismem z 19 marca 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga okazała się zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jak stanowi art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.) (dalej p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a. lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a. Skarga na bezczynność, w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., ma na celu ochronę prawa strony przez doprowadzenie do wydania przez organ rozstrzygnięcia w sprawie lub podjęcia czynności dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Przedmiotem kontroli sądu w niniejszej sprawie jest zatem brak aktu lub czynności organu, w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w określonym terminie. Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 w związku z art. 120 p.p.s.a. Stosownie do art. 119 pkt 4 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.). Sytuacja, o której stanowi powołany art. 119 pkt 4 p.p.s.a. zaistniała w rozpoznawanej sprawie, bowiem przedmiotem skargi jest bezczynność podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej. Na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a. albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a.: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Zgodnie z art. 149 § 1a p.p.s.a. jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Sąd, w przypadku, o którym mowa w art. 149 § 1 p.p.s.a., może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. (art. 149 § 2 p.p.s.a.). W razie natomiast nieuwzględnienia skargi sąd oddala skargę - zgodnie z art. 151 p.p.s.a. Należy przypomnieć, że zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą sądów administracyjnych, dla dopuszczalności skargi na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie jest wymagane poprzedzenie jej jakimkolwiek środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej, czyli nie jest wymagane wyczerpanie środków zaskarżenia w rozumieniu art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a., ani wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, ani ponaglenie, o którym mowa w art. 37 k.p.a. (por. wyroki NSA: z 25 października 2018 r., I OSK 2931/16; z 30 listopada 2016 r., I OSK 1692/15; z 25 listopada 2016 r., I OSK 503/15; z 19 lutego 2014 r., I OSK 88/13; Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej: CBOSA). Należy zważyć, że z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy organ ten, pomimo istniejącego obowiązku, nie załatwia, w określonej prawem formie i w określonym prawem czasie, sprawy co do której obowiązujące regulacje czynią go właściwym i kompetentnym. Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 16 lipca 2022 r. "bezczynność zachodzi wtedy, gdy sprawy nie rozpatrzono w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub przepisach szczególnych, ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a." (wyrok NSA z dnia 16 lipca 2020 r., I GSK 631/20, LEX nr 3062229, CBOSA). Celem skargi na bezczynność jest doprowadzenie do wydania przez organ aktu lub podjęcia czynności, jednakże bez przesądzenia o treści, czy skutkach tych działań. Sąd nie wnika w merytoryczną i procesową poprawność czynności, a bierze pod uwagę jedynie sam fakt, czy w danej sprawie została dokonana czynność lub czy z innych powodów organowi nie można zarzucić stanu bezczynności (por. wyrok NSA z dnia 17 grudnia 2013 r., I OSK 2114/13, LEX nr 1421789, CBOSA). W pierwszej kolejności należy zważyć, że skarżąca określając organ, którego bezczynność zaskarża wskazała Zarząd Dróg i Transportu w Łodzi Zgodnie z § 1 ust. 1 Statutu Zarządu Dróg i Transportu w Łodzi stanowiącego załącznik do Uchwały Nr LVIII/1218/13 Rady Miejskiej w Łodzi z dnia 6 marca 2013 r. w sprawie nadania statutu jednostce budżetowej o nazwie Zarząd Dróg i Transportu (tekst jedn. Dz.Urz.Woj.Łódzk. z 2019 r. poz. 684 ze zm.) Zarząd Dróg i Transportu jest jednostką organizacyjną Miasta Łodzi, której kierownikiem jest Dyrektor zatrudniany i zwalniany przez Prezydenta Miasta Łodzi (§ 7 ust. 1 Statutu). Dyrektor kierując Zarządem odpowiada za jego działalność i realizację zadań statutowych, gospodarowanie mieniem i środkami finansowymi (§ 7 ust. 3 Statutu). Wobec powyższego to Dyrektor, a nie kierowana przez niego jednostka organizacyjna - Zarząd Dróg i Transportu w Łodzi, opowiada za realizację zadań, kierowanej przez siebie jednostki organizacyjnej, w zakresie udostępniania informacji publicznej. Wobec powyższego należało uznać, że skarga dotyczy bezczynności Dyrektora Zarządu Dróg i Transportu w Łodzi, a nie Zarządu Dróg i Transportu w Łodzi Uwzględniając powyższe należy stwierdzić, że przedmiot rozpoznawanej w sprawie skargi stanowi bezczynność Dyrektora Zarządu Dróg i Transportu w Łodzi (dalej także: organ) w zakresie rozpatrzenia wniosku skarżącej o udostępnienie informacji publicznej z dnia 8 grudnia 2024 r. złożonego w trybie przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r. poz. 902) (dalej: u.d.i.p.). Bezsporne w kontrolowanej sprawie jest to, że Dyrektor Zarządu Dróg i Transportu w Łodzi jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej w myśl art. 4 ust. 1 u.d.i.p. Jak stanowi art. 1 ust. 1 u.d.i.p. informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych. Pojęcie informacji publicznej ma szeroki charakter i odnosi się do wszelkich spraw publicznych również wówczas, gdy wiadomość ta nie została wytworzona przez podmioty publiczne, a jedynie odnosi się do nich. Prawo dostępu do informacji publicznej obejmuje prawo żądania udzielenia informacji o określonych faktach i stanach istniejących w chwili udzielania informacji. Ustawodawca w art. 6 u.d.i.p. zamieścił przykładowy wykaz (katalog) informacji i dokumentów, które stanowią informację publiczną, przy czym wyszczególnienie to nie jest wyliczeniem wyczerpującym (zamkniętym), lecz ma charakter przykładowy. O zakwalifikowaniu określonej informacji do udostępnienia decyduje jej treść i charakter. Przesłanką kwalifikującą konkretną informację do kategorii informacji publicznej jest więc spełnienie przez nią kryterium przedmiotowego i stąd też decydującymi są treść i charakter konkretnej informacji, nie zaś podmiot, który jest w jej posiadaniu. Udostępnieniu podlega informacja publiczna, czyli każda informacja o sprawach publicznych (art. 1 u.d.i.p). W przypadku skierowania do podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej pisemnego wniosku o udzielenie informacji publicznej, można wyróżnić, w zależności od okoliczności faktycznych i prawnych, następujące działania podmiotu, do którego wniosek taki został skierowany. Podmiot ten może: 1) udzielić informacji publicznej, gdy jest jej dysponentem, a jednocześnie nie zachodzą okoliczności wyłączające możliwość jej udzielenia; podmiot dokonuje tego w formie czynności materialno-technicznej (pisemnej odpowiedzi); 2) poinformować wnioskodawcę, że jego wniosek nie znajduje podstawy w przepisach ustawy o dostępie do informacji publicznej, gdyż żądanie nie dotyczy informacji mających charakter informacji publicznej lub też wskazać, że podmiot nie jest dysponentem informacji, o których udzielenie wnioskodawca się zwrócił (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.), bądź też poinformować wnioskodawcę, że w sprawie obowiązuje inny tryb udostępnienia żądanej przez niego informacji (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.); 3) odmówić udostępnienia informacji publicznej lub umorzyć postępowanie w sytuacji wskazanej w art. 14 ust. 2 u.d.i.p., stosownie do treści art. 16 u.d.i.p., czego dokonuje się w formie decyzji administracyjnej; 4) odmówić udostępnienia informacji publicznej przetworzonej w związku z niespełnieniem przez wnioskodawcę warunku wskazanego w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej powinien dokonać powyższych działań w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z wyjątkami wynikającymi z ustawy (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.). W myśl zaś art. 13 ust. 2 u.d.i.p. jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (por. wyrok NSA z dnia 21 lutego 2023 r., III OSK 7187/21, LEX nr 3505176, CBOSA). Sąd rozpoznając sprawę ze skargi na bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej bada czy zachowanie adresata wniosku stanowi adekwatną do okoliczności kontrolowanego przypadku formę jego załatwienia. Przenosząc powyższe rozważania na grunt kontrolowanej sprawy należy stwierdzić, że nie budzi wątpliwości Sądu, że informacje objęte wnioskiem skarżącej o udostępnienie informacji publicznej w zakresie: 1) opinii prawnej sporządzonej w związku z koniecznością wykonania ponownego remontu ul. [...] oraz konieczności wyboru S. s.c. jako wykonawcy remontu; 2) opinii technicznej dot. oceny wykonania remontu ul. [...], stwierdzonych wad, odpowiedzialności wykonawcy za wady, a więc informacje wskazane w punkcie 1 i 3 wniosku skarżącej z 8 grudnia 2024 r., wbrew stanowisku organu, stanowią informację publiczną, a nie jak chce tego organ – dokumenty wewnętrzne nie posiadające waloru informacji publicznej. Dokumenty wskazane przez skarżącą odnoszą się bowiem do inwestycji prowadzonej przez Zarząd Dróg i Transportu w Łodzi, jako jednostki organizacyjnej Miasta Łódź, a więc dotyczą one gospodarowania mieniem publicznym – mieniem Miasta Łodzi. Należy bowiem, że pod pojęciem informacji publicznej należy rozumieć wszelkie fakty dotyczące spraw publicznych rozumianych jako działalność zarówno organów władzy publicznej, jak i samorządów gospodarczych i zawodowych oraz osób i jednostek organizacyjnych w zakresie wykonywania zadań władzy publicznej oraz gospodarowania mieniem publicznym. Charakter publiczny należy przypisać tym informacjom, które odnoszą się do publicznej sfery działalności organów (por. wyrok NSA z 25 marca 2003 r., II SA 4059/02, CBOSA). Niewątpliwie treść wskazanych wyżej opinii odnosi się do się do publicznej sfery działalności organu. Wskazane wyżej opinie są stanowiskami ekspertów podejmowanymi w ramach ich kompetencji i również z tego powodu należy uznać je za informację publiczną (por. wyrok WSA we Wrocławiu z 22 listopada 2023 r., IV SAB/Wr 257/23, LEX nr 3649439, CBOSA). Nie budzi wątpliwości Sądu, że również informacje wskazane przez skarżącą w pkt 2, 4 i 5 wniosku z 8 grudnia 2024 r. stanowią informację publiczną. Nie było to jednak kwestionowane przez organ W kontrolowanej sprawie organ w odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji z 8 grudnia 2024 r., z zachowaniem ustawowego terminu, pismem z dnia 20 grudnia 2024 r. w zakresie pkt 2 udzielił skarżącej odpowiedzi w zakresie posiadanej informacji, wskazując jednocześnie, że nie dysponuje odpisem wnioskowanego wyroku. Natomiast w zakresie pkt 1 i 3 wniosku z 8 grudnia 2024 r. organ pismem z dnia 20 grudnia 2024 r. poinformował skarżącą, że wnioskowana informacja nie stanowi informacji publicznej, co, jak wykazano już wyżej, okazało się stanowiskiem błędnym. Należy jeszcze raz przypomnieć, że według przepisów u.d.i.p. podmiot, do którego skierowano wniosek o udostępnienie informacji publicznej, posiadając taką informację, w terminach ustawowych, udostępnia informację publiczną albo wydaje decyzję odmowną, jeśli uważa, że istnieją przesłanki, aby taką decyzję wydać. Bezczynność podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej ma miejsce wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ posiadając informację publiczną zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie tejże informacji nie podejmuje takiej czynności ani nie wydaje decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej, co miało miejsce w kontrolowanej sprawie. Natomiast w zakresie pkt 4 i 5 wniosku z 8 grudnia 2024 r., to jest udostępnienia umów zawartych z wykonawcami remontu ul. [...], organ pismem z 20 grudnia 2024 r. wskazał, że umowy te są dostępne w siedzibie organu po wcześniejszym umówieniu wizyty pod wskazanym numerem telefonu. Należy przypomnieć, że zgodnie z art. 14 ust. 1 u.d.i.p., udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku. Natomiast, jak stanowi art. 14 ust. 2 zd. pierwsze u.d.i.p., jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku, podmiot obowiązany do udostępnienia powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie. Wobec takiego brzmienia powołanych wyżej przepisów, zachowanie organu, nawet w przypadku dosłownego potraktowania wniosku skarżącej o udostępnienie umów, a nie skanów umów, nie można w żaden sposób uznać za prawidłowe. Skarżąca wystąpiła bowiem o przesłanie jej na wskazany adres e-mail umów z wykonawcami. Logicznym jest więc, że chodziło jej o przesłanie skanów umów. W sytuacji jeśli organ uznał, że nie jest w stanie udostępnić umów skarżącej w ten sposób, powinien w ustawowym terminie powiadomić pisemnie skarżącą o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazać, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie. Z powyższego obowiązku organ jednak się nie wywiązał, nie wskazując w szczególności przyczyn braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem. Tym samym zachowanie organu nie stanowiło prawidłowego załatwienia wniosku, czego z kolei skutkiem było, że również w tym zakresie organ popadł w bezczynność. Ostatecznie, pismem z 12 lutego 2025 r., a więc już po złożeniu przez skarżącą skargi, informacja publiczna w zakresie pkt 4 i 5 wniosku z 8 grudnia 2024 r., skarżącej została jednak udostępniona. Wobec nie uczynienia przez organ zadość obowiązkowi zakończenia postępowania w zakresie pkt 1 i 3 wniosku z 8 grudnia 2024 r. prawidłową czynnością, w pkt 1 sentencji wyroku, Sąd zobowiązał Dyrektora Zarządu Dróg i Transportu w Łodzi do załatwienia wniosku skarżącej z dnia 8 grudnia 2024 r. w zakresie pkt 1 i 3, w terminie 14 dni od dnia otrzymania przez organ odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy (art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). W pkt 2 sentencji wyroku, Sąd stwierdził natomiast, że Dyrektor Zarządu Dróg i Transportu w Łodzi dopuścił się bezczynności (art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a.), która miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest bowiem wystarczające samo przekroczenie przez organ terminu załatwienia sprawy. Zwłoka organu w rozpoznaniu wniosku musi być znaczna, pozbawiona racjonalnego uzasadnienia, podyktowana złą wolą organu, a także wywoływać dotkliwe skutki społeczne lub indywidualne, czego w niniejszej sprawie stwierdzić nie można. W ocenie Sądu, zwłoka organu w załatwieniu wniosku nie jest efektem złej woli organu, które można zinterpretować jako celowe unikanie podejmowania rozstrzygnięcia, lecz trwania w błędnej interpretacji przepisów prawa. Z powodu udzielenia odpowiedzi skarżącej w zakresie pkt 2, 4 i 5 wniosku skarżącej z dnia 8 grudnia 2024 r., Sąd umorzył postępowanie sądowoadministracyjne w zakresie zobowiązania organu do załatwienia wniosku skarżącej z dnia 8 grudnia 2024 r. w zakresie pkt 2, 4 i 5, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. (pkt 3 sentencji wyroku). Biorąc pod uwagę, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, Sąd nie uwzględnił wniosku skarżącej o wymierzenie organowi grzywny, w pkt. 4 sentencji wyroku, oddalając skargę w pozostałym zakresie (art. 151 p.p.s.a.). O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a. (pkt 5 sentencji wyroku).