II SAB/Łd 261/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska po rozpoznaniu w dniu 25 października 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Stowarzyszenia A z siedzibą w W. na bezczynność Marszałka Województwa [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej p o s t a n a w i a: odrzucić skargę. A. P. Stowarzyszenie A z siedzibą w W. złożyło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność Marszałka Województwa [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. W odpowiedzi na skargę Marszałek Województwa [...] wniósł o oddalenie skargi, ewentualnie umorzenie postępowania w zakresie zobowiązania do załatwienia wniosku strony skarżącej o udostępnienie informacji publicznej, stwierdzenie, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, nie wymierzanie organowi grzywny oraz nie obciążanie organu kosztami postępowania. W wykonaniu zarządzeń z dnia 15 września 2016 r. strona skarżąca została wezwana do usunięcia braków skargi, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi, poprzez podpisanie skargi lub nadesłanie jej podpisanego egzemplarza zgodnie z zapisem w KRS. Nadto sąd wezwał stronę do wypowiedzenia się w terminie 7 dni, czy wobec udzielenia przez organ w piśmie z dnia 9 września 2016 r. odpowiedzi na wniosek z dnia 8 kwietnia 2016 r. o udostępnienie informacji publicznej, podtrzymuje swoją skargę na bezczynność organu. Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru, opisane wezwania doręczone zostały stronie w dniu 27 września 2016 r. W odpowiedzi strona nadesłała pismo procesowe oświadczając w nim, iż udostępnione przez organ informacje nie zawierają imion i nazwisk nagrodzonych pracowników, a tych danych dotyczył m.in. wniosek, tym samym Stowarzyszenie podtrzymuje skargę w zakresie w jakim wniosek nie został w pełni wykonany. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl przepisu 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. - zwanej dalej p.p.s.a.) skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, określonym w art. 46 i art. 47 p.p.s.a. Stosownie do art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a. skarga winna zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Z kolei jak przewidział ustawodawca w art. 49 § 1 p.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej - art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. - sąd odrzuca skargę gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. W świetle powyższego stwierdzić trzeba, iż skarga złożona przez Stowarzyszenie A w W. opatrzona została podpisami dwóch osób. Z pieczątek widniejących obok podpisów wynika, iż skargę podpisał S. O. - prezes zarządu i B. W. - sekretarz, członek zarządu. Strona skarżąca załączyła do skargi jedynie statut, z którego nie wynika sposób reprezentacji Stowarzyszenia. Sąd z urzędu ustalił, na podstawie wpisu do Krajowego Rejestru Sądowego, którego treść (odpowiadająca odpisowi aktualnemu na dzień 15 września 2016 r.) dostępna jest za pośrednictwem Centralnej Informacji Krajowego Rejestru Sądowego, iż do "składania oświadczeń woli we wszystkich sprawach, w tym majątkowych, stowarzyszenia, zawierania umów i udzielania pełnomocnictw w imieniu stowarzyszenia uprawnionych jest dwóch członków zarządu działających łącznie". Nadto z przedmiotowego dokumentu wynika, iż w skład zarządu wchodzą: S. O. – prezes zarządu, A. P. T. – sekretarz, członek zarządu i K. B. T. – skarbnik, wiceprezes. Z zestawienia powyższych informacji wynika, iż jedna z osób, które podpisały skargę nie była umocowana do składania oświadczeń woli w imieniu Stowarzyszenia. Jednocześnie wezwanie sądu do podpisania skargi zgodnie z zapisem w KRS lub nadesłanie egzemplarza podpisanego zgodnie z zapisem w KRS, strona pozostawiła bez odpowiedzi. Z tych wszystkich względów sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. A. P.