II SAB/Łd 27/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Barbara Rymaszewska Sędzia NSA Anna Stępień Protokolant: Sekretarz sądowy Magdalena Rząsa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 kwietnia 2016 r. przy udziale - sprawy ze skargi Ł. K. na bezczynność Prezydenta Miasta Ł. w zakresie rozpatrzenia skargi postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skarżącemu Ł. K. kwotę 100 (sto) złotych, uiszczoną tytułem wpisu sądowego w dniu 1 marca 2016 roku i zaewidencjonowaną pod poz. [...]. LS Ł. K. skierował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność Prezydenta Miasta Ł. w przedmiocie rozpoznania jego skargi na działanie Dyrektora Miejskiej Pracowni Urbanistycznej w Ł.. Autor skargi wskazał na naruszenie art. 8, art. 12, art. 35 § 1 i art. 36 § 1 ustawy z dnia 16 czerwca 1960 roku – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 roku, poz. 267 ze zm., dalej jako: "K.p.a."), poprzez rażące przekroczenie terminów do załatwienia sprawy w postępowaniu. Z tego powodu skarżący wniósł o: 1. zobowiązanie Prezydenta Miasta Ł. do wydania rozstrzygnięcia w sprawie ww. skargi, 2. dokonanie kontroli przewlekłości postępowania administracyjnego, którego dotyczy skarga, 3. zobowiązanie Prezydenta Miasta Ł. do ukarania dyscyplinarnego pracownika winnego niezałatwienie sprawy w terminie oraz na podstawie art. 6 ustawy z dnia 20 stycznia 2011 roku o odpowiedzialności funkcjonariuszy publicznych za rażące naruszenie prawa (Dz. U. nr 34, poz. 173) w zw. z art 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 roku, poz. 270 ze zm., dalej jako: "P.p.s.a.") oraz orzeczenie, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa, mimo że będą podstawy do umorzenia postępowania sądowego w zakresie dotyczącym zobowiązania organu do wydania aktu, jeśli taki zostanie wydany przez organ po wniesieniu skargi do sądu; 4. wymierzenie organowi grzywny na postawie art. 149 § 2 P.p.s.a. w maksymalnej wysokości określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a.; 5. zasądzenie kosztów postępowania na rzecz skarżącego. W motywach skargi jej autor wyjaśnił, iż w dniu 4 grudnia 2015 roku złożył skargę na dyrektora Miejskiej Pracowni Urbanistycznej w Ł. zarzucając naruszenie prawa do informacji publicznej do ponownego wykorzystania. W dniu 8 stycznia 2016 roku skarżący złożył wezwanie do usunięcia naruszenia prawa w postaci bezczynności w zakresie braku rozpatrzenia skargi z dnia 4 grudnia 2015 roku. Do dnia złożenia skargi organ nie udzielił odpowiedzi na skargę. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie bądź o oddalenie skargi. Uzasadniając wniosek o odrzucenie skargi organ wyjaśnił, iż zarzucana przez skarżącego bezczynność dotyczy rozpatrzenia przez Prezydenta Miasta Ł. skargi z dnia 4 grudnia 2015 roku, która – jak wynika z jej treści – złożona została w tzw. trybie skargowym, a więc określonym w Dziale VIII Kodeksu postępowania administracyjnego zatytułowanym "Skargi i wnioski". Bezczynność zarzucana Prezydentowi Miasta dotyczy postępowania skargowego toczącego się na podstawie przepisów zawartych w Dziale VIII Kodeksu postępowania administracyjnego, która nie może być kwalifikowana jako bezczynność organu w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a., a co za tym idzie nie może być przedmiotem oceny na podstawie przepisów tej ustawy. Niezależnie od powyższego, organ wskazał, iż skarga winna być oddalona, bowiem organ nie pozostaje bezczynny. Wbrew zarzutowi skarżącego w sprawie, której dotyczyła skarga na Dyrektora Miejskiej Pracowni Urbanistycznej w Ł. nie toczyło się żadne postępowanie administracyjne, a zobowiązanie Prezydenta Miasta Ł. do wydania rozstrzygnięcia pozbawione jest podstawy prawnej, bowiem brak jest przepisów, z których wynikałoby zobowiązanie do wydania takiego rozstrzygnięcia. Skarga na działanie Dyrektora Miejskiej Pracowni Urbanistycznej w Ł. dotyczyła kwestii jego bezczynności w sprawie dostępu do informacji publicznej. Prezydent Miasta Ł. nie jest organem właściwym do rozpatrywania skarg na bezczynność jednostki organizacyjnej w przedmiocie dostępu do informacji publicznej realizowanego na podstawie przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 roku o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz. U. z 2015 roku, poz. 2058 ze zm., dalej jako: "u.d.i.p. Nie sposób zarzucić Prezydentowi Miasta Ł. bezczynności w zakresie dostępu do informacji publicznej, skoro wniosek o dostęp do informacji nie był kierowany do Prezydenta Miasta Ł., ale do Dyrektora Miejskiej Pracowni Urbanistycznej w Ł.. Nie sposób także zarzucić organowi bezczynności na gruncie Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z tym wnioskiem, skoro jego przepisy nie mają tu zastosowania, a skarga na bezczynność podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej rozpoznawana jest na podstawie przepisów Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga, jako niedopuszczalna, podlega odrzuceniu. Uprawnienia sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 oraz art. 3 § 1 P.p.s.a. sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje – stosownie do art. 3 § 2 P.p.s.a. – orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 roku – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 roku, poz. 267 ze zm.) oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku – Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2015 roku, poz. 613 ze zm.) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1 – 3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w Kodeksie postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI Ordynacji podatkowej oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 P.p.s.a.). Z powyższego wynika, że kontrola ta – stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. – obejmuje m. in. orzekanie w sprawach skargi na bezczynność organów w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 – 4 tego artykułu. Skarga na bezczynność służy, jeżeli organ nie wydaje decyzji, postanowienia lub innego aktu lub czynności, o jakich mowa w art. 3 § 2 pkt 1 – 4 P.p.s.a., do których wydania jest zobowiązany w określonym toczącym się postępowaniu administracyjnym. Jak wynika z powyższego przedmiotem skargi jest bezczynność Prezydenta Miasta Ł. w ramach postępowania skargowego uregulowanego w dziale VIII Kodeksu postępowania administracyjnego. Dostrzec wypada, iż sprawy uregulowane w wymienionym dziale Kodeksu określają tryb postępowania i organy właściwe do rozpatrywania skargi w przedmiocie zaniedbań lub nienależytego wykonywania zadań przez właściwe organy lub ich pracowników. To uproszczone postępowanie o charakterze administracyjnym dotyczące skarg i wniosków uregulowane w dziale VIII K.p.a. (art. 221 – 256 K.p.a.) nie jest jednak objęte skargą do sądu administracyjnego, bowiem w takim postępowaniu nie rozstrzyga się konkretnej sprawy administracyjnej. Ocena prawidłowości prowadzenia postępowania skargowego w trybie przepisów działu VIII K.p.a. nie podlega kontroli sądu administracyjnego. Zatem jakkolwiek na mocy art. 237 § 4 K.p.a. w razie niezałatwienia skargi w terminie określonym w § 1 stosuje się przepisy art. 36 – 38 K.p.a., to niestety na tym kończy się możliwość wyegzekwowania od organu obowiązku udzielenia odpowiedzi. Zainteresowanemu podmiotowi nie przysługuje również prawo do zaskarżenia niesatysfakcjonującej odpowiedzi. Zatem skoro w ramach omawianego działania organu nie jest wydawany akt administracyjny, ani dokonywana czynność z zakresu administracji publicznej dotycząca uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, na które służyłaby skarga do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 1 – 4 P.p.s.a., to konsekwencją takiego stanu rzeczy jest brak uprawnienia do wniesienia skargi na bezczynność organu w oparciu o treść art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. Innymi słowy brak uprawnienia do wniesienia skargi na działania organu podejmowane w ramach tego rodzaju postępowań skargowych, wyklucza możliwość wniesienia skargi na bezczynność organu z racji niezałatwienia żądania, które mieści się w zakresie takiego postępowania – jak to ma miejsce w sprawie. Z uwagi na niedopuszczalność drogi sądowoadministracyjnej w niniejszej sprawie, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w zw. z art. 3 § 2 pkt 1-4a i pkt 8 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji. O zwrocie uiszczonego wpisu od skargi Sąd orzekł na mocy art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a. B.A.