II SAB/Łd 287/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Rosińska, Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska, , Protokolant Starszy sekretarz sądowy Dominika Człapińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi K. K. na bezczynność Rektora Politechniki [...] w przedmiocie poinformowania o przekazaniu danych osobowych oddala skargę. a.bł. K.K. wniósł skargę na bezczynność Rektora Politechniki A w przedmiocie poinformowania o przekazaniu danych osobowych. Autor skargi wyjaśnił, że w dniu 1 września 2016 roku złożył zażalenie na bezczynność, ale do dnia wniesienia skargi nie otrzymał na odpowiedzi. Skarżący wniósł o zasądzenie zadośćuczynienia od organu w kwocie 10.000 zł i wymierzenie organowi grzywny w kwocie 10.000 zł. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie argumentując, że skarga dotyczy bezczynności organu w zakresie braku rozstrzygnięcia w sprawie złożonego w dniu 1 września 2016 roku zażalenia na bezczynność Rektora Politechniki A w związku z przekazaniem wniosku skarżącego do Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych (dalej jako: "GIODO") i niezawiadomieniem skarżącego o jego przekazaniu. Jak wyjaśnił organ, w dniu 1 września 2016 roku przekazał skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wnosząc o jej oddalenie i argumentując, że nie pozostaje w bezczynności albowiem pismem z dnia 21 stycznia 2015 roku zawiadomił skarżącego o przekazaniu wniosku do GIODO. W ocenie Sądu pismo z dnia 1 września 2016 roku nie stanowiło skargi i przesyłając akta Sąd zasugerował zwrócenie się do autora pisma o wyjaśnienie czy intencją jego pisma było wniesienie skargi na bezczynność. Takiej treści, stosowne zapytanie zostało wysłane do skarżącego w dniu 17 października 2016 roku. W treści wiadomości mailowej z dnia 30 października 2016 roku skarżący stwierdził, że skarga z dnia 1 września 2016 roku nie jest skierowana do sądu administracyjnego. W tej sytuacji organ w dniu 2 listopada 2016 roku udzielił skarżącemu odpowiedzi na powyższe pismo z dnia 1 września 2016 roku. Następnie w dniu 4 listopada 2016 roku skarżący złożył kolejną skargę do Sądu. Zdaniem organu, chociaż czas udzielenia odpowiedzi w sprawie zajął 2 miesiące nie doszło do bezczynności, co potwierdza kalendarz czynności podjętych przez organ. W dniu 23 grudnia 2014 roku organ otrzymał wniosek o wszczęcie postępowania administracyjnego, który w dniu 14 stycznia 2015 roku przekazał według właściwości do GIODO zawiadamiając o tym fakcie skarżącego. W dniu 21 stycznia 2015 roku skarżący pokwitował odbiór zawiadomienia co powoduje, że nie zasługuje na uwzględnienie zarówno skarga z dnia 1 września 2016 roku, jak i skarga z dnia 4 listopada 2016 roku. W piśmie z dnia 5 grudnia 2016 roku skarżący wyjaśnił, że jego skarga dotyczy niewypełnienia przez organ wymagań określonych w art. 65 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2016 roku, poz. 23 ze zm., dalej jako: "K.p.a.") poprzez brak uzasadnienia dlaczego organ przekazał pismo do GIODO. Przepis art. 65 K.p.a. jednoznacznie normuje jakie obowiązki ciążą na organie administracji. Pełnomocnik skarżącego – adw. M.K. w piśmie z dnia 29 grudnia 2016 roku wskazał, że ocena czy organ pozostaje w bezczynności wymaga analizy treści pisma organu z dnia 14 stycznia 2015 roku zawierającego informację o przekazaniu wniosku skarżącego do GIODO. W myśl art. 65 K.p.a. zawiadomienie o przekazaniu wniosku powinno zawierać uzasadnienie. Pismo organu takowego nie posiada. Pomimo iż skarżący otrzymał to pismo nie można uznać, że został on zawiadomiony w sposób określony przepisami prawa o przekazaniu jego wniosku do GIODO. Do chwili obecnej skarżący nie otrzymał od organu zawiadomienia o odpowiedniej treści, co skutkuje tym, że organ nadal pozostaje w bezczynności. Z tego powodu pełnomocnik wskazał, iż popiera skargę i wnosi o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jako nieuzasadniona podlega oddaleniu. Zgodnie z regulacją art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 roku, poz. 718 ze zm., dalej jako: "P.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 roku – Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku – Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw (art. 3 § 2 pkt 9 P.p.s.a.). W razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części (art. 151 P.p.s.a.). Wywody Sądu winna rozpocząć uwaga, iż warunkiem wniesienia skargi na bezczynność w sytuacji określonej w art. 3 § 2 pkt 9 P.p.s.a. jest wyczerpanie środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie (art. 52 § 1 P.p.s.a.). W przypadku innych aktów, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, należy również przed wniesieniem skargi do sądu wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 4 P.p.s.a.) W sprawie nie jest przedmiotem sporu, iż pismem z dnia 1 września 2016 roku skarżący skierował do Rektora Politechniki A pismo zatytułowane "zażalenie na bezczynność". Pismo to pozostało bez odpowiedzi ze strony organu. W ocenie Sądu, pismo z dnia 1 września 2016 roku mimo, że formalnie zatytułowane "zażalenie na bezczynność" należy potraktować jako środek z art. 52 § 4 P.p.s.a.. Stanowisko organu wyższego stopnia w przedmiocie wezwania nie wpływa na możliwość wniesienia skargi na bezczynność. Warunkiem wniesienia skargi jest skierowanie do organu wezwania z art. 52 § 4 P.p.s.a., co niewątpliwie skarżący uczynił, zatem należy uznać, że skarga na bezczynność Rektora Politechniki A jest formalnie dopuszczalna. Przestępując natomiast do merytorycznej oceny zasadności skargi należy wyjaśnić, iż celem skargi na bezczynność organu jest doprowadzenie do wydania przez organ aktu lub dokonania wynikającej z przepisów prawa czynności w sprawie wszczętej żądaniem strony. Instytucja skargi na bezczynność organu ma na celu ochronę strony poprzez doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Podkreślić należy również, że organy administracji zobowiązane są do przestrzegania zasad ogólnych postępowania administracyjnego, a w szczególności powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia (art. 12 § 1 K.p.a.). Realizacji tej zasady służy m.in. przepis art. 35 § 1 K.p.a. wskazujący, iż organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Załatwienie sprawy, wymagającej przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej – nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania (art. 35 § 3 K.p.a.). Do terminów powyższych nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu (art. 35 § 5 K.p.a.). O każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie, określonym w art. 35 K.p.a., organy administracji publicznej obowiązane są zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Dotyczy to również przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 K.p.a.). Lektura akt administracyjnych pozwala odnotować, iż skarżący pismem datowanym na dzień 23 grudnia 2014 roku skierował do organu wniosek o wszczęcie postępowania w sprawie skierowania do Wyższej Szkoły Finansów i Informatyki w Ł. i o udostępnienie zaskarżonej decyzji i prawomocnego wyroku WSA w Łodzi. W piśmie jego autor wskazał również, że przekazane dane mogą stanowić dane "wrażliwe". W tej sytuacji organ, pismem z dnia 14 stycznia 2015 roku, wniosek skarżącego przekazał – na podstawie art. 65 § 1 K.p.a. – do organu właściwego, czyli Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych. O tym fakcie, także pismem z dnia 14 stycznia 2015 roku, organ powiadomił skarżącego wskazując, że na podstawie art. 65 § 1 K.p.a. wniosek o wszczęcie postępowania administracyjnego w sprawie wystosowania pisma do Wyższej Szkoły Finansów i Informatyki został – według właściwości – przekazany do GIODO. Powyższe pismo doręczono skarżącemu w dniu 21 stycznia 2015 roku, czego on nie kwestionuje. Z argumentacji skarżącego wynika, że upatruje on bezczynności organu w braku doręczenia mu prawidłowo skonstruowanego zawiadomienia o przekazaniu wniosku. W ocenie strony, doręczone mu zawiadomienie z dnia 14 stycznia 2015 roku nie zawiera uzasadnienia, co skutkuje tym, że organ nadal pozostaje w bezczynności. W ocenie Sądu, skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem skarżący otrzymał zawiadomienie o przekazaniu jego wniosku zgodnie z właściwością do GIODO, czego w swojej argumentacji nie kontestuje. Niewątpliwie zawiadomienie o przekazaniu powinno zawierać uzasadnienie (art. 65 § 1 in fine K.p.a.), ale jego ewentualny brak lub wadliwość (lakoniczność) nie świadczy o tym, że organ nie dokonał określonej czynności, a zatem pozostaje w bezczynności. Wobec powyższego Sąd oddalił skargę na mocy art. 151 P.p.s.a. IB