II SAB/Łd 29/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski Sędziowie Sędzia WSA Robert Adamczewski (spr.) Asesor WSA Tomasz Porczyński po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 13 maja 2022 r. sprawy ze skargi M. K. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Skarb Państwa Państwowe Gospodarstwo Leśne Lasy Państwowe Nadleśnictwo B. w przedmiocie wniosku o oszacowanie szkód łowieckich oddala skargę. a.bł. II SAB/Łd 29/22 Uzasadnienie Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wpłynęła skarga M. K. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Nadleśniczego Nadleśnictwa B. w związku ze zgłoszeniem szkody łowieckiej. Z ustaleń poczynionych przez organ wynikało, że M.K. zgłosił szkodę łowiecką do koła łowieckiego "J." w dniu 3 września 2021 roku (data wniosku). Z kolei protokół oględzin, ostatecznego szacowania szkody i ponownego szacowania szkody w uprawach i płodach rolnych został sporządzony 6 września 2021 r. Na tym protokole widniał podpis skarżącego, jednak protokół ten został doręczony skarżącemu tylko w formie kserokopii dopiero w październiku 2021 r. W dniu 29 października 2021 roku do Nadleśnictwa B. wpłynęło odwołanie M.K. od szacowania szkody na działkach położonych w miejscowości B.. Wraz z odwołaniem zostało przekazane potwierdzenie dostarczenia przez Pocztę Polską nieokreślonej korespondencji pocztowej do Koła Łowieckiego J. z 7 czerwca 2021, "wniosek o szacowanie szkód łowieckich" skierowany do Koła Łowieckiego "J." z 3 września 2021 roku oraz "Protokół oględzin, ostatecznego szacowania szkody i ponownego szacowania szkody w uprawach i płodach rolnych" spisany i podpisany 6 września 2021 roku przez M.K. jako poszkodowanego oraz R.S. jako sporządzającego protokół. Następnie postanowieniem z 18 listopada 2021 r. Nadleśniczy Nadleśnictwa B. w K., działając na podstawie art. 134 k.p.a. w zw. z art. 49a oraz art. 46d ust. 1 ustawy z 13 października 1995 r. - Prawo łowieckie (tj. Dz.U. z 2020, poz. 1683 ze zm.), po rozpoznaniu odwołania M.K., dotyczącego szacowania szkody wyrządzonej przez dziki na działkach położonych w miejscowości B. stwierdził, że uchybiono terminowi do złożenia odwołania. Pismem z 11 stycznia 2022 r. (data wpływu do organu: 19 stycznia 2022 r.) M.K. zwrócił się do organu – na zasadzie art. 46e ust. 1 ustawy - Prawo łowieckie - o niezwłoczne wydanie decyzji na podstawie protokołu oględzin, ostatecznego szacowania szkody w uprawach i płodach rolnych z 6 września 2021 r. Skarżący jasno wyraził, iż oczekuje doręczenia oryginału protokołu (otrzymał jedynie niepotwierdzoną za zgodność z oryginałem kopię tego protokołu) oraz doręczenia decyzji ustalającej wysokość odszkodowania należnego w związku z wystąpieniem szkody spowodowanej przez dziki w uprawie rolnej kukurydzy położonej w miejscowości B. na działkach: [...] i [...] należących do skarżącego, a zgłoszonej wnioskiem o oszacowanie szkód łowieckich z 3 września 2021 r. Powyższe pismo skarżącego pozostało bez odpowiedzi organu. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi (data wpływu do organu 26 stycznia 2022 r., koperta została zniszczona w organie) M.K., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wskazał na naruszenie: 1. art. 46a ust. 2 ustawy z - Prawo łowieckie, który stanowi, iż oględzin dokonuje się niezwłocznie, nie później niż w terminie 7 dni od dnia otrzymania wniosku, o którym mowa w art. 46 ust. 3 powoływanej ustawy, poprzez jego niezastosowanie i niezareagowanie na wniosek skarżącego o oszacowanie szkód łowieckich z 7 czerwca 2021 r., co zmusiło skarżącego do złożenia kolejnego wniosku o szacowanie szkód 3 września 2021 r., a więc prawie 3 miesiące od czasu wystąpienia szkody, co z całą pewnością przełożyło się na wynik oględzin; 2. art. 46a ust. 6 ustawy – Prawo łowieckie, który stanowi, iż protokół sporządza się w trzech jednobrzmiących egzemplarzach po jednym dla każdego członka zespołu, o którym mowa w art. 46 ust. 2., poprzez jego niezastosowanie i przyjęcie, że skarżący otrzymał oryginał "Protokołu oględzin, ostatecznego szacowania szkody i ponownego szacowania szkody w uprawach i płodach rolnych" z 6 września 2021 r., podczas gdy w rzeczywistości skarżący do tej pory nie otrzymał oryginału wskazanego Protokołu lub chociażby jego potwierdzenia za zgodność z oryginałem a jedynie kserokopie. 3. art. 46 e ust. 1 i 2 ustawy – Prawo łowieckie, poprzez ich niezastosowanie, polegające na niewydaniu decyzji na podstawie ww. Protokołu; 4. art. 112 k.p.a. polegające na tym, że organ nie odniósł się do faktu, iż skarżący nie został pouczony o przysługujących mu prawach do odwołania się do organu wyższej instancji w terminie 7 dni. Mając powyższe na uwadze skarżący wniósł o: 1. stwierdzenie, że organ dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania na zasadzie art. 149 § 1 pkt 3) ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej: ustawa p.p.s.a.), 2. stwierdzenie, że przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa na zasadzie art. 149 § 1 a ustawy p.p.s.a., 3. zobowiązanie organu do uznania obowiązku zakończenia postępowania wynikającego z przepisu prawa na zasadzie: art. 149 § 1 pkt 1) ustawy p.p.s.a., 4. zobowiązanie organu do doręczenia oryginału protokołu z 6 września 2021 r. (skarżący do dnia dzisiejszego otrzymał jedynie niepotwierdzoną za zgodność z oryginałem kopię ww. Protokołu); 5. zobowiązania organu do doręczenia decyzji ustalającej wysokość odszkodowania należnego skarżącemu w związku z wystąpieniem szkody spowodowanej przez dziki w uprawie rolnej kukurydzy położonej w miejscowości B. na działkach: [...] i [...] należących do skarżącego, a zgłoszonej wnioskiem o oszacowanie szkód łowieckich pierwotnie 7 czerwca 2021 r. (do dnia dzisiejszego nie otrzymał takiej decyzji). W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że 7 czerwca 2021 r. za pośrednictwem Poczty Polskiej złożył do Koła Łowieckiego "J." z siedzibą w K. wniosek o szacowanie szkód łowieckich. Ze względu na brak reakcji z strony organu skarżący ponownie złożył wniosek o szacowanie szkód 3 września 2021 r. Powodem, dla którego skarżący wniósł kolejny wniosek do organu po tak długim czasie było zaufanie do organu i brak wiedzy co do czasu reakcji jaki obowiązuje organ w danym postępowaniu na zgłoszenie. W dniu 6 września 2021 r. dokonano oględzin szkody na uprawach. W wyniku przeprowadzonego szacowania sporządzono jeden egzemplarz protokołu, w którym zaproponowano odszkodowanie w wysokości 2.000,00 (dwa tysiące) złotych. Na tę kwotę skarżący się nie zgodził, co zostało zaprotokołowane. Protokół sporządzony przez przedstawiciela Koła Łowieckiego nie został przekazany skarżącemu co również stanowi naruszenie przepisów postępowania ws. odszkodowania za szkody wyrządzone przez dziki, a mianowicie art. 46a ust. 6 ustawy – Prawo łowieckie, który stanowi, iż protokół sporządza się w trzech jednobrzmiących egzemplarzach po jednym dla każdego członka zespołu (...). Dopiero w drugiej połowie października 2021 r., po niezliczonej ilości prób skontaktowania się z Kołem Łowieckim został doręczony skarżącemu protokół oględzin w postaci kserokopii nie posiadającej oryginalnych podpisów ani nawet pieczęci poświadczającej za zgodność z oryginałem, tym samymi nie zostały zachowane warunki formalne tego pisma. Skarżący wniósł odwołanie do Nadleśniczego Nadleśnictwa B. dopiero 29 października 2021 r. na podstawie dostarczonej mu kserokopii protokołu. Skarżący zarzucił także, że nie został pouczony o możliwości odwołania się od dostarczonego protokołu do Nadleśniczego Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe właściwego ze względu na miejsce wystąpienia szkody w terminie 7 dni od dnia podpisania protokołu. Również w protokole nie było pouczenia dotyczącego tej możliwości, co stanowi naruszenie art. 112 k.p.a. i miało wpływ na postanowienie organu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Odnosząc się do zarzutów skargi organ wskazał, że rozpoznał odwołanie strony w terminie i nie ma podstaw do uznania, aby jego działanie nosiło cechy przewlekłości i miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz.U. z 2019 r., poz. 2167) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.) [dalej: ustawa p.p.s.a.], sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. W myśl art. 3 § 2 pkt 8 ustawy p.p.s.a., kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. W tym zakresie przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Instytucja skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania chroni stronę przed niepodejmowaniem przez organ w wymaganym terminie czynności procesowych albo podejmowaniem ich w zbyt długich odstępach czasu. Powyższe determinuje zakres kontroli sądu, sprowadzającej się m.in. do oceny, czy sprawa podlega załatwieniu przez organ w drodze określonego przez ustawodawcę aktu administracyjnego lub czynności. Uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, sąd orzeka na podstawie art. 149 § 1 ustawy p.p.s.a., zgodnie, z którym Sąd: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. W myśl art. 149 § 1 ustawy p.p.s.a., jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Stosownie natomiast do art. 149 § 2 ustawy p.p.s.a., sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 powoływanej ustawy lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w tym przepisie. Natomiast stosownie do treści art. 151 ustawy p.p.s.a., w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części. Dodać jeszcze trzeba, że na zasadzie art. 119 pkt 4 oraz art. 120 ustawy p.p.s.a., jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Z uwagi na powyższe oraz mając na uwadze ekonomikę postępowania, jak również możliwość szybszego wyznaczenia sprawy w trybie uproszczonym Sąd zdecydował o rozpoznaniu niniejszej sprawy w tym właśnie trybie. W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że warunkiem dopuszczalności wniesienia skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest wyczerpanie środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka (art. 52 § 1 ustawy p.p.s.a.). Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. (art. 52 § 2 ustawy p.p.s.a.). Stosownie do art. 53 § 2b ustawy p.p.s.a. skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. W przypadku skargi na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania, o wyczerpaniu środków zaskarżenia można mówić w sytuacji, gdy skarżący przed wniesieniem skargi skorzysta ze środka przewidzianego w art. 37 § 1 k.p.a., zgodnie z którym na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 lub w przepisach szczególnych jak również ustalonym w myśl art. 36 (bezczynność) lub na przewlekłe prowadzenie postępowania dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość), stronie służy ponaglenie do organu wyższego stopnia. Z treści powyższych regulacji wynika, że skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ można wnosić w każdym czasie, po wyczerpaniu przysługujących stronie środków zaskarżenia. W niniejszej sprawie skarżący, przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego (przyjmując, iż organem dopuszczającym się przewlekłości postępowania jest Nadleśniczy Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe Nadleśnictwo B.), dopełnił wymogu wyczerpania środków zaskarżenia, składając pismem z 11 stycznia 2022 r. do Nadleśniczego Nadleśnictwa w B. ponaglenie, w którym w sposób jednoznaczny "wnosił o niezwłoczne wydanie decyzji" powołując się na posiadany przez wskazany organ Protokół oględzin, ostatecznego szacowania szkody w uprawach i płodach rolnych" z 6 września 2021 r. Stosownie do powyższego, stwierdzić należało, że skarga wniesiona w rozpoznawanej sprawie, jest dopuszczalna i złożona z zachowaniem wymogu określonego w art. 52 § 1 ustawy p.p.s.a. Przystępując do merytorycznej oceny zasadności skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania podkreślić należy, że organy administracji zobowiązane są do przestrzegania zasad ogólnych postępowania administracyjnego, w tym zasady szybkości postępowania, nakazującej organom wnikliwe i szybkie działanie w sprawie, przy wykorzystaniu możliwie najprostszych środków prowadzących do jej załatwienia (art. 12 § 1 k.p.a.). Realizacji tej zasady służy m.in. przepis art. 35 § 1 k.p.a. W rozpoznawanej sprawie skarżący wniósł skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Nadleśniczego Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe Nadleśnictwo B.. W związku z tym wskazać trzeba, że przez "przewlekłe prowadzenie postępowania" należy rozumieć sytuację prowadzenia postępowania w sposób nieefektywny, poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu bądź wykonywanie czynności pozornych, powodujących, że formalnie organ nie jest bezczynny, ewentualnie mnożenie przez organ czynności dowodowych ponad potrzebę wynikającą z istoty sprawy. Ten rodzaj zwłoki obejmować będzie opieszałe, niesprawne i nieskuteczne działanie organu w sytuacji, gdy sprawa mogła być załatwiona w terminie krótszym, jak również nieuzasadnione przedłużanie terminu załatwienia sprawy. Rozpoznając zatem skargę na przewlekłość postępowania, sąd bierze pod uwagę czynności procesowe dokonane w toku postępowania, analizując fakty i okoliczności zależne od działania organu i jego pracowników oraz przerwy w postępowaniu wynikające z zaniechania organu lub innych uczestników postępowania. Weryfikacja działań organu przez sąd dokonywana jest z uwzględnieniem stanu faktycznego istniejącego w chwili zamknięcia rozprawy. Przenosząc powyższe uwagi natury ogólnej na grunt zaistniałego w sprawie stanu faktycznego, odnotować w pierwszym rzędzie trzeba, że kwestia szacowania szkód łowieckich oraz wypłaty odszkodowania została uregulowana w rozdziale 9 zatytułowanym: "Szkody łowieckie" ustawy - Prawo łowieckie. Z regulacji zawartych w tej ustawie, dotyczących wynagrodzenia szkód wyrządzonych w uprawach i płodach rolnych przez dziki, łosie, jelenie, daniele i sarny oraz przy wykonywaniu polowania wynika, że szacowanie szkód, dokonywane na wniosek właściciela albo posiadacza gruntów rolnych składa się z oględzin i szacowania ostatecznego (art. 46 ust. 2). Z czynności tych sporządza się protokół. Protokół, jak wskazuje ustawodawca, sporządza dzierżawca albo zarządca obwodu łowieckiego niezwłocznie po zakończeniu oględzin (art. 46a ust. 4) i szacowania ostatecznego (art. 46c ust. 5). Zgodnie natomiast z treścią art. 46d ust. 1 powoływanej ustawy, właścicielowi albo posiadaczowi gruntów rolnych, na terenie których wystąpiła szkoda oraz dzierżawcy albo zarządcy obwodu łowieckiego przysługuje odwołanie do Nadleśniczego Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe właściwego ze względu na miejsce wystąpienia szkody. Odwołanie wnosi się w terminie 7 dni od dnia podpisania protokołu, o którym mowa w art. 46a albo art. 46c ust. 5 (tj. protokołu oględzin albo protokołu szacowania ostatecznego). Z omawianych powyżej przepisów wynika zatem, że ustalenie i wypłata odszkodowania za szkody łowieckie poprzedzona jest określoną w ustawie - Prawo łowieckie, specyficzną dla tego rodzaju spraw procedurą, polegającą na ustaleniu w trakcie, 1) oględzin (art. 46a. ust. 1): a) gatunku zwierzyny, która wyrządziła szkodę; b) rodzaju, stanu i jakości uprawy; c) obszaru całej uprawy; d) szacunkowego obszaru uprawy, która została uszkodzona; e) szacunkowego procentu zniszczenia uprawy na uszkodzonym obszarze, 2) szacowania ostatecznego (art. 46c ust. 1): a) gatunku zwierzyny, która wyrządziła szkodę; b) rodzaju uprawy lub płodu rolnego; c) stanu i jakości uprawy lub jakości płodu rolnego; d) obszaru całej uprawy lub szacunkową masę zgromadzonego płodu rolnego, e) obszaru uprawy, która została uszkodzona, lub szacunkową masę uszkodzonego płodu rolnego; f) procentu zniszczenia uprawy na uszkodzonym obszarze; g) plonu z 1 ha; h) wysokości odszkodowania. Jak wynika z powyższego, oględziny należy traktować jako wstępne szacowanie szkód łowieckich, w trakcie których bada się stopień zniszczenia upraw, a także weryfikowane są informacje o gatunku zwierzyny, która zdewastowała teren. Dopiero ustalenia zawarte w protokole z ostatecznego szacowanie szkód łowieckich, w trakcie którego określane są wielkości strat ilościowych i jakościowych powstałe w wyniku uszkodzenia, zniszczenia, uprawy lub płodów rolnych, są podstawą do wyliczenia i wypłacenia odszkodowania, o którym mowa w art. 46c ust. 8 ustawy. Z akt sprawy wynika, że stosowne oględziny odbyły się, a skarżący złożył odwołanie od dokonanych przez dzierżawcę obwodu łowieckiego ustaleń w trakcie oględzin szkód wyrządzonych przez dziki, w uprawie kukurydzy na działce o nr ewid. [...] i [...] o powierzchni odpowiednio 2,06 ha i 1,97 ha położonych w miejscowości B.. Zauważyć przy tym raz jeszcze należy, iż ustalenia zawarte w protokole z ostatecznego szacowanie szkód łowieckich, w trakcie którego określane są wielkości strat ilościowych i jakościowych powstałe w wyniku uszkodzenia, zniszczenia, uprawy lub płodów rolnych, są podstawą do wyliczenia i wypłacenia odszkodowania, o którym mowa w art. 46c ust. 8 ustawy – Prawo łowieckie. Kluczowe jest zatem tutaj wskazanie i rozróżnienie wyliczonych powyżej czynności, tj. iż – zgodnie z treścią art. 46c pkt 8 ustawy – Prawo łowieckie "Wypłaty odszkodowania dokonuje dzierżawca albo zarządca obwodu łowieckiego w terminie 30 dni od dnia sporządzenia protokołu z szacowania ostatecznego, od którego nie wniesiono odwołania". Zatem w pierwszej kolejności zobowiązanym do wypłaty odszkodowania jest dzierżawca lub zarządca obwodu łowieckiego. To w jego gestii leży dokonanie czynności wypłaty odszkodowania w zakreślonym ustawowo terminie 30 dni od dnia sporządzenia protokołu. Sytuacja ulega zmianie, gdy w przewidzianym na to terminie (7 dni od podpisania protokołu) zostanie wniesione odwołanie. Istotne jest tutaj stwierdzenie ustawodawcy "w terminie 7 dni od podpisania protokołu", co oznacza, iż ewentualny fakt nieotrzymania protokołu przez zainteresowany podmiot nie ma znaczenia dla wniesienia odwołania od podpisanego protokołu. W realiach niniejszej sprawy fakt podpisania protokołu nie budzi wątpliwości. Skarżący, jako zainteresowany w ustaleniu szkody, wskazany protokół podpisał, a następnie wniósł od niego odwołanie, do czego był uprawniony w świetle przepisu art. 46d ust. 1 ustawy – Prawo łowieckie. Kwestia terminowości wniesienia odwołania badana była w odrębnym postępowaniu. Niemniej jednak sprawa wypłaty odszkodowania "przesunięta" została na kolejny etap postępowania w związku z wniesionym odwołaniem. W stanie faktycznym niniejszej sprawy odwołanie skarżącego uznane zostało jednak za wniesione z uchybieniem terminu i z tego względu organ stwierdził jego niedopuszczalność. Zatem odwołanie nie zostało formalnie skutecznie wniesione. Organ, w tym przypadku Nadleśniczy Nadleśnictwa w B., nie mógł zatem przejść do dalszych czynności przewidzianych w przepisach art. 46d pkt 2 – 8 i następnie do ustalenia odszkodowania i jego wypłaty przewidzianego w art. 46e ustawy – Prawo łowieckie. Jak widać zatem z powyższych przepisów i dokonanej analizy kolejnych czynności dokonywanych, czy też przewidzianych do dokonywania przez Nadleśniczego Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe nie jest on w realiach niniejszej sprawy organem właściwym do podjęcia czynności wypłaty odszkodowania na istniejącym etapie postępowania, ale też nie jest zobligowany do przekazania skarżącemu żądanego protokołu. Czynności związane ze sporządzeniem protokołu i jego przekazaniem właściwym podmiotom to czynności pozostające w gestii dzierżawcy lub zarządcy obwodu łowieckiego. Zatem w stanie faktycznym niniejszej sprawy zarzut skargi wskazujący na przewlekłość postępowania ze strony Nadleśnictwa B. uznać należy za skierowany do niewłaściwego podmiotu. W tym zakresie bowiem Nadleśniczy Nadleśnictwa B. rozpoznał odwołanie do niego kierowane w terminie, zatem dokonał przewiedzianych dla niego ustawowych obowiązków. Nie ma w tym zakresie podstaw do stwierdzenia, że czynności te nosiły cechy i miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Organem co do, którego mogą być ewentualnie kierowane zarzuty w zakresie przewlekłości postępowania w związku z nieprzekazaniem protokołu skarżącemu dotyczyć mogą dzierżawcy lub zarządcy obwodu łowieckiego. Z treści skargi skierowanej do tutejszego Sądu wynika natomiast bezspornie, że zarzuca ona przewlekłość Nadleśniczemu Nadleśnictwa B. i jako taka, wobec niemożności ustalenia, że ten organ takowej przewlekłości się dopuścił musiało podlegać oddaleniu. Nie można także przyjąć, że bezczynność dotyczy niewydania decyzji przez Nadleśniczego Nadleśnictwa B., albowiem – jak wskazano już wyżej – wobec stwierdzenia niedopuszczalności odwołania, nie wywołało ono zakładanych skutków prawnych i nie doszło do uruchomienia kolejnego etapu postępowania, tj. postępowania prowadzonego w oparciu o przepisy art. 46d i następne ustawy – Prawo łowieckie. Innymi słowy z uwagi na to, iż z formalnego punktu widzenia w przedmiotowym postępowaniu nie wniesiono odwołania od ustaleń dokonanych przez dzierżawcę obwodu łowieckiego w protokole szacowania ostatecznego, organ odwoławczy nie mógł podjąć czynności określonych w art. 46e ust. 1 ustawy - Prawo łowieckie. Z uwagi na wskazane powyżej okoliczności, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - skargę jako nieuzasadnioną należało oddalić. dc