II SAB/Łd 30/06

Dnia 25 lipca 2006 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, Wydział II w składzie następującym: Sędzia NSA : Ewa Markiewicz po rozpoznaniu w dniu 25 lipca 2006 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. F. na bezczynność Starosty Ł. w przedmiocie: świadczeń alimentacyjnych postanawia: odrzucić skargę. Postanowieniem z dnia 19 lipca 2005 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przekazał do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi jako miejscowo właściwego skargę M. F. na bezczynność Starosty Ł. w przedmiocie świadczeń alimentacyjnych. W swojej skardze M. F. wskazał, iż pismem z dnia 6 grudnia 2004 roku wystąpił do Ośrodka Pomocy Społecznej w N. z wnioskiem o wydanie decyzji o przyznaniu świadczeń alimentacyjnych i innych ustawowych świadczeń dla skarżącego jako osoby uczącej się. Do wniosku załączył oświadczenie o uczęszczaniu do szkoły, jednak nie otrzymał żadnej decyzji administracyjnej w tej sprawie. Podniósł, iż domaga się wypłaty świadczeń alimentacyjnych do swoich rąk, a nie jego matki, gdyż żyje już samodzielnie i nikogo nie upoważniał do ich odbioru. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) -zwanej dalej "p.p.s.a." sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: decyzje administracyjne, postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, inne niż wymienione powyżej akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, a także na bezczynność organów w przypadkach niepodejmowania przez organy administracji nakazanych prawem aktów lub czynności w sprawach indywidualnych (art. 3 § 2 pkt.1-4 i 8 powołanej ustawy). Zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt.6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Celem skargi na bezczynność organu jest wyegzekwowanie wydania określonego aktu administracyjnego, do którego wydania wskazany organ administracji jest zobowiązany lub uprawniony na podstawie obowiązujących przepisów prawa. Jeżeli zaś skarga na bezczynność dotyczy organu, którego właściwość nie obejmuje orzekania w danym przedmiocie albo jeżeli orzekanie o żądaniu strony należy do kompetencji sądu powszechnego, wówczas skarga na bezczynność organu administracji jest niedopuszczalna. Z tego rodzaju sytuacją mamy doczynienia w sprawie niniejszej. Skarga M. F. jest skierowana na bezczynność Starosty Ł. a skarżący domaga się wydania decyzji umożliwiającej mu uzyskanie wypłaty świadczeń alimentacyjnych do rąk własnych. Jeśli zatem celem wystąpienia skarżącego z dnia 6 grudnia 2004 roku było uzyskanie decyzji o wypłacie świadczenia w postaci zaliczki alimentacyjnej - przewidzianego art. 7 ustawy z dnia 22 kwietnia 2005 roku o postępowaniu wobec dłużników alimentacyjnych oraz zaliczce alimentacyjnej (Dz.U.05.86.732), to organem właściwym w tym zakresie jest organ właściwy wierzyciela czyli stosownie do przepisu art. 2 pkt 4 tej ustawy wójt, burmistrz lub prezydent miasta właściwego ze względu na miejsce zamieszkania osoby uprawnionej. Jeśli zaś celem skarżącego była zmiana istniejącego lub uzyskanie nowego rozstrzygnięcia w przedmiocie świadczeń alimentacyjnych to wskazać należy, iż rozstrzygnięcie takie pozostaje w ogóle poza kognicją organów administracji publicznej, należy bowiem do sądów rodzinnych. Z uwagi na powyższe Starosta Ł. nie był uprawniony do wydania decyzji administracyjnej w przedmiocie przyznania świadczeń alimentacyjnych skarżącemu, brak jest bowiem przepisu prawa uprawniającego go do wydania takiego aktu. Konsekwencją uznania, iż Starosta Ł. nie jest zobowiązany do załatwienia sprawy z wniosku skarżącego z dnia 6 grudnia 2004 roku w drodze aktu administracyjnego jest niedopuszczalność skargi M. F. w przedmiotowej sprawie. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 58 § 1 pkt.6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało orzec jak w postanowieniu.