II SAB/Łd 32/25

Dnia 9 kwietnia 2025 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jarosław Czerw Sędziowie: Sędzia WSA Agata Sobieszek – Krzywicka (spr.) Asesor WSA Tomasz Porczyński po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 9 kwietnia 2025 roku sprawy ze skargi D. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w L. na bezczynność Prezydenta Miasta R. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. stwierdza, że Prezydent Miasta R. dopuścił się bezczynności, która miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa; 2. zobowiązuje Prezydenta Miasta R. do rozpatrzenia wniosku D. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w L. z dnia 11 października 2024 r. w zakresie informacji o wskazywanych przez wykonawcę podstawach dysponowania osobami wymienionymi w punkcie 1 wniosku, w terminie 14 dni od dnia zwrotu organowi akt wraz z prawomocnym orzeczeniem; 3. zasądza od Prezydenta Miasta R. na rzecz D. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w L. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. dc Pismem z dnia 7 stycznia 2025 r. D. Sp. z o.o. z siedzibą w L., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika w osobie radcy prawnego, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność Prezydenta Miasta R. w zakresie dostępu do informacji publicznej. Skarżąca zarzuciła organowi naruszenie art. 4 ust. 1 w zw. z art. 1 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1 oraz art. 13 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 902 dalej jako: "u.d.i.p."). W oparciu o powyższe zarzuty strona skarżąca wniosła o: 1. zobowiązanie Prezydenta Miasta R. do rozpatrzenia w całości wniosku D. Sp. z o.o. z siedzibą w L. o udzielenie informacji publicznej dotyczącego przedstawienia - zgodnie z umową zawartą pomiędzy Miastem R. a Przedsiębiorstwem R. sp. z o.o. z siedzibą w P. i jej zapisami, tj.: § 5 "Przedstawiciele Wykonawcy" oraz w nawiązaniu do oświadczenia wykonawcy (dodatek nr 7 z dnia 29 lipca 2024r.) dla części 1 oraz 2 ww. zadania - informacji o osobach wskazanych przez wykonawcę, jakie będą uczestniczyły w wykonaniu zamówienia, posiadających wymagane uprawnienia wraz z podstawą dysponowania na dzień złożenia ofert do dnia obecnego oraz przekazania informacji, czy wykonawca na ww. zadaniach nr 1 i 2 po zawarciu umowy z zamawiającym złożył wniosek (wnioski) o zmianę personelu biorącego udział w wykonaniu zamówienia, a jeśli tak, to jakie uzasadnienie wniosku przedstawił w tym zakresie (vide § 5 ust. 5 umowy) w terminie 14 dni od otrzymania odpisu wyroku wraz ze stwierdzeniem jego prawomocności; 2. stwierdzenie, że bezczynność organu nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądzenie od organu na rzecz skarżącej wszelkich kosztów postępowania. W uzasadnieniu strona skarżąca wskazała, iż pismem z dnia 11 października 2024 r. wystąpiła do Prezydenta Miasta R., w związku z zawarciem przez Miasto R. w dniu 18 września 2024 r. umowy z Przedsiębiorstwem R. Sp. z o.o. z siedzibą w P. dotyczącej realizacji części nr 1 i 2 zamówienia pn. "Rozbudowa strefy inwestycyjnej w R.: część nr 1 zamówienia pn. "Rozbudowa strefy inwestycyjnej w R.: Budowa ul. [...], budowa sieci wodociągowej i kanalizacji sanitarnej tłocznej wraz z infrastrukturą techniczną oraz przebudowa i rozbudowa ul. [...], ul. [...], budowa łącznika ul. [...] z ul. [...], budowa łącznika ul. [...] z ul. [...], ul. [...] i ul. [...] [...]" oraz część nr 2 zamówienia pn. "Rozbudowa strefy inwestycyjnej w R.: Budowa ulic: [...],[...] i płk. [...]", a także w związku z treścią obowiązku wykonawcy wynikającego z § 5 tej umowy w zakresie: 1. przedstawienia - zgodnie z zapisami do umowy § 5 "Przedstawiciele Wykonawcy" oraz w nawiązaniu do oświadczenia wykonawcy (dodatek nr 7 z dnia 29 lipca 2024 r.) dla części 1 oraz 2 ww. zadania - informacji o osobach, które wskazał wykonawca, jakie będą uczestniczyły w wykonaniu zamówienia, posiadających wymagane uprawnienia wraz z podstawą dysponowania na dzień złożenia ofert do dnia obecnego; 2. przekazania informacji, czy wykonawca na ww. zadaniach nr 1 i 2 po zawarciu umowy z zamawiającym złożył wniosek (wnioski) o zmianę personelu biorącego udział w wykonaniu zamówienia, a jeśli tak, to jakie uzasadnienie wniosku przedstawił w tym zakresie (vide § 5 ust. 5 umowy). W dniu 25 października 2024 r. zamawiający udzielił odpowiedzi na złożony wniosek, podając informacje o osobach, które wskazał wykonawca, jakie będą uczestniczyły w wykonaniu zamówienia wraz z ich wymaganymi uprawnieniami, jednak pominął istotne informacje dotyczące podstawy dysponowania przez wszystkie wymienione osoby na dzień złożenia ofert do dnia wydania odpowiedzi. Organ przy tym nie przedłużył terminu udzielenia odpowiedzi ani nie odmówił udostępnienia wnioskowanej informacji w zakresie, w którym nie odpowiedział na wniosek. Dlatego też, w ocenie strony skarżącej, Prezydent Miasta R. nie udzielił wnioskowanej informacji w pełnym zakresie, a zatem dopuścił się naruszenia wskazanych przepisów i dopuścił się bezczynności. Z uwagi na powyższe okoliczności skarżąca wniosła jak w petitum skargi. W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta R. wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej. W ocenie organu skarżąca zarzuca mu, iż pominął informacje dotyczące podstawy dysponowania przez wszystkie wymienione osoby na dzień złożenia ofert do dnia wydania odpowiedzi. Jednocześnie jednak skarżąca nie wskazuje, czym miałyby dysponować wszystkie wymienione osoby. Innymi słowy, wniosek o udostępnienie informacji w części, w której dotyczy wskazania projektantów, kierowników robót i kierowników budowy wraz "z podstawą dysponowania na dzień złożenia ofert do dnia dzisiejszego" jest nieprecyzyjny, bowiem nie wiadomo co autor wniosku miał na myśli, czy chodzi mu o to, że osoby te dysponują odpowiednimi kwalifikacjami do wykonywania określonych czynności w procesie budowlanym czy też o jakieś inne przymioty tych osób rozumiane jako "podstawy dysponowania". Organ podkreślił, iż w orzecznictwie sądowoadministracyjnym nie budzi wątpliwości fakt, iż żądanie niejasne, niezrozumiałe nie stanowi wniosku o udzielenie informacji publicznej. Bezspornym jest, że wniosek składany w trybie u.d.i.p. nie musi odpowiadać żadnym szczególnym wymogom formalnym, to jednak minimalne wymogi odnośnie takiego wniosku muszą obejmować jasne sformułowanie, pozwalające na określenie przedmiotu i zakresu żądania. Podmiot zobowiązany jest bowiem związany treścią wniosku i nie jest upoważniony do żądania od wnioskodawcy sprecyzowania lub uzupełnienia wniosku. W tym zakresie nie stosuje się art. 64 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 572, dalej również jako: "k.p.a."), pozwalającego organowi na wezwanie strony do uzupełnienia braków podania, ponieważ przepisy k.p.a. w sprawach dostępu do informacji publicznej stosuje się jedynie do decyzji wydanych na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. Natomiast skarżący ani w swoim wniosku, ani też w skardze złożonej w przedmiotowej sprawie nie sprecyzował, o jakie informacje mu chodzi, czego oczekuje on od organu wskazując, by ten podał osobę "projektanta w specjalności drogowej - posiadający uprawnienia do projektowania w specjalności drogowej bez ograniczeń wraz z podstawą dysponowania na dzień złożenia ofert do dnia obecnego". Organ nie może się domyślać, czy chodzi o podstawę dysponowania uprawnieniami, czy też o cokolwiek innego, czym dysponuje dana osoba. Tym niemniej w odpowiedzi organ wskazał, jakimi uprawnieniami dysponuje każda z wymienionych osób. Zatem w tym zakresie organ nie mógł odpowiedzieć na wniosek, ponieważ żądanie jest nie tylko nieprecyzyjne, ale też nielogiczne. Organ nie wiedział i nie wie, co należy rozumieć przez użyty w skardze zwrot: "Zamawiający pominął informacje dotyczące 3 podstawy dysponowania przez wszystkie wymienione osoby na dzień złożenia ofert do dnia wydania odpowiedzi". Na marginesie organ wskazał, iż skarżący brał udział w postępowaniu o udzielenie zamówienia publicznego wymienionego w treści wniosku. W zamówieniu tym wyłoniono innego wykonawcę. Organ zastanawiał się, czy skarżącemu nie chodzi o to, czy wykonawca (a nie każda z osób wymienionych we wniosku) dysponuje zasobami do wykonywania zadania inwestycyjnego, ale wówczas wniosek o udzielenie informacji publicznej powinien być inaczej sformułowany. Co więcej, skarżący taką informację uzyskał już w dniu 5 września 2024 r. (a zatem przed złożeniem przedmiotowego wniosku), bowiem w zawiadomieniu o wyborze najkorzystniejszej oferty, skarżący został poinformowany, że wykonawca złożył oświadczenie, że dysponuje na dzień złożenia oferty i nadal bezpośrednio osobami, które będą uczestniczyć w wykonaniu zamówienia. Organ nie żądał od wykonawców - za wyjątkiem ww. oświadczenia - żadnych innych dokumentów w tym zakresie, czy to dotyczących umów zlecenia, umów o pracę, czy też wynikających z jakichkolwiek innych stosunków prawnych zawartych pomiędzy wykonawcą a osobami, przy pomocy których realizuje część zamówienia. Oznacza to, że organ nie posiada informacji, czy wykonawca realizujący zadanie przy pomocy wskazanych we wniosku osób, ma z nimi zawarte umowy i jaki jest charakter tych umów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej okazała się zasadna. Na wstępie należy wskazać, iż sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 w związku z art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm.) – dalej jako: "p.p.s.a.". Stosownie do art. 119 pkt 4 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.). Sytuacja, o której stanowi powołany art. 119 pkt 4 p.p.s.a., zaistniała w rozpoznawanej sprawie, bowiem przedmiotem skargi jest bezczynność podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej. Właściwość sądów administracyjnych w sprawach z zakresu dostępu do informacji publicznej wynika z przepisu art. 21 u.d.i.p. stanowiącego, że do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, z tym że przekazanie akt i odpowiedzi na skargę następuje w terminie 15 dni od dnia otrzymania skargi, zaś skargę rozpatruje się w terminie 30 dni od dnia otrzymania akt wraz z odpowiedzią na skargę. Zgodnie zaś z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 1267) w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Obejmuje ona między innymi, stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a. lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a. W tym zakresie przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Instytucja skargi na bezczynność organu ma na celu ochronę praw strony przez doprowadzenie do wydania w sprawie rozstrzygnięcia lub podjęcia innej czynności dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. W tego rodzaju sprawach, w myśl art. 149 § 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. (art. 149 § 2 p.p.s.a.). W przypadku stwierdzenia braku podstaw do uwzględnienia skargi na bezczynność w udzieleniu informacji publicznej, sąd oddala skargę w oparciu o art. 151 p.p.s.a. Przedmiotem tak rozumianej kontroli sądu administracyjnego jest skarga na bezczynność Prezydenta Miasta R. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Na wstępie tej części rozważań należy wskazać, że Prezydent Miasta R. niewątpliwie jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej. Zgodnie bowiem z art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności organy władzy publicznej. Następnie wskazania wymaga, iż informacje, o udostępnienie których wnosił skarżący, stanowią informację publiczną. Pojęcie informacji publicznej jest zarówno przez doktrynę, jak i orzecznictwo sądów administracyjnych, rozumiane bardzo szeroko, co wiąże się z upowszechnieniem zasady transparentności życia publicznego i podwyższenia świadomości prawnej społeczeństwa. Zgodnie bowiem z art. 61 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. z 1997 r., nr 78, poz. 483) obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Uszczegółowienie przywołanej normy konstytucyjnej ma miejsce właśnie w przepisach ustawy o dostępie do informacji publicznej. W myśl art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Art. 6 u.d.i.p. tworzy otwarty katalog przykładowych danych, jakie ustawa uznaje za informację publiczną. Informacją publiczną są nie tylko dokumenty bezpośrednio zredagowane i wytworzone przez organy administracji publicznej, ale także te, których organ używa do zrealizowania powierzonych mu prawem zadań. Informację publiczną stanowi więc treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej, związanych z nim, bądź w jakikolwiek sposób dotyczących tego organu, zarówno bezpośrednio przez organ wytworzonych, jak i tych, których używa się przy realizacji przewidzianych prawem zadań (także tych, które tylko w części dotyczą działalności organu), nawet, gdy nie pochodzą wprost od niego (zob. wyrok NSA z 28 kwietnia 2021 r., sygn. III OSK 865/21; wyrok NSA z 13 lutego 2024 r., sygn. III OSK 2875/22, publ. na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, dalej jako: "CBOSA"). Charakter taki mają niewątpliwie dokumenty związane z zawieraniem i wykonywaniem umów, a więc oferty przyjęte przez dysponenta środków publicznych i zakwalifikowane jako podlegające uwzględnieniu w procedurze wyboru kontrahenta dla podmiotu publicznego. Dokumenty złożone w toku postępowania prowadzonego przed publicznym podmiotem stanowią część dokumentacji zawartej w aktach takiego postępowania, a zatem stanowią informację o "sprawie publicznej", o której mowa w art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Informacje związane z postępowaniem o udzielenie zamówienia publicznego prowadzonym na podstawie przepisów ustawy z dnia 11 września 2019 r. Prawo zamówień publicznych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1320), niewątpliwie stanowią informację publiczną w myśl art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p., zatem organ, będący adresatem wniosku i posiadający taką informację, zobowiązany jest do jej udostępnienia. Udostępnienie informacji następuje w formie czynności materialno-technicznej. Jak stanowi art. 14 ust. 1 u.d.i.p., udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku. Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy natomiast do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu lub nie podjął stosownej czynności. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie ma znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt (decyzja, postanowienie lub inny akt) nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, a w szczególności czy bezczynność organu spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu w ich podjęciu lub dokonaniu, czy też wiąże się z przeświadczeniem organu, że stosowany akt lub czynność w ogóle nie powinna zostać dokonana, wyrażającym się np. w odmowie wydania decyzji w związku z błędnym przekonaniem organu, że załatwienie sprawy nie wymaga jej wydania (zob. wyrok WSA w Warszawie z dnia 23 listopada 2023 r., sygn. II SAB/Wa 522/23, publ. CBOSA). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, należy wskazać, iż wniosek skarżącej o udostępnienie informacji publicznej został złożony organowi w dniu 11 października 2024 r. Termin na jego rozpatrzenie upływał zatem w dniu 25 października 2024 r. Pismem z tego dnia organ udzielił wnioskodawcy odpowiedzi, wymieniając osoby o wskazanych specjalizacjach i uprawnieniach oraz udzielając odpowiedzi na pytanie, zawarte w pkt 2 wniosku. W kontrolowanej sprawie skarżący domagał się udostępnienia informacji w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 2176 z późn. zm.) (zwanej dalej u.d.i.p.). Ustawa ta reguluje zarówno zakres podmiotowy i przedmiotowy jej stosowania, jak i procedurę i tryb udostępniania informacji publicznej. Zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą dla dopuszczalności skargi na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie jest wymagane poprzedzenie jej jakimkolwiek środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej, ani wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, o jakim mowa w art. 52 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Trafnie także wskazało Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P., że w przypadkach bezczynności w sprawach dotyczących udzielenia informacji publicznej nie ma zastosowania przepis art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. 2024 r. poz. 572). Istota sporu w niniejszej sprawie koncentruje się wokół tego, czy organ wywiązał się w pełni z obowiązku udostępnienia informacji publicznej, czy też pozostawił wniosek skarżącej nierozpoznany w pewnym zakresie, a zatem pozostaje w bezczynności. Sąd w pełni podziela pogląd przedstawiony przez organ w odpowiedzi na skargę, zgodnie z którym żądanie niejasne, niezrozumiałe nie stanowi wniosku o udzielenie informacji publicznej zaś minimalne wymogi odnośnie takiego wniosku muszą obejmować jasne sformułowanie, pozwalające na określenie przedmiotu i zakresu żądania. Podmiot zobowiązany jest bowiem związany treścią wniosku i nie jest upoważniony do żądania od wnioskodawcy sprecyzowania lub uzupełnienia wniosku. W tym zakresie nie stosuje się art. 64 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 572, dalej również jako: "k.p.a."), pozwalającego organowi na wezwanie strony do uzupełnienia braków podania, ponieważ przepisy k.p.a. w sprawach dostępu do informacji publicznej stosuje się jedynie do decyzji wydanych na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. Jednakże lektura treści wniosku z dnia 11 października 2024 r. wskazuje, iż niezasadnym okazało ustalenie przez Prezydenta Miasta R., że skarżący nie sprecyzował we wniosku, o jakie informacje mu chodzi i czego oczekuje on od organu. Jak wynika z treści punktu 1 wniosku, skarżący wnosił o przedstawienie informacji o osobach wskazanych przez wykonawcę, jakie będą uczestniczyły w wykonaniu zamówienia, posiadających uprawnienia wymienione w kolejnych podpunktach. Odnośnie każdej z tych osób wnioskodawca zażądał także informacji o podstawie dysponowania na dzień złożenia ofert do dnia obecnego. W ocenie Sądu takie sformułowanie wniosku nie pozostawia wątpliwości co do tego, że zakres żądanej informacji obejmuje imię i nazwisko wskazanej przez wykonawcę osoby posiadającej określone uprawnienia oraz podstawę dysponowania tą osobą. Zatem udostępnienie informacji obejmującej imiona i nazwiska poszczególnych osób, jak to uczynił organ w odpowiedzi na wniosek datowanej na dzień 25 października 2024 r., nie może budzić wątpliwości co do tego, że w tym zakresie organ udostępnił żądaną przez skarżącego informację o osobach, pomimo że w treści wniosku brak wyraźnego wskazania, że żądanie dotyczy imienia i nazwiska. Natomiast odnośnie tej części informacji o osobach, która dotyczyła podstawy dysponowania organ w powyższym piśmie nie zajął żadnego stanowiska. Dopiero w odpowiedzi na skargę organ podaje, że żądanie wniosku jest niezrozumiałe, wywodząc przy tym, że prawdopodobnie informacja o podstawie dysponowania miałaby dotyczyć podstawy dysponowania uprawnieniami. Takie stanowisko nie znajduje uzasadnienia w samej treści wniosku, w którym skarżący domaga się udostępnienia mu informacji o osobach. Ponadto należy zauważyć, że żądane informacje dotyczą osób wskazanych przez wykonawcę do wykonania zamówienia publicznego udzielanego na podstawie przepisów ustawy z dnia 11 września 2019 r. Prawo zamówień publicznych (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1320). Stosownie do art. 124 pkt 1 ww. ustawy w postępowaniu o udzielenie zamówienia zamawiający może żądać podmiotowych środków dowodowych na potwierdzenie spełniania warunków udziału w postępowaniu lub kryteriów selekcji. Z kolei w myśl § 9 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z dnia 23 grudnia 2020 r. w sprawie podmiotowych środków dowodowych oraz innych dokumentów lub oświadczeń, jakich może żądać zamawiający od wykonawcy (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz.1824) zamawiający może żądać podmiotowych środków dowodowych w postaci wykazu osób, skierowanych przez wykonawcę do realizacji zamówienia publicznego, w szczególności odpowiedzialnych za świadczenie usług, kontrolę jakości lub kierowanie robotami budowlanymi, wraz z informacjami na temat ich kwalifikacji zawodowych, uprawnień, doświadczenia i wykształcenia niezbędnych do wykonania zamówienia publicznego, a także zakresu wykonywanych przez nie czynności oraz informacją o podstawie do dysponowania tymi osobami. W świetle przywołanych powyżej przepisów mających zastosowanie w postępowaniu o udzielenie zamówienia publicznego, którego dotyczy żądana informacja publiczna a także wobec treści wniosku z 11 października 2024 r., argumentację organu o braku sprecyzowania przedmiotu i zakresu żądanej informacji należało uznać za bezpodstawną. W tym miejscu należy przypomnieć, że stan bezczynności oznacza sytuację, w której mimo upływu ustawowych terminów organ nie udostępnia żądanej informacji, nie wydaje decyzji, bądź nie informuje wnioskodawcy o tym, że objęta wnioskiem informacja nie stanowi informacji publicznej, że podmiot zobowiązany nie jest w posiadaniu wnioskowanej informacji lub że żądana informacja została już udostępniona, ewentualnie wskazuje na okoliczności, z których wynika, że wnioskodawca daną informacją dysponuje (por. wyrok NSA z dnia 7 lipca 2016 r., I OSK 39/15, Lex nr 2100722; wyrok WSA w Gliwicach z 26 maja 2020 r., sygn. III SA/Gl 120/20; publ. CBOSA). W kontrolowanej sprawie, w kierowanej do Sądu odpowiedzi na skargę, podmiot zobowiązany podaje, że jest w posiadaniu informacji odnośnie wskazanej przez wykonawcę podstawy dysponowania osobami, których dotyczy wniosek skarżącego. Mianowicie wykonawca miał wskazać, że dysponuje tymi osobami bezpośrednio. Ponadto w odpowiedzi na skargę organ powołuje się na to, że powyższa informacja zawarta była w zawiadomieniu o wyborze najkorzystniejszej oferty, które jest znane skarżącemu. Natomiast organ nie posiada informacji czy wykonawca zawarł z tymi osobami umowy i jaki jest charakter tych umów, gdyż takiej informacji nie żądał. Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela panujący w orzecznictwie sądowoadministracyjnym pogląd, że za niezasadny trzeba uznać wniosek o udzielenie informacji, którą zainteresowany posiada. Wówczas bowiem kwestia dostępu do informacji wydaje się być bezprzedmiotowa. Zatem w sytuacji, gdy wnioskujący jest już w posiadaniu informacji, którą dysponuje podmiot zobowiązany, podmiot ten może odmówić "ponownego" udzielenia takiej samej informacji, informując o tym zainteresowanego o określonej treści pismem (por. wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 26 sierpnia 2021 r., sygn. III SAB/Go 128/21, publ. CBOSA). Należy jednak podkreślić, iż w niniejszej sprawie Prezydent Miasta R. w żaden sposób nie odpowiedział na wniosek skarżącego w omawianym zakresie. W szczególności nie przekazał informacji, które zawarł dopiero w piśmie składanym w toku postępowania sądowoadministracyjnego, tj w odpowiedzi na skargę na bezczynność. Wobec powyższego Sąd zobowiązał Prezydenta Miasta R. do rozpatrzenia wniosku skarżącego w zakresie informacji o wskazywanych przez wykonawcę podstawach dysponowania osobami wymienionymi w punkcie 1 wniosku, w terminie 14 dni od dnia zwrotu organowi akt wraz z prawomocnym orzeczeniem (pkt 2 wyroku). Jednocześnie Sąd uznał, że bezczynność jakiej dopuścił się organ miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa. Rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość kwalifikowaną, kiedy zachowanie organu posiadałoby pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako naruszenie. Ustawodawca nie zdefiniował kryteriów stanu rażącego naruszenia prawa, pozostawiając dokonanie kwalifikacji w tym zakresie uznaniu sądu orzekającego, opierającemu się na analizie całokształtu okoliczności sprawy. Zakwalifikowanie bezczynności jako mającej miejsce z rażącym naruszeniem prawa będzie więc zasadna, gdy stan bezczynności lub przewlekłości jest oczywisty, uporczywy i nie daje się pogodzić z regułami demokratycznego państwa prawa (zob. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 3 lutego 2021 r. sygn. akt II SAB/Gd 107/20). Jak wynika z odpowiedzi na skargę, w niniejszej sprawie podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji dopuścił się bezczynności w wyniku błędnej oceny stanu faktycznego. W ocenie Sądu bezczynność organu nie nosi cech pozwalających zakwalifikować ją do stanu rażącego naruszenia prawa. Z tego względu Sąd w punkcie 1 wyroku orzekł, że Prezydent Miasta R. dopuścił się bezczynności, która miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1) lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz 1935 z późn. zm.). dc