II SAB/Łd 34/26

Dnia 7 maja 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Mikołajczyk po rozpoznaniu w dniu 7 maja 2026 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. N. na bezczynność Prezydenta Miasta Łodzi w przedmiocie wniosku o umorzenie kwoty należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego postanawia: odrzucić skargę. a.bł. M. N. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi bezczynność Prezydenta Miasta Łodzi w przedmiocie wniosku o umorzenie kwoty należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego. W odpowiedzi na skargę Prezydenta Miasta Łodzi wniósł o odrzucenie skargi z uwagi na nie wyczerpanie trybu określonego w art. 53 § 2b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.) – w skrócie: "p.p.s.a". Organ wyjaśnił, że skarżący M. N. pierwotnie wniósł skargę na bezczynność i przewlekłe postępowanie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi ( sygn. akt II SA/Łd 833/25), a następnie pismem z 30 listopada 2025 r. wniósł o uznanie, że skarga ta stanowi również skargę na bezczynność Centrum Świadczeń Socjalnych w Łodzi. Skarżący na żadnym etapie postępowania nie wniósł do Prezydenta Miasta Łodzi Centrum Świadczeń Socjalnych w Łodzi wymaganego prawem ponaglenia. Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II z 28 stycznia 2026 r. skarżący został wezwany do złożenia dowodu wniesienia ponaglenia do organu wyższego stopnia w trybie art. 37 § 1 k.p.a. przed wniesieniem skargi do Sądu. Z zawartego w ww. wezwaniu pouczenia wynikało, że nieusunięcie braku skargi w terminie 7 dni będzie skutkowało jej odrzuceniem. Stosowne wezwanie do usunięcia braku skargi zostało doręczone 20 lutego 2026 r. jednak w ustawowym terminie brak skargi nie został usunięty. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.) – w skrócie: "p.p.s.a." – skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia, w myśl art. 52 § 2 przywołanej ustawy, należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. W przypadku skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie spraw przez organ, wyczerpanie środków zaskarżenia następuje przez wniesienie środka przewidzianego w art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2025 r., poz. 1691) – dalej: "k.p.a.". Zgodnie z tym przepisem stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli: 1) nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność); 2) postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość). Ponaglenie wnosi się do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie, a jeżeli nie ma organu wyższego stopnia do organu prowadzącego postępowanie (art. 37 § 3 k.p.a.). W myśl art. 53 § 2b p.p.s.a. skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Ponaglenie, o którym mowa we wskazanym przepisie, równoznaczne jest ze środkiem zaskarżenia i spełnia kryterium "wyczerpania środków zaskarżenia" w rozumieniu art. 52 § 2 p.p.s.a. Z powyższego wynika, że niezbędnym warunkiem zaskarżenia do sądu administracyjnego bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania w aktualnym stanie prawnym jest złożenie ponaglenia w trybie art. 37 § 1 k.p.a. Należy dodać, że skarga wniesiona bez uprzedniego wyczerpania środków zaskarżenia w myśl art. 52 § 1 i § 2 p.p.s.a. podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Jak wynika z akt sprawy skarżący został wezwany do wykazania, że przed złożeniem skargi do sądu wystąpił do organu wyższego stopnia z ponagleniem, o którym mowa w art. 37 k.p.a. Wezwanie to pozostało jednak bez jakiejkolwiek odpowiedzi. Stosownie do art. 58 § 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym. Z tych wszystkich względów sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. orzekł, jak w postanowieniu. a.bł.