II SAB/Łd 38/07

Dnia 3 października 2007 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Grzegorz Szkudlarek po rozpoznaniu w dniu 3 października 2007 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. S. na bezczynność Burmistrza Miasta K. w przedmiocie zasiłku stałego za okres od 1 stycznia do 18 kwietnia 2007 roku p o s t a n a w i a odrzucić skargę. J. S. w dniu 2 lipca 2007 roku wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi pismo zatytułowane "Wniosek", w którym domagał się podjęcia przez Sąd interwencji w celu wyegzekwowania od Miejsko-Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w K. należnej kwoty zasiłku stałego za okres od 1 stycznia do 18 kwietnia 2007 roku. W uzasadnieniu J. S. podał, iż Kierownik Miejsko-Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w K., decyzją z dnia [...], przyznał mu zasiłek stały. W związku z wyrokiem sądu z dnia 21 grudnia 2006 roku został zatrzymany i osadzony w Zakładzie Karnym, gdzie obecnie przebywa. Kierownik Miejsko-Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w K., decyzją z dnia [...], postanowił zakończyć realizację decyzji o przyznaniu zasiłku stałego z dnia [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., po rozpoznaniu odwołania J. S., decyzją z dnia [...], uchyliło zaskarżoną decyzję Burmistrza Miasta K. z dnia [...] roku i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Kierownik Miejsko-Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w K., decyzją Nr [...] z dnia [...], zakończył od dnia 1 stycznia 2007 roku realizację decyzji z dnia [...] przyznającej zasiłek stały. Zdaniem skarżącego z uwagi na zakaz działania prawa wstecz za ostatni dzień wypłaty zasiłku stałego można przyjąć dopiero datę 18 kwietnia 2007 roku, a zatem winien mu zostać wypłacony zasiłek stały za okres od 1 stycznia 2007 roku do 18 kwietnia 2007 roku. W odpowiedzi na skargę Burmistrz Miasta K. podniósł, iż zgodnie z treścią z art. 13 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej osobie odbywającej karę pozbawienia wolności nie przysługuje prawo do świadczeń z pomocy społecznej. W opinii organu administracji dołożono wszelkiej staranności, aby wyjaśnić sprawę w sposób wnikliwy oraz zgodny z prawem. W tej sytuacji zarzucanie Burmistrzowi Miasta K. bezczynności jest niesłuszne i krzywdzące. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 17 sierpnia 2007 roku J. S. został z wezwany do usunięcia braków formalnych skargi na bezczynność Burmistrza Miasta K., w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi, przez wykazanie, iż przed złożeniem skargi do sądu administracyjnego w trybie art. 37 § 1 k.p.a. wystąpił do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z zażaleniem na bezczynność Burmistrza Miasta K.. W odpowiedzi na wezwanie J. S. przedłożył kserokopię postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...], w którym stwierdzono uchybienie przez skarżącego terminu do wniesienia odwołania od decyzji Kierownika Miejsko-Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w K. z dnia [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu, albowiem jej wniesienie jest niedopuszczalne. Na wstępie niniejszych rozważań należy podnieść, iż merytoryczne rozpoznanie skargi zawsze jest poprzedzone kontrolą dopuszczalności środka zaskarżenia. Zgodnie z treścią art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - dalej zwanej "p.p.s.a.", skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Jeżeli zaś ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu – w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 p.p.s.a.). W przypadku natomiast innych aktów, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, należy również przed wniesieniem skargi do sądu wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa. Termin, o którym mowa w § 3 nie ma wówczas zastosowania (art. 52 § 4 p.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie przedmiotem kontroli Sądu jest skarga na bezczynność Burmistrza Miasta K. w przedmiocie wypłaty zasiłku stałego za okres od 1 stycznia do 18 kwietnia 2007 roku. Przez bezczynność organu administracji publicznej należy rozumieć niepodjęcie przez organ żadnych czynności w sprawie w prawnie określonym terminie lub, mimo ustawowego obowiązku, niezakończenie postępowania wydaniem stosownego aktu lub podjęciem czynności. Przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego nakładają na organy administracji obowiązek załatwienia sprawy bez zbędnej zwłoki (art. 35 § 1 k.p.a.). W przypadku spraw wymagających przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego załatwienie sprawy powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej – nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania (art. 35 § 3 k.p.a.). Jednocześnie ustawodawca zastrzegł w art. 37 § 1 k.p.a., iż w przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub ustalonym w myśl art. 36 k.p.a. stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Z tych względów również w przypadku bezczynności organu administracji, przed złożeniem skargi do sądu administracyjnego, strona musi wyczerpać środki zaskarżenia przysługujące jej w toku postępowania administracyjnego, a skarga na bezczynność organu administracji złożona przed wyczerpaniem trybu określonego w art. 37 § 1 k.p.a. jest niedopuszczalna. W aktach niniejszej sprawy brak jest dowodu, który wskazywałby na wniesienie przez skarżącego zażalenia na bezczynność Burmistrza Miasta K. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S., tj. w trybie uregulowanym przez art. 37 § 1 k.p.a. Za wyczerpanie środków odwoławczych w postępowaniu administracyjnym nie może w szczególności zostać uznane odwołanie od decyzji Kierownika Miejsko-Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w K. z dnia [...]. Odwołanie to nie dotyczyło bezczynności Burmistrza Miasta K., a jedynie było zwykłym środkiem odwoławczym od wydanej w I instancji decyzji administracyjnej w przedmiocie zakończenia realizacji decyzji o przyznaniu zasiłku stałego. Uwzględniając powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi obowiązany był stwierdzić, iż J. S. nie wyczerpał środków zaskarżenia, jakie mu służyły w postępowaniu administracyjnym, tj. nie złożył zażalenia w trybie art. 37 § 1 k.p.a. W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 52 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.