II SAB/Łd 38/24

Dnia 24 maja 2024 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Agata Sobieszek-Krzywicka, Asesor WSA Beata Czyżewska, , po rozpoznaniu w dniu 24 maja 2024 roku na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi A.C. na bezczynność Dyrektora Teatru im. [...] w Ł. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. zobowiązuje Dyrektora Teatru im. [...] w Ł. do załatwienia wniosku A.C. z dnia 25 stycznia 2024 roku, w części nieobjętej wykazem organu z dnia 7 lutego 2024 roku; 2. stwierdza, że bezczynność Dyrektora Teatru im. [...] w Ł. miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa; 3. oddala skargę w pozostałym zakresie; 4. zasądza od Dyrektora Teatru im. [...] w Ł. na rzecz skarżącej A.C. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Pismem z dnia 19 lutego 2024 r. A. C., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika w osobie radcy prawnego, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność Dyrektora Teatru im. Stefana Jaracza w Łodzi w zakresie dostępu do informacji publicznej. W uzasadnieniu skargi wskazano, iż A. C. w dniu 25 stycznia 2024 roku za pośrednictwem poczty elektronicznej złożyła do organu wniosek o udostępnienie informacji publicznej poprzez udzielenie informacji o umowach zawartych w okresie od 1 stycznia 2023 r. do 31 grudnia 2023 r., zawierających co najmniej datę umowy, jej stronę, kwotę (kwoty) wypłacone w ramach umów, ich przedmiot oraz numer. Skarżąca wskazała, iż prosi o udostępnienie powyższych danych w postaci kopii wyciągu z rejestru umów lub w innej, wygodnej organowi postaci na adres e-mail, z którego nadano wiadomość. Organ w dniu 31 stycznia 2024 r. za pośrednictwem poczty elektronicznej wezwał skarżącą do wykazania interesu prawnego w żądaniu dostępu do powyższych informacji, bowiem, w ocenie organu, dane te stanowią informację publiczną przetworzoną. Skarżąca nie zgodziła się z powyższym stanowiskiem i pismem z dnia 5 lutego 2024 r., przesłanym za pośrednictwem poczty elektronicznej, oświadczyła organowi, iż w jej ocenie żądane dane nie stanowią informacji publicznej przetworzonej, powołując aktualne stanowisko judykatury. W odpowiedzi dyrektor Teatru im. Stefana Jaracza w Łodzi, pismem z dnia 7 lutego 2024 r., również doręczonym za pośrednictwem poczty elektronicznej, przesłał skarżącej tabelę, wskazującą żądane dane. Jednakże nie zachowano w niej ciągłości numeracji umów, a w przypadku niektórych umów nie wskazano kwoty brutto wynagrodzenia dla kontrahenta organu. W piśmie tym organ wskazał, iż zestawienie to obejmuje wszystkie umowy zawarte przez Teatr w 2023 roku z podmiotami niebędącymi osobami fizycznymi. Zestawienie powstało na podstawie rejestru prowadzonego w formie papierowej oraz zasobów księgowości. A. C., wskazanym na wstępie pismem z dnia 19 lutego 2024 r., wystąpiła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi ze skargą na bezczynność Dyrektora Teatru im. Stefana Jaracza w Łodzi w zakresie dostępu do informacji publicznej. Skarżąca zarzuciła organowi naruszenie art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 902, dalej również jako: "u.d.i.p.") przez nieudostępnienie informacji publicznej pomimo upływu terminu ustawowego i w konsekwencji wniosła o stwierdzenie, iż organ dopuścił się bezczynności. Ponadto o orzeczenie, że miała ona charakter rażącego naruszenia prawa i nakazanie organowi rozpoznania wniosku skarżącej w części dotychczas nie rozpoznanej. Skarżąca wniosła również o wymierzenie organowi grzywny w wysokości wedle uznania Sądu i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego przez radcę prawnego, wedle norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi wskazano, iż wobec niezachowania ciągłości numeracji umów oraz niewskazania kwoty wynagrodzenia brutto w przypadku każdej umowy, organ nie wywiązał się w pełni z obowiązku udostępnienia informacji publicznej. Jeżeli organ z jakiś względów żywił przekonanie, iż niektórych informacji nie może udostępnić, choćby ze względu na tajemnicę przedsiębiorcy lub prywatność osoby fizycznej, to winien był wydać w tym zakresie stosowną decyzję. Organ jednak nie wydał takiej decyzji, co zmusza skarżącą do wywiedzenia skargi. Wniosek o wymierzenie organowi grzywny skarżąca uzasadniła tym, iż nieprawidłowe działanie organu, korzystającego wszak z pewnością z obsługi prawnej, nie wynikało ani ze stopnia skomplikowania wniosku, ani z trudności interpretacyjnych dotyczących u.d.i.p. - rozwiewanych wszak na bieżąco przez skarżącą - lecz wyłącznie ze złej woli i chęci utrudnienia skarżącej działań strażniczych w sektorze kultury. Z uwagi na powyższe okoliczności, skarżąca wniosła jak w petitum skargi. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Teatru im. Stefana Jaracza w Łodzi, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika w osobie radcy prawnego, wniósł o oddalenie skargi oraz o zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego wg. norm przepisanych. W uzasadnieniu organ wskazał, iż faktycznie nie wydał decyzji administracyjnej odmawiającej dostępu do części wnioskowanych informacji. Sytuacja taka wyniknęła z uwagi na niewiedzę pracownika organu, jak też z uwagi na okres urlopowy (ferie zimowe w województwie łódzkim). Organ nieumyślnie nie dokonał wydania decyzji i w jego ocenie nie można uznać, iż miało to wpływ na wynik po stępowania. Ponadto ilość wniosków kierowanych przez skarżącą powoduje dezorganizację prac Teatru. Organ zatrudnia bowiem na stanowiskach administracyjno-biurowych małą liczbę osób, które zmuszone są do porzucenia czynności wykonywanych w ramach codziennych obowiązków służbowych na rzecz przygotowywania odpowiedzi na wnioski skarżącej. Organ nie jest dużym podmiotem, posiadającym wyodrębniona komórkę przeznaczoną do udzielania informacji publicznej. Teatr jednak podejmuje wszelkie starania, aby udzielanie informacji publicznej odbywało się w terminach i na zasadach wskazanych w przepisach prawa. Organ podkreślił również, że nie ujawnił umów zawartych w rejestrze umów, których ujawnienie prowadziłoby do naruszenia praw i wolności podmiotów współpracujących z Teatrem. Podstawę prawną do odmowy udostępnienia żądanych informacji stanowi art. 5 ust. 1 u.d.i.p. w zw. z art. 29a ustawy z dnia 25 października 1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 87). Przepisy ustawy o ochronie informacji niejawnych oraz ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych stanowią legi speciali w stosunku do u.d.i.p. i muszą być stosowane na zasadzie pierwszeństwa. W konsekwencji w sytuacji, gdy wnioskowana informacja stanowi informację niejawną lub też informację ustawowo chronioną, wyłączona jest możliwość jej uzyskania na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Wniosek skarżącej obejmował udzielenie informacji publicznej o umowach zawartych z osobami fizycznymi na świadczenie usług z zakresu działalności artystycznej lub twórczej, o którym stanowi art. 29a ust. 1 pkt 1 ustawy o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej. Wprowadzenie ustawowej możliwości wyłączenia jawności danych osobowych wynagrodzeń artystów twórców i wykonawców, w przypadku gdy osoby te stają się stronami umów cywilnych zawartych z instytucjami kultury, uzasadnione jest bezpieczeństwem tych osób i ich majątku, jak i ochroną wysokości honorarium artysty w związku z interesem prywatnym takiej osoby, przy uwzględnieniu specyfiki wykonywanego zawodu. Przedmiotowe umowy nie były zawierane w trybie ustawy Prawo zamówień publicznych i zawierały zastrzeżenie o braku możliwości ujawniania informacji zawartych w tych umowach. Po drugie organ nie ujawnił żądanych informacji z uwagi na art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Dodatkowo po analizie organ doszedł do wniosku, iż żaden z kontrahentów Teatru nie należy do kręgu osób pełniących funkcje publiczne. W związku z powyższym organ nie był uprawniony do udzielenia informacji w zakresie wszystkich umów znajdujących się w rejestrze umów prowadzonym przez Teatr im. Stefana Jaracza w Łodzi. Jednakże z ostrożności procesowej, w razie dojścia przez Sąd do wniosku, iż doszło do naruszenia przepisów o dostępie do informacji publicznej, organ wniósł o nienakładanie na Teatr im. Stefana Jaracza w Łodzi kary grzywny z uwagi na nieumyślny charakter naruszeń oraz z uwagi na fakt, iż organ dysponuje skromnymi środkami finansowymi w ramach prowadzonej działalności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej okazała się zasadna. Na wstępie należy jednak wskazać, iż sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 w związku z art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm., dalej również jako: "p.p.s.a."). Stosownie do art. 119 pkt 4 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.). Sytuacja, o której stanowi powołany art. 119 pkt 4 p.p.s.a., zaistniała w rozpoznawanej sprawie, bowiem przedmiotem skargi jest bezczynność podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej. Właściwość sądów administracyjnych w sprawach z zakresu dostępu do informacji publicznej wynika z przepisu art. 21 u.d.i.p. stanowiącego, że do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, z tym że przekazanie akt i odpowiedzi na skargę następuje w terminie 15 dni od dnia otrzymania skargi, zaś skargę rozpatruje się w terminie 30 dni od dnia otrzymania akt wraz z odpowiedzią na skargę. Zgodnie zaś z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 2492 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Obejmuje ona między innymi, stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a. lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a. W tym zakresie przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Instytucja skargi na bezczynność organu ma na celu ochronę praw strony przez doprowadzenie do wydania w sprawie rozstrzygnięcia lub podjęcia innej czynności dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. W tego rodzaju sprawach, w myśl art. 149 § 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. (art. 149 § 2 p.p.s.a.). W przypadku stwierdzenia braku podstaw do uwzględnienia skargi na bezczynność w udzieleniu informacji publicznej, sąd oddala skargę w oparciu o art. 151 p.p.s.a. Przedmiotem tak rozumianej kontroli sądu administracyjnego jest skarga A. C. na bezczynność Dyrektora Teatru im. Stefana Jaracza w Łodzi w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Na wstępie tej części rozważań należy podkreślić, że Dyrektor Teatru im. Stefana Jaracza w Łodzi niewątpliwie jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej. Zgodnie bowiem z art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. W myśl § 1 ust. 1 uchwały nr 972/17 Zarządu Województwa Łódzkiego z dnia 21 lipca 2017 r. w sprawie nadania statutu Teatru im. Stefana Jaracza w Łodzi Teatr im. Stefana Jaracza w Łodzi jest samorządową instytucją kultury, której organizatorem jest Samorząd Województwa Łódzkiego. Teatr jest również wpisany do Rejestru Instytucji Kultury Województwa Łódzkiego. Niewątpliwie zatem Teatr wykonuje zadania publiczne z zakresu kultury i sztuki, jak również dysponuje majątkiem publicznym, stąd Dyrektor takiej placówki jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej. Następnie wskazania wymaga, iż informacje, o udostępnienie których wnosiła skarżąca, stanowią informację publiczną. Zgodnie bowiem z art. 61 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. z 1997 r., nr 78, poz. 483) obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (ust. 1). Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (ust. 2). Ograniczenie prawa, o którym mowa w ust. 1 i 2, może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (ust. 3). Tryb udzielania informacji, o których mowa w ust. 1 i 2, określają ustawy, a w odniesieniu do Sejmu i Senatu ich regulaminy (ust. 4). Uszczegółowienie przywołanej normy konstytucyjnej ma miejsce właśnie w postanowieniach ustawy o dostępie do informacji publicznej. W myśl art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Art. 6 u.d.i.p. tworzy otwarty katalog przykładowych danych, jakie ustawa uznaje za informację publiczną. W myśl art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. f oraz pkt 3 udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p., w tym o majątku, którym dysponują oraz zasadach ich funkcjonowania. Podkreślić przy tym należy, że pojęcie informacji publicznej jest zarówno przez doktrynę, jak i orzecznictwo sądów administracyjnych, rozumiane bardzo szeroko, co wiąże się z upowszechnieniem zasady transparentności życia publicznego i podwyższenia świadomości prawnej społeczeństwa. Prezentowane jest stanowisko, zgodnie z którym pojęcie informacji publicznej obejmuje każdą wiadomość wytworzoną przez szeroko rozumiane władze publiczne i osoby pełniące funkcje publiczne lub odnoszącą się do władz publicznych, a także wytworzoną lub odnoszącą się do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem publicznym. Informacją publiczną jest zatem treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, treść wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych, niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Informację publiczną stanowi więc treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej, związanych z nim, bądź w jakikolwiek sposób dotyczących tego organu. Informację publiczną stanowi zarówno treść dokumentów bezpośrednio przez organ wytworzonych, jak i tych, których używa się przy realizacji przewidzianych prawem zadań (także tych, które tylko w części dotyczą działalności organu), nawet, gdy nie pochodzą wprost od niego (zob. wyrok NSA z 28 kwietnia 2021 r., sygn. III OSK 865/21; wyrok NSA z 13 lutego 2024 r., sygn. III OSK 2875/22 dostępne, podobnie jak inne powoływane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia, w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem: "www.orzeczenia.nsa.gov.pl", dalej również jako: "CBOSA"). Powyższe wskazuje, iż dane wynikające z umów, o które wnioskowała skarżąca, niewątpliwie stanowią informację publiczną w myśl art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p. Również dane, których organ ostatecznie skarżącej nie udostępnił, zdaniem Sądu, stanowią informację publiczną, bowiem dotyczą majątku Teatru, zaś usługi nabyte w drodze tych umów zostały sfinansowane ze środków publicznych. Jedynie dostęp do tych danych może być ograniczony ze względu na treść art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p. W myśl tych przepisów prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych (ust. 1). Prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa (ust. 2). Podkreślić jednak należy, że uznanie przez organ, iż część zawnioskowanych danych nie podlega udostępnieniu wobec treści art. 5 u.d.i.p., nie usprawiedliwia bezczynności organu w tym zakresie. Jeśli bowiem przedmiotem żądania wnioskodawcy jest informacja publiczna w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p., a organ będący adresatem wniosku, taką informację posiada, udostępnia ją w terminie 14 dni od dnia otrzymania wniosku, stosownie do art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Udostępnienie informacji następuje w formie czynności materialno-technicznej i nie wymaga podjęcia jakiegokolwiek rozstrzygnięcia. Jeśli natomiast udostępnienie informacji publicznej jest niedopuszczalne z przyczyn określonych w ustawie, organ powinien odmówić udostępnienia informacji publicznej, co wymaga podjęcia rozstrzygnięcia w formie decyzji administracyjnej. Zgodnie bowiem z art. 16 ust. 1 u.d.i.p. odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji. Podstawy do wydania takiej decyzji zachodzą na przykład w sytuacji, gdy żądana informacja, pomimo posiadania walorów informacji publicznej, jest informacją chronioną na zasadach przewidzianych w art. 5 ust. 1 lub ust. 2 u.d.i.p. Nie wydaje się natomiast decyzji odmownej w sytuacji, w której żądana informacja - wbrew przekonaniu wnioskodawcy - nie posiada waloru informacji publicznej lub, gdy adresat wniosku nie posiada żądanej informacji publicznej, a także gdy wnioskodawca żąda udzielenia informacji publicznych, w stosunku do których dostęp odbywa się na odrębnych zasadach. Obowiązkiem organu jest wówczas zawiadomić wnioskodawcę o przyczynie, która uniemożliwia pozytywne załatwienie wniosku (por. wyrok WSA w Krakowie z 31 marca 2023 r., sygn. II SAB/Kr 39/23, publ. CBOSA). Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy przy tym do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu lub nie podjął stosownej czynności. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie ma znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt (decyzja, postanowienie lub inny akt) nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, a w szczególności czy bezczynność organu spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu w ich podjęciu lub dokonaniu, czy też wiąże się z przeświadczeniem organu, że stosowany akt lub czynność w ogóle nie powinna zostać dokonana, wyrażającym się np. w odmowie wydania decyzji w związku z błędnym przekonaniem organu, że załatwienie sprawy nie wymaga jej wydania (zob. wyrok WSA w Warszawie z dnia 23 listopada 2023 r., sygn. II SAB/Wa 522/23, publ. CBOSA). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, należy wskazać, iż wniosek skarżącej o udostępnienie informacji publicznej został złożony organowi w dniu 25 stycznia 2024 r. Termin na jego rozpatrzenie upływał zatem 8 lutego 2024 r. W dniu 7 lutego 2024 r. Dyrektor Teatru im. Stefana Jaracza w Łodzi udzielił skarżącej odpowiedzi, jednak jej zakres rzeczowy nie wyczerpywał wniosku w pełni, nie obejmował bowiem wszystkich umów zawartych przez Teatr w 2023 roku, co wskazano wprost w wiadomości e-mail z dnia 7 lutego 2024 r., a jedynie umowy zawarte z podmiotami niebędącymi osobami fizycznymi. Ponadto przy wielu umowach nie wskazano kwot brutto, na które opiewały. Organ, nawet jeśli uznał, iż powyższe informacje nie podlegają udostępnieniu na podstawie art. 5 u.d.i.p. w zw. z art. 29a ustawy z dnia 25 października 1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej, winien wydać w tej sprawie stosowną decyzję. Dyrektor Teatru tego jednak nie uczynił, co sam przyznał w odpowiedzi na skargę, tłumacząc powyższe niewiedzą pracownika organu oraz okresem urlopowym. Jak jednak wskazano powyżej, powód niedochowania terminu, o którym mowa w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. w zw. z art. 16 ust. 1 u.d.i.p., nie ma znaczenia dla oceny, czy organ pozostawał w bezczynności w zakresie udostępnienia informacji publicznej. Obowiązkiem organu jest bowiem takie zorganizowanie pracy i wewnętrznych procedur, aby terminowo wywiązywać się z nałożonych przepisami prawa obowiązków. Organ nie skorzystał przy tym z możliwości wydłużenia terminu na udzielenie informacji publicznej, o której mowa w art. 13 ust. 2 u.d.i.p. Zgodnie z tym przepisem jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Z akt sprawy nie wynika natomiast, aby organ do chwili wydania wyroku w niniejszej sprawie podjął jakiekolwiek kroki w celu pełnego rozpatrzenia wniosku skarżącej. Nie wydał także decyzji odmawiającej udostępnienia informacji publicznej ponad zakres odpowiedzi udzielonej w dniu 7 lutego 2024 r., nie umorzył również postępowania w tym przedmiocie. Powyższe okoliczności, w ocenie Sądu, wskazują, iż organ dopuścił się bezczynności w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Zasadne zatem jest zobowiązanie go do rozpoznania wniosku skarżącej w zakresie udostępnienia danych o umowach nieobjętych pismem z dnia 7 lutego 2024 r. oraz w zakresie kwot brutto umów wskazanych w piśmie z dnia 7 lutego 2024 r., których wartości nie podano i udzielenie tych informacji, bądź wydanie decyzji o odmowie ich udostępnienia, o czym Sąd orzekł w pkt 1 sentencji wyroku na mocy art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. Bezczynność ta, zdaniem Sądu, nie nosi jednak znamion rażącego naruszenia prawa. Kwalifikacja naruszenia prawa, jako rażącego, musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie. Rażącym naruszeniem prawa jest stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty, przy czym każdorazowo taka ocena musi być dokonana przy uwzględnieniu okoliczności danej sprawy. Orzeczenie o kwalifikowanej formie bezczynności winno być zarezerwowane dla sytuacji szczególnych, oczywistych i niedających się usprawiedliwić w żaden sposób. Rażące naruszenie prawa dotyczyć może w szczególności zawartych w ustawie przepisów o terminach załatwienia sprawy, przy czym przekroczenie terminu musi być szczególnie znaczące i niezaprzeczalne, a rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach musi być pozbawione racjonalnego uzasadnienia. Taka sytuacja nie miała miejsca w niniejszej sprawie. Organ bowiem nie zignorował wniosku skarżącej, udzielił odpowiedzi na jej wniosek w terminie wynikającym z art. 13 ust. 1 u.d.i.p., udostępniając dane, które uznał za stosowne. Natomiast bezczynność polegająca na niewydaniu decyzji o odmowie udostępnienia informacji w pozostałym zakresie wynikała z niewiedzy pracownika organu. Dlatego też Sąd ocenił, iż organ nie dopuścił się bezczynności z rażącym naruszeniem prawa, o czym orzekł w pkt 2 sentencji wyroku na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. W konsekwencji powyższego Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę w pozostałym zakresie, o czym orzekł w pkt 3 sentencji wyroku. W myśl bowiem art. 149a § 2 p.p.s.a. sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. Biorąc pod uwagę, iż bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, nie była nacechowana złą wolą, Sąd uznał, iż wymierzenie organowi grzywny nie jest konieczne ani celowe. O zwrocie kosztów postępowania na rzecz skarżącej Sąd orzekł w pkt 4 sentencji wyroku na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1935). lp