II SAB/Łd 39/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, Wydział II w następującym składzie: Przewodniczący: Asesor sądowy Renata Kubot - Szustowska po rozpoznaniu w dniu 7.listopada 2006r. w Łodzi, na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. M. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. w przedmiocie samowolnej rozbudowy parkingu postanawia: 1. umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne; 2. zwrócić J. M. ze Skarbu Państwa, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi kwotę 100,00, (sto) złotych, uiszczoną tytułem wpisu sądowego w dniu 3O.sierpnia 2006r., zaksięgowaną pod poz. 2071.; 2. oddalić wniosek skarżącego o zasądzenie kosztów postępowania. W dniu 30.czerwca 2006r. J. M. wniósł skargę na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. w sprawie samowolnej rozbudowy parkingu przez A. D. na terenie działek o numerach ewidencyjnych 55/1 i 56/1, położonych w Z. , przy ul. A. . Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Z. wniósł o oddalenie skargi. W piśmie z dnia 11.września 2006r. natomiast, skarżący cofnął skargę, wobec wydania przez organ decyzji w sprawie, wnosząc jednakże o zasądzenie od strony przeciwnej kosztów postępowania. Podniósł, iż, w jego ocenie, organ, który w trakcie postępowania, wszczętego na skutek wniesienia skargi na bezczynność, załatwił sprawę poprzez wydanie decyzji, jest w rozumieniu przepisów o kosztach sądowych stroną przegrywającą, jeżeli w wyniku jego działania postępowanie ulegnie umorzeniu. W piśmie z dnia 25.września 2006r. skarżący wskazał zaś, że jego żądanie dotyczy zasądzenia kwoty 330,92,-zł., na którą składają się uiszczony wpis sądowy (100,00,-zł.) i opłata kancelaryjna za wydanie kserokopii dokumentów (4,00,-zł.), kwota 43,92,-zł. stanowiąca koszty przejazdu do Sądu oraz kwota 183,00,-zł. z tytułu sporządzenia skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny ustalił i zważył co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 60 ustawy z dnia 30.sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej w dalszej części rozważań p.p.s.a. sąd jest związany cofnięciem skargi chyba, że zmierza ono do obejścia prawa lub też spowodowałoby utrzymanie w mocy decyzji dotkniętej nieważnością. W przedmiotowej sprawie brak jest podstaw do uznania cofnięcia środka zaskarżenia za niedopuszczalne, w zrozumieniu cytowanego przepisu. Uwzględniając powyższe, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.s.a. orzeczono o umorzeniu postępowania sądowego. Po myśli art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. rozstrzygnięto zaś w przedmiocie zwrotu uiszczonego przez skarżącego wpisu sądowego. Nie było natomiast podstaw do zasądzenia od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania. Zgodnie bowiem z ogólną zasadą, wyrażoną w art. 199 p.p.s.a. strony ponoszą koszty postępowania, związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Jedynie w razie uwzględnienia skargi, przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezzczynności, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw (art. 200 p.p.s.a.). Zwrot kosztów przysługuje skarżącemu od organu także w razie umorzenie postępowania w razie uwzględnienia skargi w całości przez organ, którego działanie lub bezczynność zaskarżono (art. 201 p.p.s.a.). Oznacza to, że warunkiem koniecznym dla obciążenia organu kosztami postępowania, poniesionymi przez skarżącego jest uwzględnienie skargi (co do meritum) albo przez sąd albo przez organ, za pośrednictwem którego skarga jest wnoszona. Cofniecie skargi i w konsekwencji umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego, oznacza natomiast odstąpienie od merytorycznej oceny zasadności skargi. Nie jest zatem możliwe dokonywanie żadnych rozważań, dotyczących ewentualnej bezczynności organu w badanej sprawie a w konsekwencji nieuprawniona jest konkluzja o "zasadności skargi" wobec wydania decyzji przez organ, którego bezczynność zaskarżono. Ponieważ zaś regulacja z art. 200 i 201 p.p.s.a. ma charakter wyjątku od zasady, przeto niedopuszczalna jest jego rozszerzająca interpretacja. Tym samym nie było możliwe zasądzenie od organu kosztów postępowania, ponieważ skarga J. M. nie została uwzględniona. Niezależnie od tego podnieść należy, iż po myśli art. 205 § 1 p.p.s.a., do niezbędnych kosztów postępowania, prowadzonego przez stronę osobiście (jak w badanej sprawie) zalicza się poniesione przez stronę koszty sądowe, koszty przejazdów do sądu oraz równowartość utraconego wskutek stawiennictwa w sądzie zarobku. Prawo do żądania należności z tytułu utraconego zarobku oraz zwrotu kosztów podróży przysługuje osobie wezwanej do obowiązkowego stawiennictwa w charakterze strony (art.4 dekretu z dnia 26.października 1950r. o należnościach świadków, biegłych i stron w postępowaniu sądowym /Dz.U. Nr 49, poz. 445 ze zm./). Oznacza to, że żądanie zasądzenia kosztów sporządzenia skargi przez radcę prawnego, który nie jest pełnomocnikiem strony oraz kosztów stawienia się w sądzie celem opłacenia wpisu sądowego i sporządzenia kserokopii dokumentu z akt sprawy, nie mogłoby zostać uwzględnione również z tego powodu, że wykracza poza zakres, określony w art. 205 § 1 p.p.s.a.