II SAB/Łd 39/08

Dnia 23 września 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, Wydział II w składzie następującym: Sędzia WSA Barbara Rymaszewska po rozpoznaniu w dniu 23 września 2008 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi I. K. i R. K. na bezczynność Prezydenta Miasta Z. w przedmiocie wydania decyzji dotyczącej zwrotu kwoty równej udzielonej bonifikacie postanawia odrzucić skargę. Pismem z dnia 11 lipca 2008 roku I. i R. K. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność Prezydenta Miasta Z. w przedmiocie wydania decyzji dotyczącej zwrotu kwoty równej udzielonej bonifikacie. Zarządzeniami z dnia 29 lipca i 31 lipca 2008 roku Przewodniczący Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wezwał skarżących do usunięcia braków formalnych skargi poprzez wykazanie, iż wyczerpali środek zaskarżenia na bezczynność (przez złożenie zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie) oraz poprzez uiszczenie wpisu w kwocie 100 złotych – w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi skarżący otrzymali w dniu 6 sierpnia 2008 roku. Pomimo upływu terminu nałożonego w/w zarządzeniami skarżący nie uzupełnili braków formalnych skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niedopuszczalna. Na wstępie wskazać należy, iż merytoryczne rozpoznanie sprawy przez sąd administracyjny poprzedza zawsze kontrola dopuszczalności wniesionej skargi. Wśród okoliczności czyniących skargę niedopuszczalną ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., cytowanej dalej jako p.p.s.a.) wymienia niewyczerpanie (przez wnoszącego skargę) środków zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym. W myśl art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem skargi jest bezczynność Prezydenta Miasta Z., który w ocenie strony skarżącej winien wydać decyzję dotyczącą zwrotu kwoty równej udzielonej bonifikacie. Taka bezczynność organu objęta jest kontrolą sądu administracyjnego z mocy art. 3 §.2 pkt 8 w zw. z art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. W przypadku bezczynności organu w sprawie, w której organ pomimo obowiązku nie wydał w określonym terminie decyzji administracyjnej stronie służy, zgodnie z art. 37 § 1 kpa zażalenie do organu wyższego stopnia. Dopiero po wyczerpaniu tego środka zaskarżenia stronie przysługuje skarga do sądu administracyjnego. W rozpoznawanej sprawie skarżący zatem w myśl przywołanego powyżej art. 37 § 1 kpa winni przed skierowaniem sprawy do sądu administracyjnego wnieść zażalenie do organu wyższego stopnia. Skarżący jednak nie wykazali, iż złożyli zażalenie na niezałatwienia sprawy w terminie, do organu administracji wyższego stopnia w trybie art. 37 § 1 kpa. Ponadto zauważyć wypada, iż stosownie do treści art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W myśl § 3 tego przepisu skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. Oznacza to, że warunkiem podjęcia przez sąd czynności na skutek wniesionego pisma jest uiszczenie należnej od tego pisma opłaty. W niniejszej sprawie skarżący, mimo prawidłowego wezwania, nie uiścili wpisu sądowego w wyznaczonym terminie, a zatem nie uzupełnili braku fiskalnego skargi. Jak już wyżej wskazano skarżący nie wykazali również, iż złożyli zażalenie na niezałatwienia sprawy w terminie, do organu administracji wyższego stopnia w trybie art. 37 § 1 kpa. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 oraz art. 220 § 3 p.p.s.a. należało skargę odrzucić. A.K.