II SAB/Łd 39/10

Dnia 3 listopada 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka, Sędzia WSA Jolanta Rosińska (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Anna Stępień, Protokolant Asystent sędziego Marcin Olejniczak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 listopada 2010 roku przy udziale - sprawy ze skargi D. G. na bezczynność Dyrektora Przedszkola Miejskiego nr [...] w Ł. w przedmiocie wniosku o udostępnienie informacji publicznej. p o s t a n a w i a: 1 . umorzyć postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Łodzi; 2. zasądzić od Dyrektora Przedszkola Miejskiego nr [...] w Ł. na rzecz D. G. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu wpisu sądowego. Pismem z dnia 6 sierpnia D. G. skierował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność Dyrektora Przedszkola Miejskiego nr [...] w Ł., w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, jednocześnie wnosząc o nakazanie kierownikowi jednostki udostępnienia żądanej informacji publiczną we wniosku złożonym przez skarżącego w dniu 12 lipca 2010 roku. W owym wniosku skarżący wniósł o udostępnienie, w trybie art. 6 ustawy z dnia września 2001 roku o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.) informacji publicznej przez Dyrektora Przedszkola Miejskiego nr [...] w Ł., w zakresie dotyczącym statutu placówki i wykazu składników majątku placówki. Dodatkowo skarżący wniósł o ukaranie kierownika jednostki karą, o której mowa w artykule 23 ustawy o dostępie do informacji publicznej. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że w/w wniosek został nadany listem poleconym i doręczony organowi w dniu 13 lipca 2010 roku. Zatem termin na udzielenie żądanej informacji upłynął bezskutecznie w dniu 27 lipca 2010 roku. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Przedszkola Miejskiego nr [...] w Ł. wskazał, że żądana przez skarżącego informacja publiczna została mu udostępniona pismem z dnia 25 sierpnia 2010 roku. Organ przyznał, że doszło do opóźnienia w udzieleniu informacji publicznej, ze względu na okoliczność, iż dyrektor placówki okresie od 12 lipca do 20 sierpnia przebywał na urlopie wypoczynkowym, a w placówce dyżurował pracownik nieuprawniony do udzielania odpowiedzi w zakresie informacji publicznej. Nadto wskazano, że po powrocie dyrektora z urlopu niezwłocznie udzielono D. G. żądanej przez niego informacji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Zgodnie z treścią przepisu art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. Określenie "stało się" użyte w tym przepisie oznacza, że chodzi o przyczyny, które w chwili wniesienia skargi nie istniały, ale wystąpiły dopiero w toku rozpoznawania sprawy. Taka sytuacja miała miejsce w sprawie niniejszej, gdyż po wniesieniu skargi zaistniały okoliczności uzasadniające uznanie, że rozpoznanie skargi stało się bezprzedmiotowe. Z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy wynika, że Dyrektor Przedszkola Miejskiego Nr [...] udzielił skarżącemu żądanej informacji publicznej wysyłając listem poleconym z dnia 26.08.2010 r. kopię statutu przedszkola oraz wykaz składników majątku. Dokumenty te doręczone zostały D. G. w dniu 30 sierpnia 2010 r. W tej sytuacji, w ocenie Sądu, bezprzedmiotowe stało się postępowanie sądowe w zakresie bezczynności organu, gdyż organ ten podjął niezbędne czynności w sprawie, a związane z udzieleniem skarżącemu odpowiedzi na jego wniosek z dnia 12 lipca 2010 r.. Stwierdzenie takie obliguje jednocześnie Sąd do umorzenia postępowania sądowego. Pogląd taki potwierdza uchwała siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2008 roku, I OPS 6/08 (Lex Nr 463487). Konkludując, podjęcie przez organ czynności uniemożliwia uwzględnienie skargi na bezczynność nawet wówczas, gdy czynność organu została podjęta z naruszeniem przepisów określających terminy załatwienia sprawy. W ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie nie ma podstaw do orzekania wobec kierownika jednostki organizacyjnej grzywny w oparciu o przepisy regulujące postępowanie przed sądami administracyjnymi, skarżący zresztą takiego wniosku nie złożył, zaś orzekanie o grzywnie w trybie art. 23 ustawy o dostępie do informacji publicznej nie należy do kompetencji sądów administracyjnych. O zwrocie kosztów postępowania na rzecz skarżącego orzeczono zgodnie za art. 201 § 1 p.p.s.a. m.o.