II SAB/Łd 43/12

PostanowienieWSA w Łodzi2012-04-11

Skład orzekający: Joanna Sekunda - Lenczewska, Renata Kubot – Szustowska, Grzegorz Szkudlarek

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy skarga na bezczynność organu gminy w sprawie niepodjęcia uchwały dotyczącej sporządzenia planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu górniczego jest dopuszczalna, jeśli przepis prawa nakładający taki obowiązek utracił moc obowiązującą?
Ratio decidendi
Skarga na bezczynność organu gminy w przedmiocie niepodjęcia uchwały dotyczącej sporządzenia planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu górniczego podlega odrzuceniu, jeśli przepis prawa, który nakładał taki obowiązek, utracił moc obowiązującą. Skuteczne zaskarżenie bezczynności wymaga wykazania istnienia przepisu prawa nakładającego obowiązek podjęcia stosownej czynności oraz naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego.
Stan faktyczny
A Spółka z o.o. wniosła skargę na bezczynność Rady Gminy T. w sprawie niepodjęcia uchwały o przystąpieniu do sporządzenia planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu górniczego lub uchwały o odstąpieniu od jego sporządzenia. Spółka powołała się na przepisy Prawa geologicznego i górniczego oraz ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Organ wniósł o umorzenie postępowania, wskazując na utratę mocy obowiązującej przepisów, na które powołała się spółka, z dniem 1 stycznia 2012 roku.
Rozstrzygnięcie
Odrzucono skargę i zasądzono zwrot wpisu sądowego.

Pełny tekst orzeczenia

Dnia 11 kwietnia 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Sekunda - Lenczewska Sędziowie Sędzia WSA Renata Kubot – Szustowska Sędzia NSA Grzegorz Szkudlarek (spr.) Protokolant asystent sędziego Marcin Olejniczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 kwietnia 2012 roku sprawy ze skargi A Spółki z o.o. z siedzibą w T. na bezczynność Rady Gminy w T. w sprawie uchwały dotyczącej sporządzenia planu zagospodarowania przestrzennego p o s t a n a w i a: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić A. Spółce z o. o. z siedzibą w T. z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi kwotę 100 (sto) złotych tytułem uiszczonego wpisu sądowego od skargi zaksięgowanego w dniu [...] pod pozycją [...]. "A." Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w T. wniosła skargę na bezczynność Rady Gminy T. w przedmiocie niepodjęcia uchwały o przystąpieniu do sporządzenia planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu górniczego L. – Pole C położonego na terenie gminy T. bądź uchwały o odstąpieniu od sporządzenia planu zagospodarowania przestrzennego dla tego terenu. Zdaniem autora skargi, podstawą prawną działań organu administracji powinien być przepis art. 53 ust. 1 bądź ust. 6 ustawy z dnia 4 lutego 1994 roku – Prawo geologiczne i górnicze (t. j. Dz. U. z 2005 roku Nr 228, poz. 1947 ze zm.) w zw. z art. 14 ust. 7 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.). Zgodnie z treścią art. 53 ust. 1 Prawa geologicznego i górniczego, dla terenu górniczego sporządza się miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego w trybie określonym odrębnymi przepisami, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Jeżeli przewidywane szkodliwe wpływy na środowisko będą nieznaczne, rada gminy może podjąć uchwałę o odstąpieniu od sporządzenia planu (art. 53 ust. 7 Prawa geologicznego i górniczego). W odpowiedzi na skargę organ wniósł o umorzenie postępowania, ewentualnie o oddalenie skargi. Jak wskazał organ, z dniem 1 stycznia 2012 roku weszła w życie ustawa z dnia 9 czerwca 2011 roku – Prawo geologiczne i górnicze (Dz. U. Nr 163, poz. 981 ze zm.), co poskutkowało tym, że postępowanie w sprawie stało się bezprzedmiotowe. Po dniu 1 stycznia 2012 roku podjęcie przez radę gminy uchwały w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu górniczego stało się fakultatywne (art. 104 § 2 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 roku). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Zakres działania sądu administracyjnego został określony w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 roku poz. 270). Zgodnie z treścią powołanego przepisu, Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, obejmując orzekanie w sprawach skarg na m.in. akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej (art. 3 § 2 pkt 5 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej (art. 3 § 2 pkt 6 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Akty prawa miejscowego, a także inne akty jednostek samorządu terytorialnego, jak też bezczynność organu w wydaniu aktów nakazanych prawem, mogą być zaskarżone do wojewódzkiego sądu administracyjnego na podstawie ustaw ustrojowych, stanowiących lex specialis w stosunku do art. 3 § 2 pkt 5 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Stosownie do treści przepisu art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 roku Nr 142, poz. 1591 ze zm.), skargę na uchwałę lub zarządzenie podjęte przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może – po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa – wnieść każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone daną uchwałą lub zarządzeniem. Zgodnie natomiast z treścią art. 101a ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, przepisy art. 101 stosuje się odpowiednio, gdy organ gminy nie wykonuje czynności nakazanych prawem albo przez podejmowane czynności prawne lub faktyczne narusza prawa osób trzecich. W tych przypadkach Sąd administracyjny może nakazać organowi nadzoru wykonanie niezbędnych czynności na rzecz skarżącego, na koszt i ryzyko gminy (art. 101a ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym). Skuteczne zaskarżenie bezczynności organu gminy na podstawie art. 101a ustawy o samorządzie gminnym wymaga zatem spełnienia kumulatywnie trzech przesłanek: po pierwsze – zaskarżona bezczynność organu gminy musi dotyczyć czynności ze sfery administracji publicznej nakazanych temu organowi prawem, po drugie – musi nie tylko dotyczyć interesu prawnego, ale również naruszać interes prawny lub uprawnienie skarżącego, po trzecie – musi być poprzedzone wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Z treści przepisów art. 101a ust. 1 w związku z art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym wynika więc w sposób jednoznaczny, że skarga na bezczynność organu gminy może dotyczyć jego działalności w takim zakresie, w jakim obowiązujące przepisy prawa nakładają na ten organ obowiązek podjęcia stosownych uchwał bądź zarządzeń. Uwzględnienie skargi na podstawie wymienionego przepisu wymagałoby zatem wskazania unormowania, z którego wynika obowiązek podjęcia przez organ uchwały o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i równoczesnego wykazania związku przyczynowego między bezczynnością tego organu gminy w wykonywaniu tych czynności, a naruszeniem interesu prawnego czy uprawnienia strony skarżącej. W ocenie Sądu, w obecnym stanie prawnym brak jest przepisu prawa zobowiązującego organ gminy do podjęcia działań mających na celu opracowanie, a następnie uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenów górniczych. Przepis, który strona skarżąca powołała w treści skargi utracił moc obowiązującą z dniem 1 stycznia 2012 roku. Wobec tego, strona skarżąca powołując się na bezczynność organu na podstawie art. 101a ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym nie wykazała, aby na tym organie gminy ciążył obowiązek wydania stosownego aktu dotyczącego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenów górniczych. Konkludując, skoro brak jest przepisu, który jasno nakazywałby podjęcie przez organ czynności w żądanym przez stronę skarżącą kierunku, to tym samym skarga na bezczynność organu w tym zakresie jest niedopuszczalna i jako taka podlega odrzuceniu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11 września 2007 roku, sygn. akt I OSK 1196/07). Rekapitulując Sąd uznał, że niniejsza sprawa nie należy do właściwości sądów administracyjnych, co skutkowało odrzuceniem skargi na podstawie art. art. 58 § 1 pkt 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. ko

Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 16.07.2026. · Źródło