II SAB/Łd 45/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział II w składzie następującym: Sędzia WSA Czesława Nowak-Kolczyńska po rozpoznaniu w dniu 10 stycznia 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi U. Z. na decyzję Starosty Powiatu [...] w przedmiocie egzekucji administracyjnej postanawia: odrzucić skargę. W dniu 13 lipca 2005 r. wpłynęła do Starosty Powiatu [...] skarga U. Z. na bezczynność wyżej wymienionego starosty w przedmiocie egzekucji obowiązku wynikającego z decyzji Starosty Powiatu B. z dnia [...] nr [...] znak [...]. Z akt administracyjnych sprawy wynika, iż wymienioną decyzją z dnia [...] Starosta [...] orzekł o niezbędności wejścia skarżącej U. Z. na teren sąsiedniej działki nr [...] przy ul. A. w B., należącej do G. i A. S., w celu dokonania naprawy tynków zewnętrznych budynku mieszkalnego usytuowanego w granicy na wysokości podpiwniczenia wraz z malowaniem elewacji. Termin wykonania robót został określony na 26–28 lipca 2004 r. W powyższym terminie nie doszło do wykonania robót budowlanych. W dniu 26 lipca 2004 r. U. Z., powołując się na brak możliwości wejścia na teren sąsiedniej nieruchomości, złożyła wniosek o wszczęcie egzekucji. Następnie w dniu 4 listopada 2004 r. pełnomocnik skarżącej złożył skargę na bezczynność Starosty [...]. Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] nr [...] uznał skargę za uzasadnioną i wyznaczył staroście termin załatwienia sprawy (do 31 stycznia 2005 r.). W toku dalszego postępowania starosta wysłał G. i A. S. upomnienie, doręczone w dniu 6 stycznia 2005 r., w którym zawarł pouczenie, iż w przypadku niewykonania obowiązku wynikającego ze wspomnianej decyzji nr [...] zostanie wszczęte postępowanie w celu jej przymusowego wykonania. W dniu 28 stycznia 2005 r. pełnomocnik skarżącej złożył kolejną skargę na bezczynność Starosty Powiatu [...]. Postanowieniem z dnia [...] nr [...] Wojewoda [...] wyznaczył Staroście [...] trzydziestodniowy termin na załatwienie sprawy. Następnie postanowieniem z dnia [...] nr [...] Starosta [...] umorzył postępowanie egzekucyjne w sprawie decyzji nr [...] (...). Postanowienie to zostało uchylone przez Wojewodę [...] postanowieniem nr [...] z dnia [...]. W motywach rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał m.in. na konieczność podjęcia przez organ I instancji, będący jednocześnie organem egzekucyjnym, czynności zmierzających do wykonania ww. decyzji. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 13 lipca 2005 r. pełnomocnik U. Z. zaskarżył bezczynność Starosty [...] w przedmiocie, jak to określił "wszczęcia i prowadzenia egzekucji prawomocnej i wykonalnej" decyzji tego starosty z dnia [...] nr [...] oraz wniósł o wyznaczenie organowi administracji terminu na podjęcie działań przewidzianych prawem. W uzasadnieniu skarżący wskazał m.in. że postępowanie egzekucyjne w sprawie nie zostało wszczęte mimo dwukrotnego wyznaczenia staroście terminów załatwienia sprawy. W odpowiedzi na skargę Starosta [...] wniósł o jej oddalenie wskazując m.in., że postanowienie nr [...], w którym Wojewoda [...] wyznaczył trzydziestodniowy termin załatwienia sprawy, stało się bezprzedmiotowe z uwagi na wydane później postanowienie nr [...] o umorzeniu postępowania egzekucyjnego. To ostatnie rozstrzygnięcie zostało uchylone przez wojewodę, jednak na postanowienie Wojewody G. i A. S. wnieśli skargę do sądu administracyjnego wraz z wnioskiem o wstrzymanie jego wykonania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270) — dalej: p.p.s.a. — skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Przed rozpoznaniem skargi sąd ustala zatem w pierwszej kolejności, czy skarżący wyczerpał przysługujące mu środki zaskarżenia. W myśl art. 6 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U. z 2002 r. nr 110 poz. 968 ze zm.) — dalej: p.e.a. — w razie uchylania się zobowiązanego od wykonania obowiązku wierzyciel powinien podjąć czynności zmierzające do zastosowania środków egzekucyjnych. Stosownie natomiast do treści § 1a wymienionego art. 6 p.e.a. na bezczynność wierzyciela w podejmowaniu czynności, o których mowa w § 1, służy skarga podmiotowi, którego interes prawny lub faktyczny został naruszony w wyniku niewykonania obowiązku oraz organowi zainteresowanemu wykonaniem obowiązku. Postanowienie w sprawie skargi wydaje organ wyższego stopnia. Na postanowienie oddalające skargę przysługuje zażalenie. Art. 6 § 1 p.e.a. formułuje zasadę prawnego obowiązku podjęcia przez wierzyciela odpowiednich kroków w celu wszczęcia egzekucji. Na wierzycielu ciąży zatem obowiązek doprowadzenia do wszczęcia postępowania egzekucyjnego tj. upomnienia zobowiązanego oraz wystawienia tytułu wykonawczego i złożenia wniosku o wszczęcie egzekucji w razie stwierdzenia uchylania się przez zobowiązanego od wykonania obowiązku. W niniejszej sprawie poza sporem jest, że Starosta [...] nie wszczął postępowania egzekucyjnego mimo dwukrotnie wyznaczonego przez Wojewodę [...] terminu załatwienia sprawy (postanowienia: z dnia [...] nr [...] oraz z dnia [...] nr [...]). Skarżącemu służy zatem prawo złożenia kolejnej skargi na bezczynność starosty. Nie wyczerpał on tym samym dostępnych środków prawnych w administracyjnym toku instancji tj. trybu z art. 6 § 1a p.e.a. Skarga do sądu administracyjnego będzie bowiem przysługiwać dopiero na rozstrzygnięcie wydane po rozpoznaniu zażalenia na postanowienie wojewody oddalające skargę na bezczynność starosty. Skarżący nie wyczerpał służących mu, w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, środków zaskarżenia, nie dopełnił więc wskazanego w art. 52 § 1 p.p.s.a. warunku dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego. W tej sytuacji sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.