II SAB/Łd 46/20

Dnia 24 czerwca 2020 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Agnieszka Grosińska-Grzymkowska, Sędziowie Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska (spr.), Sędzia WSA Magdalena Sieniuć, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 24 czerwca 2020 roku sprawy ze skargi Fundacji A. z siedzibą w L. na bezczynność Wojewody [...] w przedmiocie udostępnienie informacji publicznej 1. zobowiązuje Wojewodę [...] do załatwienia wniosku Fundacji A. z siedzibą w L. z dnia [...] roku, w terminie 14 dni od dnia zwrotu akt administracyjnych organowi; 2. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Wojewody [...] na rzecz Fundacji A. z siedzibą w L. kwotę 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; 4. zwraca skarżącej – Fundacji A. z siedzibą w L. z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi kwotę 100 (sto) złotych, uiszczoną tytułem nadpłaconego wpisu sądowego od skargi, zaksięgowaną w dniu 4 marca 2020 roku pod poz. [...]. Ak. Pismem z dnia 16 marca 2020 r. Fundacja A z siedzibą w L. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność Wojewody [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Skarżąca zarzuciła organowi naruszenie: – art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. Nr 78, poz. 483 ze zm.) zw. z art. 1 ust. 1 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a w zw. art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2014 r., poz. 782 ze zm., dalej jako: u.d.i.p.") w zakresie w jakim z przepisów tych wynika, że informacją publiczną jest informacja o działalności organów władzy publicznej, tj. informacja o sprawach publicznych, w tym zwłaszcza treść i postać dokumentów urzędowych, poprzez błędne zastosowanie, polegające na przyjęciu, że treści wniosków, które otrzymały dofinansowanie w ramach programu Razem Bezpieczniej nie stanowi informacji publicznej, podczas gdy wnioski te stanowią informację publiczną, a wnioski skierowane przez jednostki samorządu terytorialnego stanowią dokumenty urzędowe; – -art. 4 ust. 3 u.d.i.p, w zakresie w jakim przepis ten stanowi o tym, że zobowiązane do udostępnienia informacji są te podmioty, będące w posiadaniu takich informacji, przez błędne zastosowanie, polegające na wskazaniu wnioskodawców jako podmioty właściwe do udostępnienia informacji publicznej, podczas gdy Wojewoda, jako adresat, też był w posiadaniu żądanych informacji. W motywach skargi strona skarżąca wyjaśniła, że wnioskiem z dnia 22 lipca 2019 r. zwróciła się do Wojewody [...] o udostępnienie informacji publicznej w postaci treści wniosków, które otrzymały dofinansowanie w ramach programu Razem Bezpieczniej w latach 2017, 2018, 2019. Dalej skarżąca podała, iż pismem z dnia 2 sierpnia 2019 r. uzyskała odpowiedź od adresata wniosku, że wnioskodawcy przekazując własne projekty do dofinansowania i realizacji w ramach naboru "Programu ograniczania przestępczości i aspołecznych zachowań Razem bezpieczniej im. Władysława Stasiaka" (Programu), nie dokonali tym samym przeniesienia praw autorskich na podmiot dokonujący naboru, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (Dz.U.2018.1191 ze zm.). Art. 16 pkt 5 wskazanej ustawy stanowi, że jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, autorskie prawa osobiste chronią nieograniczoną w czasie i niepodlegającą zrzeczeniu się lub zbyciu więź twórcy z utworem, a w szczególności prawo do nadzoru nad sposobem korzystania z utworu. Art. 17 wymienionej ustawy wskazuje, że jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, twórcy przysługuje wyłączne prawo do korzystania z utworu i rozporządzania nim na wszystkich polach eksploatacji oraz do wynagrodzenia za korzystanie z utworu. W ocenie organu, udostępnianie ich dowolnemu podmiotowi w ramach wniosku o dostęp do informacji publicznej, może spowodować, że autorzy projektów faktycznie mogą utracić prawo do nadzoru nad sposobem korzystania z utworu, jak również utracić wyłączność prawa do korzystania z utworu i rozporządzania nim na wszystkich polach eksploatacji, jak również mogą zostać pozbawieni wynagrodzenia za korzystanie z utworu. Dalej organ wskazał, że dostęp do wniosków skarżąca może uzyskać poprzez zwrócenie się do wskazanych jednostek samorządu terytorialnego województwa [...]. W ocenie strony skarżącej z powyższej odpowiedzi wynika, że beneficjentami Programu były jednostki samorządu terytorialnego. W dalszej kolejności Fundacja wskazała, iż Wojewoda, jako organ władzy publicznej, jest podmiotem zobowiązanym do udostępniania informacji publicznej w świetle art. 61 ust. 1 Konstytucji RP oraz art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Wskazała nadto, że przedmiotem wniosku była informacja publiczna, gdyż dotyczy ona - stosownie do art. 61 ust. 1 Konstytucji RP - działalności organu władzy publicznej, oraz dotyczy spraw publicznych - stosownie do art. 1 ust. 1 u.d.i.p. - bowiem odnosi się do realizowanego rządowego programu. Treść żądanych informacji wiąże się przy tym z dysponowaniem środkami publicznymi, związanymi z realizowanym Programem - niezależnie od tego, czy chodzi o wniosek złożony przez organ władzy publicznej, czy też przez organizację pozarządową lub inny podmiot prowadzący działalność pożytku publicznego. W ocenie skarżącej nie ma przy tym znaczenia kwestia przeniesienia na rzecz urzędu praw autorskich przez wnioskodawców. Prawa autorskie są kwestią irrelewantną dla ustalenia zakresu przedmiotowego i podmiotowego zastosowania ustawy o dostępie do informacji publicznej. Przywołując następnie przykłady z orzecznictwa (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 marca 2018 r. sygn. akt I OSK 2388/17 oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 14 listopada 2019 r. sygn. akt II SAB/Sz 84/19) skarżąca podniosła, iż w niniejszej sprawie, dla zakwalifikowania przedmiotu wniosku jako informacja publiczna, kluczowe znaczenie ma fakt, że wnioski w ramach Programu Razem Bezpieczniej zostały złożone przez jednostki samorządu terytorialnego, a zatem dokumenty te zostały wytworzone przez organy władzy publicznej. To sprawia, że żądane informacje stanowią dokumenty urzędowe w rozumieniu art. 6 ust. 2 u.d.i.p. Konkludując strona skarżąca wskazał, iż w jej ocenie, bezczynność organu w niniejszej sprawie polega na błędnym przyjęciu, że potencjalna kwestia praw autorskich uniemożliwia zastosowania ustawy o dostępie do informacji publicznej i udostępnienie informacji publicznej, podczas gdy w niniejszej sprawie spełniony został zakres podmiotowy i przedmiotowy zastosowania tej ustawy. Nie ma także podstaw, w świetle art. 4 ust. 3 u.d.i.p., do przyjęcia, że tylko organ będący wnioskodawcą projektu, złożonego w ramach Programu, jest właściwy do rozpoznania wniosku. Decydujące znaczenie ma okoliczność posiadania żądanej informacji publicznej. Opierając się na powyższych zarzutach skarżąca wniosła o: 1) stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności, 2) zobowiązanie organu do rozpatrzenia wniosku z dnia 22 lipca 2019 r., 3) zasądzenie od organu na rzecz Fundacji A kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wyjaśnił, iż wnioski o dofinansowanie nie stanowią informacji publicznej. Nie ma zatem do nich zastosowania art. 1 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 5 lit.g u.d.i.p. Wojewoda wskazał, że jeżeli żądana informacja nie jest informacją publiczną, to aby nie pozostawać w stanie bezczynności, organ winien w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku powiadomić o tym fakcie wnioskodawcę na piśmie, przy czym informacja taka nie wymaga formy decyzji administracyjnej, o jakiej mowa w art. 16 ust. 1 u.d.i.p., lecz przybiera postać zwykłego pisma informacyjnego. Na poparcie powyższego przytoczył tezę zawartą w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 11 marca 2020 r. sygn akt II SA/Po 688/19. Dalej organ przytoczył treść wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 sierpnia 2014 r. sygn. akt I OSK 2799/13 podnosząc, iż prawo autorskie chroni na równi zarówno podmioty publiczne, jak i niepubliczne. Wobec powyższego Wojewoda [...] wniósł o oddalenie skargi stwierdzając, że organ nie pozostawał w bezczynności, bowiem w stosownym czasie i formie zajął uzasadnione stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Zgodnie z art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 – przywoływanej dalej jako: P.p.s.a.) sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Stan taki miał miejsce w rozpoznawanej sprawie i stąd orzeczenie zapadło na posiedzeniu niejawnym (art. 120 P.p.s.a.). Właściwość sądów administracyjnych w sprawach wniosków o udzielenie informacji publicznej wynika z przepisu art. 21 u.d.i.p., stanowiącego, że do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy P.p.s.a. Stosownie do treści art. 3 § 1 P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach niepodejmowania przez organy administracji nakazanych prawem aktów lub czynności w sprawach indywidualnych (art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a.). Odnosząc się w pierwszej kolejności do kwestii formalnych, wskazać należy, że stosownie do treści art. 52 § 1 P.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. W przypadku skargi na bezczynność organu w zakresie udostępnienia informacji publicznej nie jest jednak konieczne uprzednie wzywanie do usunięcia naruszenia prawa lub obecnie wniesienie ponaglenia (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 listopada 2011 r., sygn. akt I OSK 1991/12 i z dnia 24 maja 2006 r., sygn. akt I OSK 601/05 oraz postanowienie z dnia 23 kwietnia 2010 r., sygn. akt I OSK 646/10 dostępne na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). Wobec powyższego skarga była dopuszczalna i podlegała merytorycznemu rozpoznaniu. Tytułem wstępu wskazać należy, że z bezczynnością organu w zakresie dostępu do informacji publicznej mamy do czynienia w sytuacji, gdy organ milczy wobec wniosku o udzielenie takiej informacji. Nakazanie organowi określonego działania jest możliwe jedynie wówczas, gdy w ustalonym w przepisach prawa terminie organ administracji, będąc do tego właściwym, nie załatwił toczącej się przed nim sprawy, natomiast celem skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu jest doprowadzenie do podjęcia przez organ określonego w przepisach działania. Skarga w sprawie niniejszej opiewa na zarzut bezczynności organu – Wojewody [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, o którą wnioskiem z dnia 22 lipca 2019 r. wystąpiła skarżąca, tj. informacji dotyczących treści zaakceptowanych przez organ wniosków, które złożono w ramach programu Razem Bezpieczniej wprowadzonego uchwałami Rady Ministrów w sprawie Programu ograniczania przestępczości i aspołecznych zachowań Razem bezpieczniej im. Władysława Stasiaka na lata 2016-2017 i 2018-2020.. Dokonując oceny zasadności skargi wskazać należy, że istotną kwestią z punktu widzenia oceny bezczynności jest ustalenie istnienia podstawy prawnej do podjęcia przez określony podmiot działania w przedmiocie zgłoszonego żądania. Powyższe determinuje również zakres kontroli sądu, sprowadzającej się w tym wypadku do sprawdzenia, czy sprawa podlegała załatwieniu w określonej przez ustawodawcę formie i czy nastąpiła w tej materii bezczynność podmiotu zobowiązanego do jej załatwienia. Dla stwierdzenia bezczynności nie ma przy tym znaczenia to z jakiego powodu zaistniała bezczynność i czy była zawiniona. W przypadku udzielenia informacji publicznej bezczynność może wystąpić wówczas, gdy informacja wskazana we wniosku o jej udostępnienie jest informacją publiczną w rozumieniu ustawy i jednocześnie żądanie jej udzielenia skierowane jest do podmiotu zobowiązanego w u.d.i.p. Zdaniem Sądu, nie budzi wątpliwości, że Wojewoda jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej, ponieważ zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 1 i 5 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Status taki posiada niewątpliwie Wojewoda, który jest organem władzy publicznej wykonującym zadania publiczne i ciąży na nim obowiązek udostępniania znajdujących się w jego posiadaniu informacji publicznych. Zasadniczą oś sporu, wymagającą zajęcia stanowiska przez Sąd administracyjny w rozpatrywanej sprawie, jest kwestia przedmiotowego przyporządkowania żądanych przez skarżącą informacji do rzędu informacji publicznej w rozumieniu przepisów regulujących jej udostępnianie. Definicja informacji publicznej zawarta jest w art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej i jest nią każda informacja o sprawach publicznych. Informacja publiczna podlega udostępnieniu oraz ponownemu wykorzystywaniu na zasadach i w trybie określonym w ustawie. Dodać należy, że przykładowy katalog danych stanowiących informację publiczną, które podlegają udostępnieniu, zawiera przepis art. 6 ustawy. Skoro przepis ten zawiera przykładowy wykaz spraw, które uznaje się za informacje publiczne, to dla prawidłowego ustalenia znaczenia tego pojęcia uwzględnić należy także zapisy Konstytucji RP, która w art. 61 ust. 1 ustala prawo obywatela do uzyskania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne, a także o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, oraz innych osób i jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Na podstawie wskazanych powyżej przepisów przyjąć trzeba, że informacją publiczną jest każda informacja wytworzona przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne oraz inne podmioty, które wykonują funkcje publiczne lub gospodarują mieniem publicznym, jak również informacje odnoszące się do wspomnianych władz, osób i innych podmiotów, niezależnie od tego, przez kogo zostały wytworzone. Prawo do informacji publicznej obejmuje w szczególności uprawnienie do uzyskania informacji publicznej oraz wglądu do dokumentów urzędowych (art. 3 ust. 1 ustawy). W orzecznictwie utrwalił się pogląd, że informację publiczną stanowi zatem treść wszelkiego rodzaju dokumentów nie tylko bezpośrednio zredagowanych i wytworzonych przez wskazane podmioty. Przymiot taki posiada także treść dokumentów, których ww. podmioty używają do zrealizowania powierzonych im prawem zadań. Bez znaczenia przy tym jest, w jaki sposób dokumenty znalazły się w posiadaniu danego organu. Ważne bowiem jedynie jest to, by dokumenty takie służyły realizowaniu zadań publicznych i odnosiły się do niego bezpośrednio (tak np. wyroki NSA: z dnia 16 marca 2009 r., sygn. akt I OSK 1277/08; z dnia 15 września 2016 r., sygn. akt I OSK 343/15; z dnia 25 października 2016 r., sygn. akt I OSK 469/15 - dostępne na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). W świetle wyżej powiedzianego należało podkreślić, że z treści informacji z dnia 2 sierpnia 2019 r., stanowiącej odpowiedź na wniosek skarżącej, wynika, że beneficjentami (podmiotami, które otrzymały dofinansowanie) w ramach programu "Razem bezpieczniej" w latach 2017-2019 były wyłącznie jednostki samorządu terytorialnego, czyli podmioty publiczne, a zatem żądanie udostępnienia informacji publicznej dotyczyło wyłącznie wniosków złożonych przez podmioty publiczne. W analogicznej pod względem stanu faktycznego sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w wyroku z dnia 11 lutego 2020 r., sygn. akt II SAB/Bd 92/19 (zam. w CBOSA), wyraził pogląd, że nie można z góry odmówić wszystkim wnioskom o dofinansowanie niezależnie od tego, od jakiego podmiotu pochodzą, waloru dokumentu urzędowego, a w związku z tym możliwości udostępnienia jako informacji publicznej w oparciu o art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a u.d.i.p. Zgodnie z art. 6 ust. 2 u.d.i.p dokumentem urzędowym w rozumieniu ustawy jest treść oświadczenia woli lub wiedzy, utrwalona i podpisana w dowolnej formie przez funkcjonariusza publicznego w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego, w ramach jego kompetencji, skierowana do innego podmiotu lub złożona do akt sprawy. W myśl art. 115 § 13 pkt 4 K.k. funkcjonariuszem publicznym jest m. in. osoba będąca pracownikiem administracji rządowej, innego organu państwowego lub samorządu terytorialnego, chyba że pełni wyłącznie czynności usługowe, a także inna osoba w zakresie, w którym uprawniona jest do wydawania decyzji administracyjnych. Nie ulega wątpliwości, że wnioski o dofinansowanie są oświadczeniami woli i wiedzy skierowanymi do innego podmiotu, to jest instytucji zarządzającej, pośredniczącej lub wdrażającej, która ogłasza dany konkurs. Jeżeli wnioskodawcami są jednostki samorządu terytorialnego, to z całą pewnością wnioski zostały podpisane w imieniu tej jednostki przez jej pracownika, który jest funkcjonariuszem publicznym w rozumieniu cytowanego wyżej przepisu. Tym samym takie wnioski będą dokumentami urzędowymi. Za informację publiczną należy zatem uznać wnioski pochodzące od jednostki samorządu terytorialnego, jej jednostek organizacyjnych oraz spółek komunalnych złożone w celu uzyskania dofinansowania, bez względu na sposób ich rozpoznania. W każdym wypadku chodzi bowiem o dokument wytworzony przez organ władzy publicznej (jednostkę organizacyjną tego organu lub osobę prawną jednostki samorządu terytorialnego) w toku jego działalności (por. wyrok NSA z 16 marca 2018 r., sygn. akt I OSK 2388/17 – dostępny na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). Podobnie wypowiedziały się WSA w Olsztynie, w Szczecinie i w Opolu (wyroki z dnia 19 grudnia 2019 r., sygn. akt II SAB/Ol 82/19 i z dnia 14 listopada 2019 r., sygn. akt II SAB/Sz 84/19, z dnia 18 maja 2020 r. sygn. akt II SAB/Op 30/20,dostępne na stronie internetowej https://cbois.nsa.gov.pl/). Poglądy te zasługują na pełną aprobatę także na gruncie rozpatrywanej sprawy i winny stanowić podstawę dalszych działań organu przy rozpatrywaniu wniosku skarżącej z 22 lipca 2019 r. Zauważyć przy tym należy, odnosząc się do argumentacji organu, że zgodnie z art. 4 pkt 2 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (Dz.U. z 2019 r. poz. 1231) nie stanowią przedmiotu prawa autorskiego m.in. urzędowe dokumenty, a za takowe należało uznać – w świetle wyżej powiedzianego – wnioski o dofinansowanie pochodzące od jednostek samorządu terytorialnego. Dalej podnieść należy, że publiczny charakter żądanych przez skarżącą informacji oraz fakt, iż jej wniosek został skierowany do organu władzy publicznej, determinowały konieczność załatwienia żądania w trybie przewidzianym przepisami u.d.i.p. Obowiązkiem Wojewody [...] było zatem udostępnienie skarżącej żądanej informacji bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia otrzymania wniosku, (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.), ewentualnie udzielenie wyjaśnień, o których mowa w art. 13 ust. 2 i art. 14 ust. 2 u.d.i.p., bądź też wydanie decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). Podkreślić przy tym należy, że udostępnienie informacji ma formę czynności materialno-technicznej i w świetle dyspozycji art. 14 ust. 1 u.d.i.p. winno nastąpić w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem. Niepodjęcie przez podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej stosownych czynności, tj. nieudostępnienie informacji, ani niewydanie decyzji o odmowie jej udzielenia w terminie wskazanym w art. 13 u.d.i.p. oznacza, że pozostaje on w bezczynności (por. wyrok NSA z dnia 27 czerwca 2017 r., sygn. akt I OSK 2512/15, LEX nr 2348923). Analiza załączonej do sprawy dokumentacji dowodzi, że organ niewątpliwie, do dnia wniesienia skargi nie odpowiedział w sposób prawidłowy na wniosek skarżącej o udostępnienie informacji publicznej, a pismo z dnia 2 sierpnia 2019 r. nie stanowi pełnej i wyczerpującej odpowiedzi na rzeczywistą treść żądania strony skarżącej, a zatem pozostaje bezczynny wobec wniosku skarżącej z dnia 22 lipca 2019 r. Z uwagi na powyższe Sąd, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a., w pkt 1 wyroku zobowiązał Wojewodę [...] do załatwienia wniosku skarżącej z dnia 22 lipca 2019 r., w terminie 14 dni od dnia zwrotu akt organowi. W dalszej kolejności przystąpić należało do oceny, czy bezczynność organu miała charakter rażący. Zdaniem składu orzekającego, rażącym naruszeniem prawa jest stan, w którym wyraźnie, ewidentnie, bezdyskusyjnie i drastycznie – mając na uwadze terminy przewidziane ustawą, naruszono treść obowiązku wynikającego z przepisu prawa. W orzecznictwie akcentuje się, iż rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty. Kwalifikacja naruszenia jako rażące musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego po prostu jako naruszenie, bądź zwykłe naruszenie. Podkreśla się także, iż dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, czyli także terminów załatwienia sprawy. Wspomniane przekroczenie musi więc być znaczne i niezaprzeczalne. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia. Skład orzekający w niniejszej sprawie podziela w pełni przywołane poglądy, czyniąc je własnym stanowiskiem w sprawie (por. np. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 675/12; postanowienie NSA z dnia 27 marca 2013 r., sygn. akt II OSK 468/13 oraz wyroki WSA: we Wrocławiu z dnia 10 kwietnia 2014 roku, sygn. akt II SAB/Wr 14/14; w Poznaniu z dnia 11 października 2013 r., sygn. akt II SAB/Po 69/13; w Szczecinie z dnia 16 maja 2013 r., sygn. akt II SAB/Sz 34/13, dostępne na stronie internetowej https://cbois.nsa.gov.pl/). Zdaniem Sądu oceniając stan bezczynności organu, stwierdzić trzeba w oparciu o analizę całokształtu okoliczności niniejszej sprawy, iż bezczynność ta miała miejsce bez rażącego naruszeniem prawa. W ocenie Sądu, zaistniała w sprawie bezczynność nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa. Organ w stosunkowo krótkim okresie zareagował na wniosek strony. Brak odpowiedzi na żądanie udostępnienia dokumentu był wyłącznie wynikiem sporu o charakterze prawnym. Okoliczność ta nie pozwala na zakwalifikowanie zaistniałej bezczynności jako rażącego naruszenia prawa i wymierzenie organowi grzywny. Ocenie tej Sąd dał wyraz w pkt 2 wyroku stosownie do art. 149 § 1a P.p.s.a. W sprawie brak jest natomiast podstaw do rozważania możliwości zasądzenia na rzecz skarżącego odpowiedniej sumy pieniężnej na podstawie art. 149 § 2 P.p.s.a., gdyż skarżący nie domagał się w skardze tego rodzaju świadczenia. O kosztach postępowania Sąd orzekł w pkt 3 wyroku, na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265), Zwrot wpisu w pkt 4 sentencji wyroku wynika z treści art. 225 p.p.s.a. w zw. z art. 239 § 2 P.p.s.a. A.B.