II SAB/Łd 49/19

Dnia 24 lipca 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Grosińska, Sędzia NSA Bogusław Klimowicz, Protokolant Starszy asystent sędziego Jarosław Moraczewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 lipca 2019 roku sprawy ze skargi P. G. na bezczynność Zarządu Województwa [...] w przedmiocie dokonania wpisu w rejestrze instytucji kultury 1. zobowiązuje Zarząd Województwa [...] do załatwienia wniosku P. G. z dnia 9 listopada 2018 roku w terminie 7 dni od dnia uprawomocnienia się orzeczenia; 2. stwierdza, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 3. przyznaje od Zarządu Województwa Łódzkiego na rzecz P. G. sumę pieniężną w kwocie 1000 (jeden tysiąc) złotych; 4. zasądza od Zarządu Województwa [...] na rzecz P. G. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. a.tp. P.G., reprezentowany przez adwokata, złożył dnia 30 kwietnia 2019 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność Zarządu Województwa [...] w sprawie dokonania wpisu w Rejestrze Instytucji Kultury Samorządu Województwa [...] prowadzonym dla A w Ł. w zakresie oznaczenia jako nieaktualnej, ewentualnie wykreślenia, zmiany wpisu nr 21 z dnia [...] czerwca 2017 r. o odwołaniu P.G. ze stanowiska Dyrektora Naczelnego A w Ł. wobec prawomocnego stwierdzenia nieważności uchwały nr [...] Zarządu Województwa [...] z dnia 22 czerwca 2017 r. Wobec powyższego skarżący wniósł o: a) zobowiązanie Zarządu Województwa [...] do dokonania w terminie 7 dni od dnia uprawomocnienia się wyroku wpisu w Rejestrze Instytucji Kultury Samorządu Województwa [...] prowadzonym dla A w Ł. w Dziale II księgi rejestrowej - Organizacja instytucji kultury w postaci oznaczenia jako nieaktualnej, ewentualnie wykreślenia, zmiany wpisu nr 21 z dnia [...] czerwca 2017 r. o odwołaniu P.G. ze stanowiska Dyrektora Naczelnego A w Ł.; b) stwierdzenie, że Zarząd Województwa [...] dopuścił się bezczynności, która miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; c) przyznanie na rzecz skarżącego sumy pieniężnej w wysokości pięciokrotności przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego; d) zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego, według norm przepisanych. Skarżący wskazał, że uchwałą nr [...] Zarządu Województwa [...] z dnia 23 czerwca 2015 r. został powołany na stanowisko Dyrektora Naczelnego A w Ł. na okres od 16 lipca 2015 r. do 31 sierpnia 2019 r. Uchwałą nr [...] z dnia 22 czerwca 2017 r. Zarząd Województwa [...] odwołał P.G. ze stanowiska Dyrektora Naczelnego A. Jednakże rozstrzygnięciem nadzorczym Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2017 r. (nr [...]) stwierdzono nieważność uchwały Zarządu Województwa [...] nr [...]. Skarga Zarządu Województwa [...] na to rozstrzygnięcie nadzorcze została oddalona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 8 grudnia 2017 r. (sygn. akt II SA/Łd 796/17), zaś skarga kasacyjna Zarządu Województwa [...] na ww. wyrok została oddalona wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 kwietnia 2018 r. (sygn. akt II OSK 565/18). W ten sposób definitywnie przesądzono o nieważności ex tunc odwołania P.G. ze stanowiska Dyrektora Naczelnego A w Ł. Dalej skarżący nadmienił, że równolegle Wojewoda [...] rozstrzygnięciem nadzorczym z dnia [...] października 2017 r. (znak: [...]) stwierdził nieważność uchwały Zarządu Województwa [...] z dnia 13 września 2017 r. o powierzeniu obowiązków Dyrektora Naczelnego A w Ł. K.M.. Skarga Zarządu Województwa [...] na powyższe rozstrzygnięcie nadzorcze została oddalona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 16 stycznia 2018r. (sygn. akt II SA/Łd 940/17). Skarga kasacyjna organu na ww. orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi została oddalona wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 czerwca 2018 r. (sygn. akt II OSK 879/18). W obu powyższych orzeczeniach sądów administracyjnych przesądzono, że wobec nieważności odwołania P.G. ze stanowiska Dyrektora Naczelnego A w Ł. i wyeliminowania z obrotu prawnego uchwały o odwołaniu z powyższej funkcji, stanowisko Dyrektora Naczelnego A w Ł. de iure nadal pełni P.G. i żadna inna osoba nie może wykonywać kompetencji dyrektora ww. instytucji kultury. W konsekwencji, w ocenie skarżącego, powyższe zdarzenia powinny znaleźć swoje odzwierciedlenie w Rejestrze Instytucji Kultury Samorządu Województwa [...] (w zakresie aktualizacji wpisu danych Dyrektora Naczelnego A w Ł.), co jednak miejsca nie miało, a o czym świadczy odpis z ww. rejestru z dnia 4 lipca 2018 r. Wobec tego Zarząd Województwa [...] został wezwany 9 listopada 2018 r. przez P.G. do dokonania stosownych wpisów w Rejestrze Instytucji Kultury Samorządu Województwa [...] w odniesieniu do A w Ł. (nr RIK: 1), m. in. w Dziale II - Organizacja instytucji kultury w zakresie rubryki "Imię i nazwisko dyrektora instytucji kultury i jego zastępców lub oznaczenie osoby fizycznej lub prawnej, której powierzono zarządzanie instytucją kultury" - oznaczenie jako nieaktualnej zmiany wpisu nr 21 z dnia [...] czerwca 2017 r. o odwołaniu P.G. ze stanowiska dyrektora naczelnego A w Ł. wobec prawomocnego stwierdzenia nieważności uchwały nr [...] Zarządu Województwa [...] z dnia 22 czerwca 2017 r. i pozostawienie jako aktualnego wpisu nr 21 z dnia 16 lipca 2015 r. o pełnieniu funkcji Dyrektora Naczelnego A w Ł. przez P.G. W dalszej kolejności skarżący wskazał, że w odpowiedzi Dyrektor Departamentu Kultury i Edukacji Urzędu Marszałkowskiego Województwa [...] wskazała, że żądane wpisy nie zostaną dokonane ze względu na toczące się przed sądem pracy postępowanie z powództwa P.G. o ustalenie istnienia stosunku pracy na stanowisku Dyrektora Naczelnego A w Ł.. W zaistniałym stanie rzeczy P.G. 25 lutego 2019 r. wystosował ponaglenie do Zarządu Województwa [...]. W odpowiedzi na nie organ wskazał, że żądane zmiany nie mogą zostać dokonane do czasu rozstrzygnięcia powyższej sprawy pracowniczej, abstrahując w całości od treści rozstrzygnięcia nadzorczego i zapadłych wyroków sądów administracyjnych. Z aktualnego odpisu pełnego z Rejestru Instytucji Kultury Samorządu Województwa [...] również wynika, że organ nie dokonał zmian w ww. rejestrze. Skarżący podniósł także, że na Zarządzie Województwa [...] ciąży obowiązek dokonywania zmian w Rejestrze Instytucji Kultury prowadzonych dla instytucji, których organizatorem jest Samorząd Województwa [...]. Zgodnie bowiem z art. 9 ust. 1 ustawy z 25 października 1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej (Dz. U. z 2018 r., poz. 1983), dalej: "u.o.p.d.k.", jednostki samorządu terytorialnego organizują działalność kulturalną, tworząc samorządowe instytucje kultury, dla których prowadzenie takiej działalności jest podstawowym celem statutowym. Na podstawie art. 9 ust. 2 u.o.p.d.k. prowadzenie działalności kulturalnej jest zadaniem własnym jednostek samorządu terytorialnego o charakterze obowiązkowym. W świetle art. 10 ust. 1 u.o.p.d.k. podmiot tworzący instytucję kultury jest jej organizatorem. Jednostka samorządu terytorialnego tworząc instytucję kultury wpisuje ją do prowadzonego przez siebie rejestru, czyniąc to z urzędu (art. 14 ust. 1 i 3 u.o.p.d.k.). W rejestrze wpisuje się dane określone w rozporządzeniu Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia 26 stycznia 2012r. w sprawie sposobu prowadzenia i udostępniania rejestru instytucji kultury (Dz. U. z 2012 r., poz. 189), dalej: "Rozporządzenie" oraz dla każdej instytucji wpisanej do rejestru prowadzi się księgę rejestrową według ustalonego wzoru (§ 4 ust. 1 i 2 Rozporządzenia). W ten sposób odnotowuje się m. in. w dziale II księgi rejestrowej imię i nazwisko dyrektora instytucji kultury. Stosownie do § 5 ust. 4 Rozporządzenia wpisowi podlegają również informacje na temat zmian i wykreśleń danych zamieszczonych w rejestrze. Zgodnie z § 6 ust. 1 i 2 Rozporządzenia zmiany wpisów w rejestrze dokonuje się z urzędu albo na wniosek dyrektora instytucji kultury lub osoby przez niego upoważnionej, zaś zmiana wpisu polega na: 1) umieszczeniu nowych informacji w odpowiednich rubrykach dotyczących wpisanej do rejestru instytucji kultury; albo 2) umieszczeniu nowych informacji w odpowiednich rubrykach dotyczących wpisanej do rejestru instytucji kultury, z oznaczeniem dotychczasowej treści rubryk jako nieaktualnej; albo 3) oznaczeniu dotychczasowej treści rubryki jako nieaktualnej. W świetle powyższego, zdaniem skarżącego, nie powinno budzić wątpliwości, że organizator instytucji kultury, w ramach wykonywania zadań własnych z zakresu administracji publicznej, zobowiązany jest prowadzić rejestr instytucji kultury i aktualizować dane w nim zamieszczone. W tym zakresie powinien zatem dbać o to, by w rejestrze zostały zamieszczone aktualne dane dotyczące dyrektora instytucji kultury. Jest to o tyle istotne, że rejestr instytucji kultury ma charakter publiczny i gwarancyjny - zapewniający ochronę obrotu prawnego (zob. wyrok WSA w Rzeszowie z 19 maja 2010 r., II SA/Rz 275/10, Legalis). Jednocześnie w sytuacji, w której organizatorem instytucji kultury jest samorząd województwa, za prowadzenie rejestru instytucji kultury i dokonywanie w nim wpisów jest odpowiedzialny zarząd jako organ samorządu województwa, co wynika z art. 15 pkt 2 i art. 41 ust. 1 ustawy z 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (Dz. U. z 2018 r., poz. 913), dalej: "u.s.w.". Samorząd Województwa [...] jest organizatorem instytucji kultury w osobie A w Ł., która pod nr 1 jest wpisana do Rejestru Instytucji Kultury Samorządu Województwa [...]. W konsekwencji Zarząd Województwa [...] wykonujący kompetencje organizatora instytucji kultury powinien dbać o aktualność rejestru i zamieszczać w nim dane stanowiące odzwierciedlenie istniejącego stanu prawnego. Tak też powinien być zamieszczony aktualny wpis dotyczący osoby dyrektora instytucji kultury, który zgodnie z art. 17 u.o.p.d.k. jest jedynym podmiotem umocowanym do zarządzania i reprezentacji instytucją kultury. W chwili obecnej w Rejestrze Instytucji Kultury Samorządu Województwa [...] w odniesieniu do A w Ł. nie została ujawniona żadna osoba jako dyrektor instytucji kultury (w dziale II w rubryce "Imię i nazwisko dyrektora instytucji kultury..." widnieje wpis nr 21 z dnia [...] lipca 2015 r. "Dyrektor Naczelny – P.G." i zmiana wpisu nr 21 z dnia [...] czerwca 2017 r. "Dotychczasowa treść rubryki jest nieaktualna..." oraz nie wpisano żadnej innej osoby jako dyrektor instytucji kultury, osoba, której powierzono obowiązki dyrektora lub osoba, której powierzono zarządzanie instytucją kultury), co jest sytuacją niedopuszczalną. W sytuacji, w której zostało wydane prawomocne rozstrzygnięcie nadzorcze określone w art. 82 ust. 1 u.s.w. o stwierdzeniu nieważności uchwały odwołującej P.G. ze stanowiska Dyrektora Naczelnego A w Ł., uchwała ta została wyeliminowana z obrotu prawnego ze skutkiem ex tunc. Oznacza to zatem, że uchwała nie wywołała od początku żadnych skutków prawnych, a jako taka uznawana jest za niebyłą (zob. m. in. A. Błaś, J. Boć, M. Stahl, K. M. Ziemski, w: System Prawa Administracyjnego. Tom 5. Prawne formy działania administracji, red. R. Hauser, Z. Niewiadomski, A. Wróbel, Warszawa 2013, s. 216 - 217 i przywołana tam literatura; M. Kamiński, Koncepcja nieważności aktów prawa miejscowego jednostek samorządu terytorialnego w polskich ustawach samorządowych, ST 2007, nr 5, poz. 49 i nast; wyrok TK z 9 grudnia 2003 r., P 9/02, OTK-A 2003 nr 9, poz. 100; wyrok NSA w Lublinie z 12października 1990 r., SA/Lu 663/90, ONSA 1990 nr 4, poz. 6; wyrok WSA we Wrocławiu z 4 października 2017 r., WSA/Wr 364/17, LEX nr 2388514; wyrok NSA z 6.06.2018 r., IIOSK 879/18, Legalis). W efekcie to P.G. musi być traktowany jako Dyrektor Naczelny A w Ł. (co zresztą zostało przesądzone w wyroku NSA z dnia 6 czerwca 2018 r., sygn. akt II OSK 879/18, w którym potwierdzono nieważność uchwały o powierzeniu w trybie art. 16a u.o.p.d.k. obowiązków Dyrektora Naczelnego A w Ł. innej osobie niż P.G., przyjmując że wskutek nieważności odwołania P.G. z ww. stanowiska nie ma na nim wakatu). Okoliczność ta powinna znaleźć swoje odzwierciedlenie w Rejestrze Instytucji Kultury Samorządu Województwa [...]. Brak stosownego wpisu w tym zakresie stanowi o uchybieniu obowiązkowi organu, który tak na wniosek zainteresowanego dyrektora instytucji kultury, jak i z urzędu powinien dokonać wpis. Ponadto Zarząd Województwa [...] odmawia dokonania wpisów w Rejestrze Instytucji Kultury Samorządu Województwa [...], przyjmując w sposób nieuprawniony, że nie ma obowiązku dokonania zmian w rejestrze instytucji kultury (z powołaniem się na całkowicie chybioną argumentacją o istotności stosunku pracy na kwestię kierowania instytucją kultury, w sytuacji gdy istnienie stosunku pracy ma charakter wtórny wobec stosunku administracyjnoprawnego wynikającego z wykonywania zadań własnych samorządu województwa (wyrok NSA z dnia 6 czerwca 2018 r., sygn. akt II OSK 879/18). W ocenie skarżącego istnieje zatem stan bezczynności, który uzasadnia wniesienie przedmiotowej skargi. Dodatkowo skarżący wywiódł, iż przedmiotowa skarga jest dopuszczalna w świetle art. 50 § 1, art. 52 § 1 i 2 oraz art. 53 § 2b p.p.s.a. Po pierwsze, P.G. posiada interes prawny w zaskarżeniu stanu bezczynności w niniejszej sprawie. Należy mieć na względzie, że kwestia wpisu w rejestrze instytucji kultury P.G. jako Dyrektora Naczelnego A w Ł. dotyka bezpośrednio jego sfery prawnej, bowiem dotyczy jego statusu jako dyrektora instytucji kultury (na marginesie należy wskazać, że w sprawie rozpoznawanej przed tut. Sądem pod sygn. akt: II SA/Łd 796/17 dopuszczono P.G. do udziału w sprawie jako uczestnika na podstawie art. 33 § 2 p.p.s.a. uznając, że ma interes prawny w udziale w sprawie sądowoadministracyjnej, która dotyczy pełnienia przez niego funkcji Dyrektora Naczelnego A w Ł.). Kwestia ujawnienia w publicznie dostępnym rejestrze okoliczności, że P.G. piastuje stanowisko Dyrektora Naczelnego A w Ł. wiąże się z funkcjonowaniem skarżącego w obrocie prawnym w określonej roli wynikającej ze stosunku administracyjnoprawnego, a tym samym dotyczy jego interesu prawnego. Po drugie, skarżący wyczerpał drogę środków zaskarżenia określoną w art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a., skoro wniósł wymagane ponaglenie. Po trzecie, z mocy art. 53 § 2b p.p.s.a skarga na bezczynność organu może być wniesiona w każdym czasie, po uprzednim wystosowaniu ponaglenia, więc pozostaje dopuszczalna. W odpowiedzi na skargę Zarząd Województwa [...] wniósł o jej oddalenie i wyjaśnił, że P.G. został powołany na stanowisko dyrektora naczelnego A w Ł. uchwałą nr [...] Zarządu Województwa [...] z dnia 23 czerwca 2015 r. na okres od 16 lipca 2015 r. do dnia 31 sierpnia 2019 r. Uchwałą Nr [...] Zarządu Województwa [...] z dnia 22 czerwca 2017r. w sprawie odwołania dyrektora naczelnego A w Ł., P.G. został odwołany ze stanowiska dyrektora. Rozstrzygnięciem nadzorczym z dnia [...] sierpnia 2017 r, znak: [...] Wojewoda [...] stwierdził nieważność Uchwały Nr [...] Zarządu Województwa [...] z dnia 22 czerwca 2017 r. w sprawie odwołania dyrektora naczelnego A w Ł. W konsekwencji, w dniu 8 grudnia 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł. wydał wyrok w sprawie sygn. akt II SA/Łd 796/17, w którym oddalił skargę Zarządu Województwa [...] na ww. rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody [...]. Od wyroku WSA w Łodzi, Zarząd Województwa [...] wniósł skargę kasacyjną do NSA, która to skarga również została oddalona wyrokiem z dnia 6 czerwca 2018 r., sygn. akt II OSK 879/18. W ocenie organu, stanowisko Sądu zaprezentowane w uzasadnieniu wyroku budzi wątpliwości. O braku sankcji bezskuteczności odwołania dyrektora instytucji kultury przesądził Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 11 lipca 2017 r. w sprawie I PK 201/16. W innym wyroku Sąd przyjął, że w przypadku odwołania dyrektora instytucji kultury, w razie uznania, że przyczyna odwołania jest wadliwa, odwołanemu pracownikowi przysługuje roszczenie o odszkodowanie (wyrok z 19 lutego 2013 r. I PK 200/12). Powyższe przesądza o skuteczności aktu odwołania, choćby był on wadliwy, zaś wyrok sądu administracyjnego w sferze administracji publicznej nie może rozstrzygać o istnieniu pracowniczego stosunku zatrudnienia na kierowniczym stanowisku. Organ dodał, iż równolegle na chwilę obecną przed Sądem Rejonowym dla Ł.-Śródmieścia w Ł. X Wydziałem Pracy i Ubezpieczeń Społecznych za sygn. akt [...] toczy się postępowanie z powództwa P.G. o odszkodowanie. Początkowo P.G. wystąpił do Sądu pracy z powództwem o przywrócenie do pracy, jednakże następnie roszczenie to zostało zmodyfikowane przez powoda w ten sposób, że powód zażądał jedynie odszkodowania, zapewne ze względów, o których mowa poniżej. Organ podniósł, iż w sprawie tej problematyczną kwestią jest dualizm czynności odwołania dyrektora z funkcji, która to czynność może być oceniana na gruncie prawa administracyjnego, ale wywołuje skutki na gruncie prawa pracy. Organ wyjaśnił, iż orzecznictwo sądów cywilnych jest w tej mierze jednolite. Stwierdzenie wadliwości lub niezgodności z prawem zaskarżalnej czynności o rozwiązaniu lub istotnej modyfikacji stosunku zatrudnienia może nastąpić wyłącznie na podstawie i z mocy orzeczenia sądu pracy o jej bezskuteczności, o przywróceniu pracownika do pracy, bądź orzeczenia odszkodowawczego, jeżeli pracownik nie żąda przywrócenia do pracy albo jeżeli uwzględnienie takiego roszczenia jest niemożliwe lub niecelowe. W niniejszej sprawie, jak organ wskazał wyżej, P.G. wystąpił z powództwem o odszkodowanie za niezgodne z prawem rozwiązanie stosunku pracy. Tym samym, już sam powód w sprawie pracowniczej przyznał występując jedynie z roszczeniem odszkodowawczym, że stosunek pracy nie istnieje. Reasumując, w ocenie Zarządu Województwa [...], odwołanie dyrektora naczelnego A w Ł. uchwałą nr [...] Zarządu Województwa [...] z dnia 22 czerwca 2017 r. było skuteczne i doprowadziło z dniem upływu okresu wypowiedzenia do ustania jego stosunku pracy. Zdaniem organu w tej sytuacji skuteczne było powierzenie obowiązków dyrektora dokonane uchwałą nr [...] na podstawie art. 16a u.o.p.d.k. Dla pełnego obrazu sytuacji, organ podkreślił, że mając na względzie wizję długotrwałego sporu o charakterze pracowniczym, w ramach toczącego się postępowania przed Sądem Pracy (sygn. akt [...]) Zarząd Województwa [...] zainicjował rozmowy z odwołanym dyrektorem na temat możliwości zawarcia ugody w przedmiotowej sprawie. P.G., mimo wcześniejszych deklaracji, iż odniesie się do przedłożonej propozycji, do dnia dzisiejszego tego nie uczynił. W takiej sytuacji, dbając o dobro instytucji kultury, Zarząd Województwa [...], korzystając z przysługującego mu uprawnienia, dokonał zmiany statutu A w Ł. Uchwałą nr [...] Zarządu Województwa [...] z dnia 22 maja 2018 r. nadano nowy statut dla A w Ł. Nowy statut wprowadza zmiany merytoryczne, które dotyczą nazw zastępców dyrektora (ds. artystycznych, ds. produkcji, ds. administracyjnych) oraz kolejności zastępstw w pionie dyrektorskim. Uchwała nr [...] ZW[...] była przedmiotem postępowania nadzorczego prowadzonego przez Wojewodę [...], które nie zostało zakończone wydaniem rozstrzygnięcia nadzorczego. Następnie powołano Zastępcę dyrektora ds. artystycznych. Na mocy Uchwały nr [...] ZW[...] z dnia 8 czerwca 2018 r. zastępcą dyrektora ds. artystycznych A w Ł. został K.M. Powołanie obowiązuje od dnia 8 czerwca 2018 r. do dnia 31 sierpnia 2019 r. Następnie P.G. w dniu 9 listopada 2018 r. wystąpił z wnioskiem o dokonanie zmiany wpisu w Rejestrze Instytucji Kultury Samorządu Województwa [...] w odniesieniu do A w Ł. m.in. w kwestii oznaczenia go jako pełniącego funkcję dyrektora, następnie w dniu 25 lutego 2019 r., złożył ponaglenie w tej sprawie. W przedmiotowej sprawie organ ocenił działania i wnioski P.G. jako niezasadne. Na chwilę obecną, skoro P.G. wystąpił do Sądu Pracy z roszczeniem odszkodowawczym, gdyż jedynie takie mu przysługuje, stwierdza on ipso iure, że nie jest pracownikiem. W konsekwencji nie może być również dyrektorem instytucji kultury. Przywołując treść wyroku Sądu Najwyższego z dnia 11 lipca 2017 r., wydanym w sprawie o sygn. akt I PK 201/16, Lex nr 239620, organ wyjaśnił, iż odwołanie dyrektora instytucji kultury jest uregulowane w art. 15 ust. 6 pkt 1- 5 (a po części także w ust. 4) u.o.p.d.k. Ponieważ przepis ten zawiera enumeratywne wyliczenie przyczyn odwołania dyrektora instytucji kultury, organ uznał go za regulację o charakterze szczególnym, wykluczającą możliwość stosowania przepisów i zasad Kodeksu pracy (art. 70 k.p.). We wcześniejszych orzeczeniach Sąd Najwyższy wskazywał wprost na szczególny charakter art. 15 ustawy (por. wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 21 marca 1997 r., I PKN 65/97, OSNAPiUS 1998 Nr 1, poz. 6, czy też z dnia 20 sierpnia 2009 r., II PK 43/09, LEX nr 602701). Organ zwrócił uwagę, że art. 70 § 12 k.p. stanowi, że stosunek pracy z pracownikiem odwołanym ze stanowiska rozwiązuje się na zasadach określonych w "przepisach niniejszego oddziału, chyba że przepisy szczególne stanowią inaczej. Przepis ten potwierdza więc ogólną zasadę pierwszeństwa stosowania przepisu szczególnego przed ogólnym. Na gruncie przepisów Kodeksu pracy możliwe jest odwołanie (równoznaczne z wypowiedzeniem) bez podawania przyczyny odwołania (art. 70 § 1 k.p.). Natomiast określenie w ustawie o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej konkretnych przyczyn uzasadniających odwołanie niewątpliwie ma a celu zapewnienie wzmożonej trwałości terminowego stosunku pracy z powołania przewidzianego w tej stawie. Odwołanie dyrektora instytucji kultury podlega przy tym kontroli sądowej, a sprawa o roszczenia wynikające z wadliwości takiego odwołania jest sprawą o roszczenia ze stosunku pracy w rozumieniu art. 76 § 1 pkt 1 k.p.c. (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 15 października 2014 r., sygn. akt I PK 43/14, OSNP 2016, Nr 3, poz. 30 i powołane tam orzecznictwo). Oznacza to, że sąd pracy jest obowiązany zbadać, czy podana odwołaniu przyczyna odpowiada którejś z przyczyn wymienionych w ustawie oraz czy jest rzeczywista i prawdziwa, a w razie ustalenia, że podana przyczyna nie spełnia tych kryteriów, jest uprawniony do uznania odwołania za wadliwe (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 19 lutego 2013 r., sygn. akt I PK 200/12, OSNP 2014, Nr 2, poz. 19). Pracownikowi wadliwie odwołanemu na podstawie art. 15 u.o.p.d.k. nie przysługuje jednak roszczenie o uznanie odwołania za bezskuteczne oraz roszczenie o przywrócenie do pracy, lecz jedynym przysługującym mu roszczeniem jest roszczenie o odszkodowanie. Oznacza to, że stosunek pracy P.G. uległ rozwiązaniu na skutek odwołania go z funkcji dyrektora A w Ł. Tym samym działanie, w ocenie organu, Województwa [...] jako organizatora, polegające na wpisie w Rejestrze Instytucji Kultury informacji o odwołaniu jest działaniem prawidłowym. Organ podniósł, iż nawet jeżeli przyjmiemy, że Sąd Pracy zasądzi odszkodowanie na rzecz P.G., to nie będzie mógł uznać bezskuteczności rozwiązania umowy o pracę, ani tym bardziej przywrócić P.G. do pracy. Gdyby zatem organ postąpił zgodnie z żądaniem Skarżącego, tzn. wykreślił z Rejestru Instytucji Kultury wpis o odwołaniu P.G. ze stanowiska dyrektora A, postąpiłby contra legem, a ponadto wpis taki byłby niezgodny z rzeczywistym stanem faktycznym i prawnym. Organ podniósł, iż nie sposób uznać, że organ pozostaje bezczynny. Należy raczej przyjąć, że wpis w Rejestrze Instytucji Kultury o odwołaniu P.G. ze stanowiska dyrektora A jest zgodny ze stanem rzeczywistym, zaś w tej sytuacji organ nie ma obowiązku dokonywać innych wpisów. Wręcz przeciwnie, gdyby organ uczynił zadość żądaniom skargi, postąpiłby niezgodnie z prawem, zaś taki wpis jako niezgodny ze stanem rzeczywistym wprowadzałby w błąd potencjalnych kontrahentów, jak również naruszyłby zasadę zaufania do stanu prawnego i faktów ujawnionych w rejestrze. Pismem z dnia 2 lipca 2019 r. skarżący, reprezentowany przez adwokata M.K., ustosunkowując się do odpowiedzi na skargę złożoną przez Zarząd Województwa [...] wskazał, iż nie podziela stanowiska zaprezentowanego przez Zarząd Województwa [...] w odpowiedzi na skargę, zaś przedstawiona przez organ argumentacja nie może przemawiać za oddaleniem skargi wniesionej przez P.G. Skarżący stwierdził, że całkowicie niezrozumiałe z perspektywy niniejszego postępowania jest wiązanie przez Zarząd Województwa [...] kwestii wpisu w Rejestrze Instytucji Kultury Samorządu Województwa [...] z zagadnieniami dotyczącymi prawa pracy i wtórnym charakterem stosunku pracy dyrektora instytucji kultury. Jednocześnie skarżący nie rozumie pomijania przez organ faktu, że uchwała Zarządu Województwa [...] nr [...] z 22 czerwca 2017 r. została usunięta z obrotu prawnego, a jako taka nie może wywoływać skutków prawnych i nie może być podstawą dokonywania wpisów w rejestrze instytucji kultury. Skarżący podkreślił, iż prowadzenie ww. rejestru stanowi wykonywanie zadania publicznoprawnego jednostki samorządu terytorialnego, zaś wpisy zamieszczone w takim rejestrze powinny odzwierciedlać istniejący stan prawny odnoszący się do instytucji kultury. Jak stanowi bowiem art. 9 ust. 2 u.o.p.d.k., prowadzenie działalności kulturalnej jest zadaniem własnym jednostek samorządu terytorialnego o charakterze obowiązkowym. Jednostka samorządu terytorialnego jest zaś zobligowana do prowadzenia rejestru instytucji kultury i dokonywania w nim wpisów z urzędu oraz aktualizacji danych ujawnionych w tym rejestrze, co wynika z art. 14 ust. 1 i 3 u.o.p.d.k. oraz § 4 ust. 1 i 2, § 5 ust. 4 oraz § 6 ust. 1 i 2 Rozporządzenia. Stąd na organie ciąży publicznoprawny obowiązek prowadzenia rejestru instytucji kultury w taki sposób, by w odniesieniu do określonej instytucji kultury figurowały w nim dane zgodne z rzeczywistym stanem prawnym, w tym odnoszące się do osoby dyrektora instytucji kultury. Tak też organ, w ocenie skarżącego, powinien dokonywać takich wpisów (ewentualnie wykreśleń), które pozwalają na realizację gwarancyjnej i informacyjnej funkcji rejestru. Zdaniem skarżącego Zarząd Województwa [...] zdaje się nie przyjmować do wiadomości, że jego uchwała nr [...] z 22 czerwca 2017 r. o odwołaniu P.G. ze stanowiska Dyrektora Naczelnego A w Ł. wskutek rozstrzygnięcia nadzorczego Wojewody [...] i kolejnych orzeczeń sądów administracyjnych nie wywołała skutków prawnych, a jako nieważna ex tunc jest uznawana w świetle prawa za niebyłą. Oznacza to zatem, że jako taka nie może być podstawą wpisów w rejestrze instytucji kultury. Jeżeli zaś w rejestrze dokonane zostały jakiekolwiek wpisy z powołaniem się na ww. uchwałę, to powinny zostać oznaczone jako nieaktualne, względnie wykreślone. Nadto skarżący zaznaczył, że karkołomne jest stanowisko organu, który twierdzi, iż nie ciąży na nim obowiązek dokonywania zmian w rejestrze instytucji kultury oraz że problematyka wpisów w rejestrze instytucji kultury jest związana z istnieniem stosunku pracy. Kwestia tego, jakie skutki powstały w sferze pracowniczej P.G. wobec nieważności aktu jego odwołania nie rzutują w żadnej mierze na wykonywanie zadań publicznych przez Zarząd Województwa [...], kierownictwo Teatrem Wielkim w Ł. (co przesądził tut. Sąd w sprawie o sygn. akt: II SA/Łd 940/17 oraz NSA w wyroku w sprawie o sygn. akt: II OSK 879/18), a tym samym na stan prawny, który powinien zostać odzwierciedlony w rejestrze instytucji kultury. Jeżeli zatem Zarząd Województwa [...] nie respektuje tego stanu rzeczy, to w ocenie skarżącego pozostaje w bezczynności. Skarżący zauważył, że niepokojący jest fragment odpowiedzi na skargę, w którym organ podkreślił, iż jego uchwała o odwołaniu P.G. ze stanowiska Dyrektora Naczelnego A w Ł. była przedmiotem kontroli "wyłącznie z punktu widzenia legalności". Pozostaje w sferze domysłów, czy w ten sposób Zarząd Województwa [...] twierdzi, że ocena legalności jego działań przez organ nadzoru i sądy administracyjne nie wywiera żadnego wpływu na jego sytuację prawną oraz go nie wiąże. Jeżeli tak, to retoryczne pozostaje pytanie o ocenę takiego zachowania przez pryzmat zasady praworządności z art. 7 Konstytucji RP. Skarżący nie zgodził się nadto z Zarządem Województwa [...], że nieważność uchwały o odwołaniu P.G. nie przełożyła się na dalsze istnienie stosunku pracy skarżącego. Następnie skarżący wyjaśnił, iż postępowanie przed Sądem Rejonowym dla Ł.-Ś w Ł. pod sygnaturą akt: X P 903/17 toczy się aktualnie w przedmiocie dopuszczenia P.G. do wykonywania pracy na stanowisku Dyrektora Naczelnego A w Ł., a roszczenie odszkodowawcze w tej sprawie jest roszczeniem ewentualnym (P.G. wszak niezmiennie pozostaje zainteresowany świadczeniem pracy w Teatrze Wielkim w Ł. i deklaruje gotowość pełnienia swoich obowiązków). Faktem jest, że między stronami postępowania toczyły się zaawansowane rokowania ugodowe, zaś zgodnie z zasadami deontologii zawodowej nie przystoi profesjonalnym pełnomocnikom ujawniania szczegółów pertraktacji ugodowych. Skarżący nadmienił jednakże, że P.G. w sposób zasadniczo pozytywny ustosunkował się do propozycji ugodowej. Inną kwestią jest to, że wraz ze zmianą składu Zarządu Województwa [...] rozmowy ugodowe nie były kontynuowane. Skarżący wywiódł, że skoro uchwała o odwołaniu P.G. ze stanowiska jest nieważna, a jako taka nie wywołuje skutków prawnych, to konsekwentnie należy stwierdzić, że skutki takie nie są wywołane na żadnej płaszczyźnie prawnej. Jest to o tyle racjonalne, że stosunek pracy wynikający z aktu powołania kreowany jest wtórnie wskutek podjęcia władczego aktu z zakresu administracji publicznej. Tak rozumiana akcesoryjność stosunku pracy przemawia zaś za tym, że stosunek pracy dzieli los stosunku administracyjnoprawnego. O ile zatem w mocy pozostaje powołanie dyrektora instytucji kultury, o tyle pozostaje on w stosunku pracy. Przywołane przez organ orzeczenia w sprawach pracowniczych, w ocenie skarżącego, nie korespondują ze stanem zaistniałym w przedmiotowej sytuacji. Skarżący podniósł również, iż prawu prywatnemu znana jest sankcja bezwzględnej nieważności czynności prawnej z art. 58 § 1 k.c, stosowana także za pośrednictwem art. 300 k.p. w prawie pracy (co do komplementarności skutków w różnych dziedzinach prawa w omawianym kontekście zob. ponownie wyrok NSA z 6 czerwca 2018 r., sygn. akt: II OSK 879/18; w zakresie dopuszczalności sankcji nieważności czynności w prawie pracy zob. wyrok SN z dnia 8 grudnia 2016 r. ,sygn. akt II PK 271/15, Legalis; wyrok SN z dnia 9 maja 2006 r., sygn. akt II PK 270/05, OSNAPiUS 2007, nr 9-10, poz. 125). Co równie istotne, problem taki jak zaistniały w niniejszej sprawie był przedmiotem zainteresowania doktryny prawa pracy i prawa samorządu terytorialnego. Jak wskazuje się w piśmiennictwie, jeśli bowiem stanowisko organu nadzoru ulegnie uprawomocnieniu, to z obrotu prawnego znika czynność będąca przedmiotem zaskarżenia w postępowaniu przed sądem pracy". W takiej sytuacji: "stosunek pracy ulega reaktywacji, ponieważ na skutek prawomocnie zakończonego postępowania nadzorczego art. 58 § 1 k.c. w zw. z art. 300 k.p. wiąże z czynnością rozwiązującą ten stosunek sankcję nieważności ex tunc" (S. Płażek, Wpływ aktów nadzoru nad samorządem terytorialnym na stosunki pracy, Przegląd Prawa Publicznego 2007, nr 5, s. 13). Dodatkowo skarżący wskazał, że taki wniosek jest uzasadniony normatywnymi gwarancjami trwałości zatrudnienia dyrektora instytucji kultury. Stanowią one wyraz jasnego założenia, zgodnie z którym dyrektor instytucji kultury powinien nią zarządzać przez cały okres kadencji, tak by móc realizować spójną wizję zarządzania instytucją i realizacji jej zadań statutowych. Tak pojęta stabilność zatrudnienia dyrektora instytucji kultury jest obwarowana przede wszystkim wysoce sformalizowanym trybem odwołania dyrektora instytucji kultury (art. 15 ust. 1 u.o.p.d.k.) oraz enumeratywnym katalogiem przyczyn odwołania dyrektora instytucji kultury (art. 15 ust. 6 u.o.p.d.k.). Powyższe, zdaniem skarżącego, świadczy o tym, iż organ dopuścił się bezczynności z rażącym naruszeniem prawa, co uzasadnia zgłoszenie roszczeń sformułowanych w skardze wniesionej przez P.G. w niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2018 r., poz. 2107) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), dalej powoływanej jako "P.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości bada, czy działania podejmowane przez organ administracji publicznej są zgodne z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Kontrola działalności administracji publicznej przez sąd administracyjny obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach wskazanych w art. 3 § 2 pkt 1 – 4a P.p.s.a. Zatem skarga na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania jest dopuszczalna tylko w sprawach, w których są wydawane decyzje i postanowienia (pkt 1 – 3); w sprawach, w których mogą być wydawane akty lub podejmowane czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (pkt 4) oraz w sprawach, w których są wydawane pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach (pkt 4a). Zgodnie z art. 149 § 1 P.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a P.p.s.a.). Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 (art. 149 § 2 P.p.s.a.). W niniejszej sprawie skarżący zarzucił Zarządowi Województwa [...] bezczynność w rozpatrzeniu wniosku z dnia 9 listopada 2018 r. i niewątpliwie znajduje ona oparcie w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. Skarga została wywiedziona po wystosowaniu ponaglenia, zatem podlega merytorycznemu rozpoznaniu. W pierwszej kolejności należy wskazać, że samo pojęcie "bezczynności" nie zostało zdefiniowane, ani w przepisach ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ani w Kodeksie postępowania administracyjnego. Jednakże, zarówno doktryna, jak i orzecznictwo sądów administracyjnych są zgodne, że z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy w ustalonym przepisami terminie, organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu, albo nie podjął stosownej czynności materialnej. Powody niepodjęcia aktu lub niedokonania czynności, nie mają znaczenia dla oceny zasadności skargi na bezczynność. W szczególności, nie ma znaczenia czy bezczynność została spowodowana zawinionym albo też niezawinionym opóźnieniem organu, czy też związana jest z przeświadczeniem, że stosowny akt lub czynność w ogóle nie powinny zostać wydane/dokonane. Nie ulega ponadto wątpliwości, że jedną z naczelnych zasad postępowania administracyjnego, wyrażoną w art. 12 § 1 i 2 k.p.a., jest zasada szybkości postępowania, w myśl której organy administracji publicznej powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia, oraz powinny niezwłocznie załatwiać sprawy, które nie wymagają zbierania dowodów, informacji czy wyjaśnień. Art. 35 § 1-3 k.p.a. stanowi rozwinięcie powyższej zasady, zobowiązując organy administracji publicznej do załatwienia sprawy bez zbędnej zwłoki. Zgodnie z dyspozycją art. 35 § 2 k.p.a. niezwłocznie winny być załatwione sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego winno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania (art. 35 § 3 k.p.a.). Niewątpliwie dotyczy to również działań i czynności, jakie organ zobligowany jest z mocy prawa podejmować z urzędu. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że mamy w niej do czynienia z tak rozumianą bezczynnością, o czym przesądza zebrany w sprawie materiał dowodowy. Z analizy akt administracyjnych sprawy wynika, że Wojewoda [...] rozstrzygnięciem nadzorczym z dnia [...] sierpnia 2017 r. (nr [...]) stwierdził nieważność uchwały Zarządu Województwa [...] nr [...] o odwołaniu P.G. ze stanowiska Dyrektora Naczelnego A. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 8 grudnia 2017 r., sygn. akt II SA/Łd 796/17 oddalił skargę Zarządu Województwa [...] na powyższe rozstrzygnięcie nadzorcze, natomiast Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 17 kwietnia 2018 r., sygn. akt II OSK 565/18 oddalił skargę kasacyjną od wyroku sądu pierwszej instancji. Rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody z dnia [...] sierpnia 2017 r. stwierdzające nieważność uchwały Zarządu Województwa [...] o odwołaniu P.G. ze stanowiska Dyrektora Naczelnego A jest zatem prawomocne. W sprawie istotny jest fakt, że w rozpoznawanym przypadku, od daty wydania rozstrzygnięcia nadzorczego zastosowanie znalazł art. 82a ust. 1 u.s.w. Zawarte w tym przepisie stwierdzenie "wstrzymuje jej wykonanie z mocy prawa" należy odczytywać w ten sposób, że uchwała, której nieważność stwierdził organ nadzoru, od daty wydania rozstrzygnięcia nadzorczego nie wywołuje skutków prawnych. Takie rozumienie powołanego przepisu zostało wypracowane na gruncie art. 80 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (Dz. U. z 2018 r. poz. 995, ze zm.) - u.s.p., i znajduje oparcie w ugruntowanej w orzecznictwie sądów administracyjnych i doktrynie wykładni zbliżonego konstrukcyjnie przepisu art. 152 P.p.s.a., w którym również mowa jest o wstrzymaniu wykonalności aktów, tyle tylko, że zakwestionowanych przez sąd (zob.: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 lipca 2004 r., sygn. akt OSK 591/04, ONSAiWSA z 2004 r. Nr 2, poz. 32 z glosą Z. Kmieciaka, OSP 2005 r., Nr 4, poz. 209; zob. też wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 września 2010 r., sygn. akt I OSK 1029/10 oraz z dnia 9 grudnia 2008 r., sygn. akt I OSK 596/08, a także z 3 września 2013 r., sygn. akt I OSK 968/13, (w:) CBOSA). Bezpośrednią konsekwencją stwierdzenia nieważności uchwały nr [...] Zarządu Województwa [...] z dnia 22 czerwca 2017 r. w sprawie odwołania Dyrektora Naczelnego A było wyeliminowanie wszelkich skutków prawnych wywołanych tą uchwałą od dnia jej podjęcia, a co winno znaleźć odzwierciedlenie stosownym wpisem w rejestrze. Stwierdzenie nieważności wobec danego aktu wywiera bowiem – jak trafnie podkreślił skarżący, taki sam skutek jakby on nigdy nie istniał. Wobec jednoznacznej treści art. 82a ust. 1 u.s.w. - wbrew stanowisku wyrażonemu w odpowiedzi na skargę, Zarząd Województwa [...] winien skorygować w odpowiedni sposób istniejący stan prawny wywołany prawomocnym rozstrzygnięciem nadzorczym, a tym samym załatwić wniosek skarżącego z dnia 9 listopada 2018 r. W przekonaniu sądu, nie można zaakceptować bowiem sytuacji, w której organ administracji próbuje podważyć skutki rozstrzygnięcia nadzorczego (prawomocnego na skutek wyroków WSA w Łodzi z dnia 8 grudnia 2017 r. sygn. akt II SA/Łd 796/17 i następnie NSA z dnia 17 kwietnia 2018 r., sygn. akt II OSK 565/18). Przystępując do oceny, czy bezczynność organu miała charakter rażący, wskazać należy, że w orzecznictwie za rażące naruszenie prawa uznawany jest stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty. Kwalifikacja naruszenia jako rażące musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie. Podkreśla się także, iż dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, czyli także terminów załatwienia sprawy. Wspomniane przekroczenie musi być znaczne i niezaprzeczalne. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia (por. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 675/12; postanowienie NSA z dnia 27 marca 2013 r., sygn. akt II OSK 468/13 - dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Biorąc zaś pod uwagę czas jak upłynął od uprawomocnienia się orzeczenia nadzorczego, a przypomnieć należy, że na organie ciąży obowiązek dokonywania zmian w rejestrze stosownie do w/w zapisów u.o.p.d.k. i Rozporządzenia, oraz uporczywe w istocie nierespektowanie orzeczeń sądowych dotyczących przywołanego rozstrzygnięcia nadzorczego sąd uznał, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, przez które należy rozumieć oczywiste naruszenie obowiązku wynikającego z przepisów prawa (art. 149 § 1a P.p.s.a.). Stwierdzona bezczynność wynikała wyłącznie z zaniechań organu. Sąd przyznał skarżącemu sumę pieniężną w kwocie 1.000 zł, o której mowa w art. 149 § 2 P.p.s.a. uznając, że kwota ta będzie adekwatna w kontekście zaistniałych w sprawie okoliczności i stanowić będzie z jednej strony właściwą rekompensatę a z drugiej wystarczającą dolegliwość. Z przedstawionych wyżej względów, sąd - na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 i 3, § 1a i § 2 P.p.s.a. - orzekł jak w pkt 1, 2 i 3 sentencji wyroku. O kosztach postępowania rozstrzygnięto na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a. zasądzając na rzecz skarżącego ich zwrot w kwocie równej uiszczonemu wpisowi sądowemu od skargi, a także kosztom zastępstwa adwokackiego. k.ż.